Dziś odczytywane są w liturgii końcowe fragmenty Listu do Hebrajczyków. Liturgia przybliżała nam tę niezwykłą księgę Nowego Testamentu w dni powszednie przez ostatnie cztery tygodnie. Tak pełna prezentacja Listu do Hebrajczyków ma miejsce co drugi rok liturgiczny. Treść księgi nie jest łatwa. Zawartych jest w niej jednak wiele głębokich myśli teologicznych, przede wszystkim o Jezusie Chrystusie, który jest przedstawiony przede jako najwyższy Arcykapłan.

W kapłaństwie Jezusa wszyscy chrześcijanie uczestniczą na mocy chrztu i bierzmowania, a księża – dodatkowo i w sposób szczególny – na mocy sakramentu święceń. Dlatego też wszyscy wierzący mogą zaczerpnąć z Listu do Hebrajczyków wielkie bogactwo duchowych treści. Warto zatem powracać do tej księgi. Na pewno godne polecenia jest przeczytanie jej w całości.

Dziś otrzymujemy od autora parę praktycznych wskazówek: „przez Jezusa składajmy Bogu ofiarę pochwalną nieustannie, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię”. To wezwanie do aktywnego udziału w liturgii, który polega na modlitwach, śpiewach oraz na składaniu duchowych ofiar. To wszystko ma się dziać na mocy kapłaństwa powszechnego zakorzenionego w chrzcie i bierzmowaniu oraz na mocy kapłaństwa urzędowego, wypływającego z sakramentu święceń. „Nie zapominajcie o dobroczynności i wzajemnej pomocy, gdyż raduje się Bóg takimi ofiarami”. To wezwanie do służby bliźniemu. Poświęcony czas dla bliźniego, dobre słowo i konkretna pomoc stają się miłymi Bogu ofiarami. Liturgia i służba powinny być ze sobą mocno powiązane.

Kolejny fragment to pouczenia związane ze wstępnie już w tamtych czasach uhierarchizowaną strukturą wspólnoty Kościoła: „Bądźcie posłuszni waszym przełożonym i bądźcie im ulegli, ponieważ oni czuwają nad duszami waszymi i muszą zdać z tego sprawę. Niech to czynią z radością, a nie wzdychając, bo to nie byłoby z korzyścią dla was”. Posłuszeństwo wobec przełożonych – z jednej strony, a z drugiej strony – gorliwa i radosna służba dla dobra podwładnych.

I wreszcie mamy piękne końcowe życzenie: „Bóg zaś pokoju, który na mocy krwi przymierza wiecznego wyprowadził spomiędzy zmarłych Wielkiego Pasterza owiec, Pana naszego, Jezusa, niech was uzdolni do wszelkiego dobra, byście wypełnili Jego wolę; niech sprawi w was, co miłe jest w Jego oczach, przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała na wieki wieków”. Bóg Ojciec nazwany jest Bogiem pokoju, a Jezus Chrystus – Wielkim Pasterzem owiec. Piękne obrazy, pociągające do czynienia „wszelkiego dobra” oraz mobilizujące, byśmy „wypełnili Jego wolę”.