Watykan nie zgadza się na niemieckie „błogosławieństwa dla par”

List, datowany na 18 listopada 2024 r. (prawie rok po opublikowaniu Fiducia supplicans) i opublikowany kilka dni temu przez Dykasterię stanowi odpowiedź na pismo wysłane 24 października 2024 r. przez bpa Ackermanna, również w imieniu ówczesnego przewodniczącego Niemieckiej Konferencji Episkopatu, bpa Georga Bätzinga.

Vademecum miało zostać przedstawione niemieckim biskupom diecezjalnym jako zastosowanie deklaracji Fiducia supplicans do sytuacji społecznej i duszpasterskiej diecezji w tym kraju.

Po przeanalizowaniu tekstu kard. Fernández przypomina, że Fiducia supplicans jasno stwierdza, iż „Kościół zawsze uważał za moralnie dozwolone tylko te stosunki seksualne, które są przeżywane w małżeństwie, nie ma on uprawnień do udzielania błogosławieństwa liturgicznego, gdy w jakiś sposób może to stanowić formę moralnej legitymizacji związku, który ma pozór bycia małżeństwem lub pozamałżeńskiej praktyki seksualnej”, nawet jeśli osoby proszące o nie dążą do „legitymizacji swego stanu”.

W tym duchu argentyński kardynał kurialny podkreśla, że błogosławieństwa te nie mają na celu „legitymizacji czegokolwiek” ani „usankcjonowania” sytuacji, ale jedynie otwarcie życia na Boga i prośbę o Jego pomoc „w lepszym życiu”, przyzywając Ducha Świętego, aby wartości Ewangelii były przeżywane z większą wiernością.

W obliczu tego podejścia prefekt Dykasterii ds. Nauki Wiary wskazuje, że niemiecki tekst wprowadza problematyczne elementy. Konkretnie mówi o związku i „oficjalnym uznaniu” ze strony duszpasterzy „par, które kochają się poza małżeństwem”.

Ponadto opisuje „aklamację” tych par, gest, który zazwyczaj stanowi część rytuału małżeńskiego. Dla Watykanu takie podejście oznacza w praktyce legitymizację tych związków, co jest sprzeczne z postanowieniami deklaracji Fiducia supplicans, opublikowanej przez kard. Víctora Manuela Fernándeza za zgodą papieża Franciszka.

Kolejnym kluczowym punktem listu jest kwestia form liturgicznych. Deklaracja watykańska podkreśla, że w odniesieniu do błogosławieństw par niebędących w związku małżeńskim nie dopuszcza się „żadnego rodzaju obrzędu liturgicznego lub błogosławieństw podobnych do obrzędu liturgicznego”.

Ponadto precyzuje, że „forma nie powinna mieć żadnego obrzędowego umocowania ze strony władz kościelnych” i ostrzega przed ryzykiem, że błogosławieństwa te staną się aktami „liturgicznym lub paraliturgicznym, podobnym do sakramentu”. Dlatego też stwierdza, że „nie należy ani promować, ani wprowadzać rytuału błogosławieństwa par w sytuacji nieregularnej”.

Zdaniem kard. Fernándeza niemieckie Vademecum zawiera sprzeczność. Chociaż na pierwszych stronach mówi o „spontaniczności i wolności” w błogosławieństwach par tej samej płci – co sugerowałoby, że nie powinny one być instytucjonalizowane – to później oferuje gotowy formularz do ich sprawowania.

W końcowej części, pod nagłówkiem „Forma”, dokument szczegółowo opisuje, że podczas uroczystości należy zadbać o takie aspekty, jak miejsce, estetyka, muzyka i śpiew, aby odzwierciedlić szacunek wobec osób proszących o błogosławieństwo.

Zdaniem prefekta Dykasterii ds. Nauki Wiary rozwój ten stanowi w rzeczywistości „liturgię lub paraliturgię” wokół błogosławieństwa par tej samej płci, co zostało wyraźnie odrzucone przez Fiducia supplicans.

Opublikowanie tego listu przez Dykasterię wpisuje się w kontekst, w którym kilka dni temu arcybiskup Monachium, kardynał Reinhard Marx oświadczył, że zamierza zatwierdzić w swojej diecezji to, co właśnie kardynał Víctor Manuel Fernández odrzuca, a co uczynił również papież Leon podczas konferencji prasowej na pokładzie samolotu, w drodze powrotnej do Rzymu po podróży apostolskiej po kilku krajach afrykańskich.

Źródło: KAI