Siostra posługująca w Betlejem: każde ocalone dziecko jest małym cudem

Niemowlęta porzucone w plastikowych torbach, dzieci znalezione przy śmietnikach, noworodki, które matki musiały oddać, by ratować własne życie – z takimi dramatami spotyka się na co dzień w Betlejem s. Františka Lukačková, słowacka siostra zakonna ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo.

Od ponad siedmiu lat posługuje w Holy Family Crèche, jedynej takiej placówce w Palestynie, która przyjmuje znalezione i porzucone dzieci do szóstego roku życia.

„Obecnie posługuję w Betlejem, w Prowincji Bliskiego Wschodu, obejmującej Liban, Syrię, Egipt, Iran i Ziemię Świętą” – mówi s. Františka Lukačková, która od 37 lat jest członkinią Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo.

Powołanie, by iść na peryferie

Do podjęcia misji na Bliskim Wschodzie zainspirował ją apel papieża Franciszka, aby wyjść ze swojej strefy komfortu i służyć najuboższym.

„Poczułam wtedy głębokie pragnienie, prawdziwe wezwanie skierowane właśnie do mnie: zostawić bezpieczeństwo posługi, którą bardzo kochałam, i pójść bardziej na peryferie” – wspomina s. Františka.

W 2018 r. zwróciła się więc do przełożonej generalnej z prośbą o możliwość posługi w kraju dotkniętym wojną, głodem lub skrajnym ubóstwem. Kilka miesięcy później wyjechała do Libanu, a następnie do Betlejem.

Dom dla niechcianych dzieci

W Betlejem odnalazła swoją misję wśród najbardziej bezbronnych. „Naszą placówkę można porównać do domu dziecka, który przyjmuje niechciane noworodki oraz dzieci porzucone i zaniedbane. Jesteśmy jedyną instytucją w Palestynie, która przyjmuje tak małe dzieci – do szóstego roku życia” – wyjaśnia.

Za każdym z nich kryje się bolesna historia. W środowisku, w którym ciąża pozamałżeńska może dla wielu kobiet stać się kwestią życia i śmierci, wiele matek decyduje się na anonimowy poród i oddanie dziecka.

„Te kobiety nie mają innego wyjścia, jak podpisać dokument, w którym zrzekają się nowo narodzonego dziecka. W tym kraju, w jego muzułmańskim kontekście kulturowym, nie ma miejsca dla samotnych matek. Te kobiety nigdy więcej nie zobaczą swoich dzieci” – mówi s. Františka.

Nie wszystkie dzieci trafiają jednak do placówki w ten sposób. „Znajdujemy niemowlęta w plastikowych torbach albo walizkach pozostawionych przed drzwiami placówki, przy śmietnikach, a nawet w rozciętej oponie gdzieś w głębi lasu. Takie noworodki również przyjmujemy” – opowiada s. Františka, wskazując na sytuacje trudne do wyobrażenia dla Europejczyka.

Piękna, ale wymagająca posługa

Obecnie w placówce przebywa około 50 dzieci. S. Františka nazywa swoją posługę piękną, ale nie ukrywa, że jest ona bardzo wymagająca. „To naprawdę piękna służba – być blisko najuboższych, porzuconych, niechcianych i bezbronnych dzieci. Muszę jednak przyznać, że jest również bardzo trudna” – mówi.

Dzieci przychodzą na świat już naznaczone doświadczeniem odrzucenia i niepewności. „Trauma dotyka ich już od chwili poczęcia. Są niechciane, ich życie jest zagrożone, a to bardzo silnie wpływa na ich rozwój” – wyjaśnia siostra.

Kolejny bolesny moment przychodzi, gdy kończą sześć lat. „Po sześciu latach przeżywają następny wstrząs. Muszą opuścić dom, który tutaj stworzyły, i trafiają do innych placówek” – dodaje.

Niepewna przyszłość

Przyszłość tych dzieci nie jest łatwa. Po osiągnięciu pełnoletności wiele z nich pozostaje bez rodzinnego wsparcia. „Kiedy kończą 18 lat, zostają bez środków do życia i bez rodziny. Ich przyszłość jest bardzo trudna” – przyznaje s. Františka.

Są jednak również historie z dobrym zakończeniem. Niektórzy dawni wychowankowie po latach wracają do placówki jako pracownicy. „Jedna osoba jest pielęgniarką, inna nauczycielką w przedszkolu, jeszcze inna pracuje jako opiekunka. Same doświadczyły, co znaczy być porzuconym, a dziś dodają odwagi innym dzieciom” – mówi siostra z radością.

Nadzieja pośród wojny

Dzisiejszą sytuację w Betlejem mocno naznaczają wojna i kryzys gospodarczy. Miasto, które przez lata żyło z pielgrzymek i turystyki, znalazło się w bardzo trudnym położeniu. „Około 80 proc. ludzi straciło pracę. Hotele są zamknięte, a pielgrzymów prawie nie ma. To bardzo pogłębiło ubóstwo w regionie” – zauważa s. Františka.

Mimo wszystko nie traci nadziei.

„Wierzę, że Pan nad nami czuwa. Dla nas, Sióstr Miłosierdzia, misją jest nieść nadzieję, miłość, pokój i pojednanie temu poranionemu światu” – podsumowuje.

Historia s. Františki pokazuje, że nawet pośród wojny, ubóstwa i porzucenia każde dziecko może otrzymać szansę na bezpieczny dom i spotkać człowieka, który przyjmie je z miłością.

Źródło: vaticannews.va/pl

Ten artykuł powstał dzięki naszym Darczyńcom. Dziękujemy za Wasze wsparcie.

« ‹ 1 › »