20
sierpnia
piątek
Wspomnienie św. Bernarda, opata i doktora Kościoła
Rok liturgiczny: B/I
Pierwsze czytanie:
Rt 1,1.3-6.14-16.22
Psalm responsoryjny:
Ps 146(145), 5-6ab. 6c-7. 8-9a. 9bc-10 (R.: por. 1)
Werset przed Ewangelią:
Ps 25 (24), 4b. 5a
Ewangelia:
Mt 22,34-40
Patroni:
- św. Bernard z Clairvaux,
- św. Samuel,
- św. Maksym,
- św. Filibert,
- św. Leovigild i Krzysztof,
- bł. Bernard Tolomei,
- bł. Ludwik Franciszek Le Brun i Gerwazy Brunel,
- św. Maria de Mattias,
- bł. Maciej Cardona,
- bł. Maria Climent Mateu,
- bł. Władysław Mączkowski
Liturgia na dzień 2027-08-20:
Pierwsze czytanie
Rt 1,1.3-6.14-16.22
Czytanie z Księgi RutW czasach, gdy rządzili sędziowie, nastał głód w kraju. Z Betlejem judzkiego wyszedł pewien człowiek ze swoją żoną i swymi dwoma synami, aby osiedlić się w ziemi Moabu.Człowiek ten, imieniem Elimelek, mąż Noemi, zmarł, a Noemi pozostała ze swymi dwoma synami. Oni wzięli sobie za żony Moabitki: jedna nazywała się Orpa, druga nazywała się Rut. Mieszkali tam około dziesięciu lat. Obaj synowie również zmarli, a kobieta pozostała, przeżywszy obu swych synów i swego męża.Wyruszyła więc Noemi i z nią jej synowe, aby wrócić z ziemi Moabu, ponieważ usłyszała w ziemi Moabu, że Pan nawiedził swój lud, dając mu chleb. Orpa ucałowała swoją teściową i wróciła do swego narodu, a Rut pozostała przy niej.«Oto twoja szwagierka wróciła do swego narodu i do swego boga – powiedziała Noemi do Rut – wracaj i ty za twą szwagierką».Odpowiedziała Rut: «Nie nalegaj na mnie, abym opuściła ciebie i abym odeszła od ciebie, gdyż: gdzie ty pójdziesz, tam ja pójdę, gdzie ty zamieszkasz, tam ja zamieszkam, twój naród będzie moim narodem, a twój Bóg będzie moim Bogiem».Wróciła więc Noemi, a z nią była Rut Moabitka, jej synowa, która przyszła z ziemi Moabu. Przyszły zaś do Betlejem na początku żniw jęczmiennych.
Psalm responsoryjny
Ps 146(145), 5-6ab. 6c-7. 8-9a. 9bc-10 (R.: por. 1)
Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.lub Alleluja.Szczęśliwy ten, kogo wspiera Bóg Jakuba, *kto pokłada nadzieję w Panu Bogu.On stworzył niebo i ziemię, i morze *ze wszystkim, co w nich istnieje;Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.lub Alleluja.On wiary dochowuje na wieki, *uciśnionym wymierza sprawiedliwość,chlebem karmi głodnych, *wypuszcza na wolność uwięzionych.Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.lub Alleluja.Pan przywraca wzrok ociemniałym, *Pan dźwiga poniżonych,Pan kocha sprawiedliwych, *Pan strzeże przybyszów.Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.lub Alleluja.Ochrania sierotę i wdowę, *lecz występnych kieruje na bezdroża.Pan króluje na wieki, *Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.lub Alleluja.
Werset przed Ewangelią (Alleluja)
Ps 25 (24), 4b. 5a
Alleluja, alleluja, allelujaNaucz mnie, Boże, chodzić Twoimi ścieżkami,prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń.Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia
Mt 22,34-40
Słowa Ewangelii według Świętego MateuszaGdy faryzeusze posłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Go na próbę, zapytał: «Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?»On mu odpowiedział: «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy».
