Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia

Papież Franciszek

Sługa otworzy drzwi temu, kto puka poza wyznaczonymi godzinami

29 V 2016 — Homilia podczas Mszy św. z okazji Jubileuszu Diakonów



W niedzielę 29 maja rano Papież Franciszek przewodniczył na placu św. Piotra Mszy św. z okazji Jubileuszu Diakonów w Roku Świętym Miłosierdzia. Koncelebrowali z nim m.in. kardynałowie diakoni Manuel Monteiro de Castro, były penitencjarz większy Penitencjarii Apostolskiej, i Begnamino Stella, prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa, oraz arcybiskupi Salvatore Fisichella, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji, i Konrad Krajewski, jałmużnik papieski. W Mszy św. uczestniczyły tysiące diakonów z całego świata — którzy w dniach 27-29 maja obchodzili swój Jubileusz w Wiecznym Mieście — a 12 ich przedstawicieli wzięło udział w procesji na wejście i przyjęło Eucharystię z rąk Ojca Świętego; także liczni diakoni rozdawali komunię św. Poniżej zamieszczamy papieską homilię.

«Sługa Chrystusa» (Ga 1, 10). Usłyszeliśmy to wyrażenie, którym św. Paweł Apostoł określa siebie pisząc do Galatów. Na początku listu przedstawiał siebie jako «apostoł» z woli Pana Jezusa (por. Ga 1, 1). Te dwa terminy, apostoł i sługa, łączą się ze sobą i nigdy nie mogą być oddzielone. Są jak dwie strony tego samego medalu: ten, kto głosi Jezusa, jest powołany do służby, a ten, kto służy, głosi też Jezusa.

Pan ukazał nam to jako pierwszy: On, Słowo Ojca, On, który przyniósł nam radosną nowinę (por. Iz 61, 1), On, który sam w sobie jest dobrą nowiną (por. Łk 4, 18), stał się naszym sługą (Flp 2, 7), «nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć» (Mk 10, 45). «On stał się diakonem wszystkich», napisał ojciec Kościoła (św. Polikarp, Epistula ad Philippenses, 5, 2). Diakoni, podobnie jak On są też wezwani, by stać się głosicielami. Uczeń Jezusa nie może iść inną drogą niż droga Mistrza, ale jeśli chce głosić, musi Go naśladować, tak jak to uczynił św. Paweł: dążyć, by stawać się sługą. Innymi słowy, jeśli ewangelizacja jest zadaniem powierzonym każdemu chrześcijaninowi w sakramencie chrztu św., to służba jest stylem, w jakim należy przeżywać misję, jedynym sposobem bycia uczniem Jezusa. Jego świadkiem jest ten, ko czyni tak jak On: kto służy braciom i siostrom, bez zmęczenia Chrystusem pokornym, bez zmęczenia życiem chrześcijańskim, które jest życiem służby.

Od czego zacząć, aby stać się «sługą dobrym i wiernym» (por. Mt 25, 21)? Pierwszym krokiem jest wezwanie, abyśmy żyli będąc dyspozycyjni. Sługa uczy się każdego dnia dystansowania się od dysponowania wszystkim dla siebie i dysponowania samym sobą, jak ma na to ochotę. Codziennie rano ćwiczy się w ofiarowywaniu swego życia, w myśleniu, że każdy dzień nie będzie należał do niego, że trzeba go przeżywać jako dar z siebie. Bowiem ten, kto służy nie jest zazdrosnym stróżem swego czasu, a wręcz rezygnuje z bycia panem swego dnia. Wie, że przeżywany przez niego czas nie należy do niego, ale jest darem, jaki otrzymuje od Boga, aby go z kolei ofiarować innym: tylko w ten sposób naprawdę przyniesie owoc. Ten, kto służy, nie jest niewolnikiem ustanowionego porządku dnia, ale jest gotów uczyć się całym sercem, jest gotów na to, co niezaprogramowane, jest gotów spotkać brata i jest otwarty na to, co nieprzewidziane, czego nigdy nie brakuje i co często jest codzienną niespodzianką Boga. Sługa jest otwarty na niespodziankę, na codzienne niespodzianki Boga. Sługa potrafi otworzyć drzwi swego czasu i swoich przestrzeni temu, kto jest blisko niego, a także temu, kto puka poza wyznaczonymi godzinami, za cenę przerwania czegoś, co lubi, czy odpoczynku, na który zasługuje. Sługa nie przestrzega godzin urzędowania [przekracza je]. Serce mnie boli, kiedy widzę godziny otwarcia, urzędowania w parafiach: «Od godziny tej do tej». A potem? Nie ma otwartych drzwi, nie ma księdza, nie ma diakona, nie ma kogoś świeckiego, kto przyjmowałby ludzi... To boli. Nie przestrzegać godzin urzędowania [przekraczać je]: mieć tę odwagę, by nie przestrzegać godzin urzędowania [przekraczać je]. Tak więc, drodzy diakoni, jeśli będziecie dyspozycyjni, wasza służba będzie pozbawiona wszelkiego zysku i ewangelicznie owocna.

Także dzisiejsza Ewangelia mówi nam o służbie, ukazując dwóch służących, z czego możemy wyciągnąć cenne nauki: sługa setnika, uzdrowiony przez Jezusa i sam setnik, służący cesarzowi. Słowa, które każe on przekazać Jezusowi, aby nie przychodził aż do jego domu, są zadziwiające i często stanowią przeciwieństwo naszej modlitwy: «Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój» (Łk 7, 6); «nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie» (w. 7); «Bo i ja, (...) podlegam władzy» (w. 8). Jezus jest pełen podziwu wobec tych słów. Uderza go wielka pokora setnika, jego łagodność. Łagodność jest jedną z cnót diakonów. Kiedy diakon jest pokorny, jest sługą i nie zgrywa się, by «naśladować» księży, nie, jest życzliwy. Mógł w obliczu trapiącego go problemu być zdenerwowany i domagać się wysłuchania, podkreślając swoją władzę. Mógł natarczywie przekonywać, zmuszając nawet Jezusa, aby przyszedł do jego domu. Tymczasem uniżył się, stał się dyskretny, życzliwy, nie podnosił głosu, nie chciał przeszkadzać. Zachowywał się, być może o tym nie wiedząc, zgodnie ze stylem Boga, który jest «cichy i pokornego serca» (Mt 11, 29). Bowiem Bóg, który jest miłością, ze względu na miłość posuwa się nawet do tego, aby nam służyć: jest wobec nas cierpliwy, życzliwy, zawsze ochoczy i dobrze nastawiony, cierpi z powodu naszych błędów i poszukuje sposobów, aby nam pomóc i uczynić nas lepszymi. Są to również cechy cichej i pokornej służby chrześcijańskiej, która jest naśladowaniem Boga poprzez posługę innym: przyjmując ich z cierpliwą miłością, niestrudzenie ich rozumiejąc, sprawiając, by czuli się akceptowani, w domu, we wspólnocie kościelnej, gdzie wielkim jest nie ten, kto rozkazuje, ale ten, kto służy (por. Łk 22, 26). I nigdy na kogoś nie krzyczeć, nigdy. Tak więc, drodzy diakoni, w łagodności będzie dojrzewać wasze powołanie jako sług miłości.

Po św. Pawle Apostole i setniku jest w dzisiejszych czytaniach jeszcze trzeci sługa, ten, który został uzdrowiony przez Jezusa. W opowiadaniu mowa jest o tym, że był bardzo drogi dla swojego pana, i że był chory, ale nie wiemy jaka to była owa ciężka choroba (w. 2). W pewien sposób my także możemy rozpoznać siebie w owym słudze. Każdy z nas jest dla Boga bardzo drogi, jest umiłowany i przez Niego wybrany, a także powołany do służby, ale nade wszystko potrzebuje uzdrowienia wewnętrznego. Abyśmy byli zdolni do służby, potrzebujemy zdrowia serca: serca uzdrowionego przez Boga, serca, które czuje, że otrzymało przebaczenie, serca, które nie byłoby ani zamknięte, ani twarde. Warto, byśmy ufnie codziennie modlili się o to, prosili, by Jezus nas uzdrowił, abyśmy byli do Niego podobni, do Tego, który «nie nazywa nas sługami, ale przyjaciółmi» (por. J 15, 15). Drodzy diakoni, możecie prosić o tę łaskę każdego dnia na modlitwie, na modlitwie, w której należy przedstawiać trudy, sytuacje nieprzewidziane, zmęczenie i nadzieje: na modlitwie prawdziwej, która przedstawiałaby życie Panu i zapraszałaby Pana do życia. A kiedy służycie przy stole eucharystycznym, zaznajecie tam obecności Jezusa, który ofiarowuje się wam, abyście siebie dawali innym.

W ten sposób otwarci w życiu, łagodni sercem i w nieustannym dialogu z Jezusem, nie będziecie się lękali być sługami Chrystusa, spotykać i otaczać czułością ciało Pana w dzisiejszych ubogich.

Na zakończenie Mszy św. przed modlitwą «Anioł Pański» Papież Franciszek powiedział:

Na zakończenie tej uroczystości pragnę skierować szczególne pozdrowienie do was, drodzy diakoni, którzy przybyliście z Włoch i z różnych krajów. Dziękuję wam za obecność dzisiaj, ale przede wszystkim za waszą obecność w Kościele!

Pozdrawiam wszystkich pielgrzymów, a zwłaszcza Europejskie Stowarzyszenie Strzelców (Schützen) Historycznych; uczestników «Drogi Przebaczenia», propagowanej przez Ruch Celestyński, oraz włoskie Krajowe Stowarzyszenie na rzecz Ochrony Energii Odnawialnych, zaangażowane w dzieło wychowywania do troski o świat stworzony.

Przypominam ponadto o dzisiejszym włoskim Krajowym Dniu Ulgi w Cierpieniu, którego celem jest pomaganie ludziom w dobrym przeżywaniu ostatniego etapu życia ziemskiego; a także o tradycyjnej pielgrzymce, która odbywa się dziś w Polsce do sanktuarium maryjnego w Piekarach Śląskich: niech Matka Miłosierdzia wspiera rodziny i młodzież, przygotowującą się do Światowego Dnia w Krakowie.

W przyszłą środę, 1 czerwca, z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka, wspólnoty chrześcijańskie Syrii, zarówno katolickie, jak i prawosławne, będą wspólnie odmawiały specjalną modlitwę o pokój, której głównymi uczestnikami będą właśnie dzieci. Dzieci syryjskie zapraszają swych rówieśników z całego świata, aby dołączyły do ich modlitwy o pokój.

Prośmy Maryję Pannę o wstawiennictwo w tych intencjach, powierzając Jej życie i posługę wszystkich diakonów świata.


opr. mg/mg



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: wrażliwość pokora wierność cierpliwość służba łagodność posługa modlitwa wstawiennicza diakon miłosierdzie Boże dyspozycyjność Jubileusz Miłosierdzia
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W