Znaleziono 1380 wyników
Wszedłem do kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa jako ateista, wyszedłem jako chrześcijanin
„Nastąpiło we mnie jakieś pęknięcie, głębokie i nieoczekiwane” – pisze o swojej drodze do Kościoła katolickiego Michał Gołębiowski, redaktor „Christianitas”. Następnego dnia kupił Pismo Święte. Protestanckie sposoby wyjaśnienia, że chleb i wino to tylko symbole – nie dawały mu spokoju. Myślami uciekał do złotej monstrancji...
Ks. Popiełuszko: głosił wolność zniewolonym umysłom. Tego komuniści nie mogli znieść
Zbliża się 40. rocznica męczeńskiej śmierci ks. Jerzego Popiełuszki. Co zostało z głoszonych przez niego wartości? Czy podjęliśmy jego wezwanie do zrywania więzów ideologii i szukania prawdziwej wolności – wolności wewnętrznej? I dziś znów, tak jak wtedy, podnoszą się zarzuty, że Kościół miesza się do polityki, gdy domaga się poszanowania fundamentalnych praw...
Chrześcijanie oczekują na tego, który określił siebie „Światłością świata”
Treścią chrześcijańskiego Adwentu jest oczekiwanie na przyjście Pana – przypomina na progu tego okresu liturgicznego biblista z KUL ks. prof. Mirosław Wróbel. To oczekiwanie ma podwójny wymiar: z jednej strony oczekujemy na przyjście Chrystusa jako człowieka w tajemnicy Bożego Narodzenia, z drugiej przyjścia Pana w paruzji jako Sędziego w chwale – na końcu czasów.
„Jezus nie odmawia mu łask, każdego dnia otrzymuję wiele świadectw” – matka bł. Acutisa o kanonizacji syna
Po uznaniu przez papieża Franciszka cudu otwierającego drogę do kanonizacji bł. Carla Acutisa mama przyszłego świętego wyraziła radość z tego faktu nie tylko rodziny, ale też wielu ludzi, którzy za przyczyną jej syna modlą się w różnych zakątkach świata. „Znam uzdrowioną nastolatkę, jej mama ma wielką wiarę” – wyznała Antonia Salzano Acutis.
Napędzany bluźnierstwem walec rozpędza się – to właśnie prawdziwe, ohydne oblicze „kultury tolerancji”
Dyskusja na temat pseudoartystycznych wyobrażeń uderzających bezpośrednio w chrześcijan, takich jak parodia Ostatniej Wieczerzy będzie wracać raz za razem. „Tolerancyjna” kultura nie może znieść tego, że inni myślą i czują inaczej i będzie nieustannie prowokować, szokować, uderzać w czułe punkty. Im bardziej dosadnie, im bardziej boli innych, tym lepiej, według wyznawców „tolerancjonizmu”. Wszyscy muszą ich tolerować – oni zaś – nie tolerują nikogo.
