Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


L'Osservatore Romano: Homilie w domu św. Marty

Papież Franciszek

Pokora zbawia

Homilia w Domu św. Marty 16 grudnia 2014



„Skruszone serce”, które potrafi uznać swoje grzechy, to podstawowy warunek, aby wejść na „drogę zbawienia”. Wtedy „sąd” Pana nie będzie budził przerażenia, lecz da „nadzieję”. A obydwa czytania dzisiejszej liturgii, na których osnute jest rozważanie Papieża Franciszka podczas Mszy św. odprawionej w kaplicy Domu św. Marty we wtorek 16 grudnia, mają właśnie „strukturę sądu”.

Pierwsze czytanie, fragment z Księgi proroka Sofoniasza (3, 1-2. 9-13), wręcz zaczyna się „od słowa groźby: 'Biada buntowniczemu i splugawionemu miastu”. Oto już jest sąd: „miastu, co stosuje ucisk”, miastu, które „nie słucha głosu i nie przyjmuje ostrzeżenia. Nie ufa Panu, nie przybliża się do swego Boga”. Dla tych jest „potępienie”, co wyraża się w słowie „biada”. Dla innych natomiast jest obietnica: „Przywrócę narodom wargi czyste”, pisze prorok. I dalej: „Z tamtej strony rzek Kusz wielbiciele moi (...) dar Mi przyniosą. W dniu tym nie będziesz się wstydzić wszystkich twoich uczynków, przez które dopuściłaś się względem Mnie niewierności”. .

O kim mówi Sofoniasz? O tym — wyjaśnił Papież — kto zbliża się „do Pana, ponieważ Pan przebaczył”. To ci są „zbawieni”; pozostali natomiast to „wyniośli, którzy nie posłuchali głosu Pana, którzy nie przyjęli ostrzeżenia, nie zaufali Panu”.

Dla skruszonych, którzy wyrazili żal, którzy potrafili uznać: „Tak, jesteśmy grzeszni” — podkreślił Franciszek — Pan zarezerwował przebaczenie i skierował „te słowa, które są jednymi z owych pełnych nadziei w Starym Testamencie: 'Zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w imieniu Pana'”.

Tu można rozpoznać „trzy cechy charakterystyczne ludu wiernego Bogu: pokorę, ubóstwo i pokładanie ufności w Panu”. I właśnie taka jest „droga zbawienia”. Inni natomiast „nie posłuchali głosu Pana, nie przyjęli napomnienia, nie pokładali ufności w Panu”, dlatego „nie mogą otrzymać zbawienia”: „oni zamknęli się na zbawienie”.

To samo, uściślił Papież, dzieje się dzisiaj: „Kiedy widzimy święty lud Boży, który jest pokorny, który swoich bogactw upatruje w wierze w Pana, w zaufaniu do Pana; lud pokorny, ubogi, który ufa Panu”, wówczas mamy do czynienia ze „zbawionymi”, ponieważ „to jest droga”, którą musi przebyć Kościół.

Podobną dynamikę spotykamy w dzisiejszej Ewangelii (Mt 21, 28-32), w której także Jezus przedstawia „arcykapłanom, starszym ludu”, całej tej „'komitywie' ludzi, którzy z Nim walczyli”, „sąd”, nad którym winni się zastanowić. Przedstawia im przypadek dwóch synów, których ojciec prosi, by poszli pracować w winnicy: Jeden odpowiada: „Wcale nie zamierzam iść pracować w polu. Nie chce mi się”. A potem idzie. Drugi natomiast mówi: „Tak, tato”, ale później myśli: „Stary nie ma siły, zrobię to, co chcę, nie będzie mógł mnie ukarać”. A zatem „nie idzie, nie słucha”.

Jezus pyta swoich rozmówców: „Który z tych dwóch wypełnił wolę ojca? Pierwszy, ten, który powiedział nie”, ten „zbuntowany młodzieniec”, który później „pomyślał o swoim tacie” i postanawia okazać posłuszeństwo, czy też drugi? W tym miejscu przychodzi sąd: „Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego”. Oni „będą pierwsi”. I wyjaśnia dlaczego: „Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wy mu nie uwierzyliście. Wy nie posłuchaliście Jana: chrzest pokuty... Celnicy i nierządnice natomiast mu uwierzyli. Wy przeciwnie, patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się”.

Co „uczynili ci ludzie”, aby zasłużyć na taki wyrok? „Nie posłuchali — wyjaśnił Papież — głosu Pana, nie przyjęli ostrzeżenia, nie zaufali Panu”. Ktoś mógłby powiedzieć: „Ależ ojcze, co za skandal, że Jezus to mówi, że celnicy, którzy są zdrajcami ojczyzny, ponieważ pobierali podatki, aby zapłacić Rzymianom”, właśnie oni „wejdą pierwsi do królestwa niebieskiego?”. I to samo będzie z „nierządnicami, które są kobietami z odrzutu”? Stąd konkluzja: „Panie, oszalałeś? My jesteśmy czyści, jesteśmy katolikami, przyjmujemy codziennie komunię, chodzimy na Mszę św.”. A jednak, podkreślił Franciszek, właśnie oni „wejdą najpierw, jeżeli twoje serce nie jest sercem skruszonym”. I „jeżeli ty nie słuchasz Pana, nie przyjmujesz napomnienia i nie pokładasz w Nim ufności, to twoje serce nie jest skruszone”.

Pan, kontynuował Papież, „nie chce” tych „hipokrytów, którzy się gorszyli” tym, co „mówił Jezus na temat celników i nierządnic, a potem po kryjomu szli do nich, albo dla wyżycia swoich namiętności, albo żeby robić interesy”. Uważali się za „czystych”, lecz w rzeczywistości „Pan ich nie chce”.

Ten sąd, który „dzisiejsza liturgia każe nam przemyśleć”, jest wszak „sądem, który daje nam nadzieję, kiedy patrzymy na nasze grzechy”. Bowiem wszyscy „jesteśmy grzeszni”. Każdy z nas dobrze zna „wykaz” swoich grzechów, jednak — wyjaśnił Franciszek — może powiedzieć: „Panie, ofiaruję ci moje grzechy, to jedyne, co możemy Ci ofiarować”.

Aby umożliwić lepsze zrozumienie tego, Papież wspomniał o „życiu pewnego świętego, który był bardzo szlachetny” i ofiarowywał Panu wszystko: „Pan prosił go o coś, a on to robił”. Zawsze Go słuchał i zawsze wykonywał Jego wolę. A jednak Pan któregoś dnia mu powiedział: „Nie dałeś mi jeszcze jednej rzeczy”. I on, „który był tak bardzo dobry”, odpowiedział: „Ależ, Panie, czego Ci nie dałem? Ofiarowałem Ci moje życie, pracę dla ubogich, pracę katechetyczną, pracuję tu, pracuję tam...”. Pan jednak go przypilił: „Jeszcze mi czegoś nie dałeś”. Ale „czego, Panie?”, ponowił pytanie święty. „Twoich grzechów”, zakończył Pan.

Oto lekcja, którą chciał uwydatnić Papież: „Kiedy potrafimy powiedzieć Panu: 'Panie, to są moje grzechy, nie są tego czy tamtego... Są moje. Weź je. Dzięki temu będę zbawiony”, wtedy „będziemy tym pięknym ludem, ludem pokornym i ubogim, który pokłada ufność w imieniu Pana”.


opr. mg/mg



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: skrucha nawrócenie pokora grzech hipokryzja przebaczenie miłosierdzie Boże Bóg bliski przypowieść o dwóch synach
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W