Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


Zarys wiary - katechizm






GRZECH I WSPÓLNOTA

Wśród ludzi wyrządzających zło rzadko są tacy, którzy robią to dla samej satysfakcji (popełniania takiego czynu). Większość jednak widzi w tym najłatwiejszy sposób osiągnięcia korzyści. Każdy taki czyn ma dwa oblicza: bo kto kradnie - kradnie komuś. Sam pozornie zyskując, kogoś pozbawia własności. A kto, choćby we własnej obronie, szkaluje innych, ten niszczy wzajemne zaufanie i rani ludzkie uczucia.

Grzech nie jest sprawą „prywatną” ani jednorazową. Pociąga za sobą konsekwencje także wtedy, gdy na pierwszy rzut oka nikt nie wydaje się być pokrzywdzonym. Grzech przede wszystkim znieczula na zło. Może kusić innych do naśladowania i rozprzestrzeniać się jak epidemia. Grzechy chrześcijan zmniejszają także wiarygodność Kościoła i są przeszkodą w zbliżaniu się Królestwa Bożego. Dlatego w społeczności wierzących nie ma miejsca dla chrześcijan, którzy całkowicie sprzeciwiają się przykazaniu Bożemu - to znaczy głównemu przykazaniu miłości, i w takiej postawie uporczywie trwają. Ich wina wymaga nawrócenia i przebaczenia. Dopiero wtedy znów jest możliwa wspólnota.

Kto znieważył kogoś, musi wyrazić skruchę wobec Boga, ale musi także prosić o przebaczenie skrzywdzonego człowieka. Kto przywłaszcza sobie cudzy majątek, nie może powiedzieć, że wystarczy żałować. Musi naprawić wyrządzoną krzywdę. Bowiem pragnienie zadośćuczynienia jest miarą i sprawdzianem nawrócenia.

Chrześcijanin powinien być zawsze gotów wybaczyć. Kto doświadczył, że Bóg przebacza, ten również przebaczy bliźnim. Dlatego Jezus każe swym uczniom prosić: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Natomiast słowa z Listu do Efez jan: „Niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce” (Ef 4, 26) mówią o tym, że nie możemy być mściwi i zacięci w swym - nawet słusznym - gniewie. Jako chrześcijanie musimy umieć okazywać miłosierdzie. Do przebaczenia nie potrzeba wielu słów, czasem wymowniejszy okazuje się gest pojednania.

Kościół ma szczególne okresy pokuty: okres przygotowania do Wielkanocy - Wielki Post, i okres Adwentu. Służą one kontemplacji, praktykowaniu dobra oraz odwracaniu się od grzechu. W parafiach w okresie Wielkiego Postu i Adwentu organizowane są w tym celu rekolekcje i misje.

Maksyma na wszystkie dni z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian:
Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj (Rz 12, 21).


Nabożeństwo pokutne: W nabożeństwie tym uwidacznia się szczególnie to, że konieczne jest pojednanie nie tylko z Bogiem, ale również z Kościołem - wspólnotą wierzących. Obecni proszą o przebaczenie i wzajemnie sobie przebaczają. Wspólnie też proszą Boga o przebaczenie win jednostki i win całego Kościoła. Kto oddalił się od Boga i Kościoła, może przez udział w nabożeństwie pokutnym odnaleźć drogę do przyjęcia sakramentu pokuty.

Naprawianie krzywd (zadośćuczynienie): Do pokuty należy gotowość naprawienia, w miarę możności, wyrządzonej krzywdy.

Uczynki pokutne: Nawrócenie ma wyrażać się w działaniu. Kto otrzymał przebaczenie, chce odpowiedzieć na dobroć Boga. Tak jak grzech oddziela człowieka od Boga, tak też dobro, o którym myślimy i które czynimy, przybliża nas do Niego. Formy czynnej pokuty są tak różne, jak samo życie. Najważniejsze z nich to: modlitwa, post, dobre uczynki na rzecz innych. Mimo wszystkiego, co możemy czynić, wciąż jesteśmy zdani na miłosierdzie Boga i przebaczenie naszych bliźnich.





opr. mg/lb



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: wspólnota grzech Katechizm grzech społeczny społeczny wymiar grzechu grzech publiczny
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W