listopada

poniedziałek

Wspomnienie świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, pierwszych męczenników Polski

Rok liturgiczny: A/I

Pierwsze czytanie:

Mdr 1, 1-7

Psalm responsoryjny:

Ps 139

Werset przed Ewangelią:

Flp 2, 15d. 16a

Ewangelia:

Łk 17,1-6

Patroni:

św. Antonin, Nicefor (Nikifor), Zebinas, German i Manathas ,
św. Mitrias,
św. Bryksjusz,
św. Arkadiusz, Paschazjusz, Probus, Eutychian i Paulillus ,
św. Leonianus,
św. Kwinktian,
św. Florencjusz,
św. Dalmacjusz,
św. Himerius,
św. Eugeniusz,
św. Maxellendis,
św. Mikołaj I,
św. Abbo,
bł. Warmund,
św. Homobonus,
św. Augustyna {Livia} Pietrantoni,
bł. Jan Gonga Martínez,
bł. Maria a Patrocinio od św. Jana Giner Gomis,
bł. Jozafat Sziszkow

Liturgia na dzień 2017-11-13:

Pierwsze czytanie

Mdr 1, 1-7

Czytanie z Księgi Mądrości

Umiłujcie sprawiedliwość, sędziowie ziemscy! Myślcie o Panu właściwie i szukajcie Go w prostocie serca! Daje się bowiem znaleźć tym, co Go nie wystawiają na próbę, objawia się takim, którym nie brak wiary w Niego.

Bo przewrotne myśli oddzielają od Boga, a Moc, gdy ją wystawiają na próbę, karci niemądrych. Mądrość nie wejdzie w duszę przewrotną, nie zamieszka w ciele uwikłanym w grzech. Święty Duch uczący karności ucieknie przed obłudą, odsunie się od niemądrych myśli, wypłoszy Go nadejście nieprawości.

Mądrość bowiem jest duchem miłującym ludzi, ale bluźniercy z powodu jego warg nie zostawi bez kary: ponieważ Bóg świadkiem jego nerek, prawdziwym stróżem jego serca, Tym, który słyszy mowę jego języka. Albowiem Duch Pański wypełnił zamieszkaną ziemię, Ten, który ogarnia wszystko, ma znajomość mowy.

Psalm responsoryjny

Ps 139

Ps 139 (138), 1b-3. 4-5. 7-8. 9-10. (R.: por. 24b)

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

Przenikasz i znasz mnie, Panie, *
Ty wiesz, kiedy siedzę i wstaję.
Z daleka spostrzegasz moje myśli, †
przyglądasz się, jak spoczywam i chodzę, *
i znasz wszystkie moje drogi.

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

Zanim słowo się znajdzie na moim języku, *
Ty, Panie, już znasz je w całości.
Ty ze wszystkich stron mnie ogarniasz *
i kładziesz na mnie swą rękę.

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

Gdzie ucieknę przed Duchem Twoim? *
Gdzie oddalę się od Twego oblicza?
Jeśli wstąpię do nieba, Ty tam jesteś, *
jesteś przy mnie, gdy położę się w Otchłani.

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

Gdybym wziął skrzydła jutrzenki, *
gdybym zamieszkał na krańcach morza,
tam również będzie mnie wiodła Twa ręka *
i podtrzyma mnie Twoja prawica.

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Flp 2, 15d. 16a

Alleluja, alleluja, alleluja

Jawicie się jako źródło światła w świecie,
trzymając się mocno Słowa Życia.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 17,1-6

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Niepodobna, żeby nie przyszły zgorszenia; lecz biada temu, przez którego przychodzą. Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i wrzucono go w morze, niż żeby miał być powodem grzechu dla jednego z tych małych. Uważajcie na siebie!

Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli będzie żałował, przebacz mu. I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwrócił się do ciebie, mówiąc: „Żałuję tego”, przebacz mu».

Apostołowie prosili Pana: «Dodaj nam wiary».

Pan rzekł: «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”, a byłaby wam posłuszna».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Niesprawiedliwość i zgorszenie

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Niesprawiedliwość i zgorszenie

Z dzisiejszej liturgii słowa warto wydobyć wybijające się na pierwszy plan dwa ważne pojęcia. Pierwszym z nich jest sprawiedliwość. To do jej umiłowania wzywa księga Mądrości, zaznaczając, że zwłaszcza sędziowie winni miłować tę cnotę. Czym jest sprawiedliwość? W dzisiejszym rozumieniu sprawiedliwość oznacza dać każdemu to, co jest jego. Słowem to, co mu się należy. Jednak w czasach nam współczesnych zdajemy się mieć problem ze sprawiedliwością nie tylko ze względu na ludzką nieprawość, wyzysk człowieka przez człowieka. Przedmiotowe traktowanie bliźniego wszak osiągnęło w pewnych sytuacjach rozmiar wręcz nieprawdopodobny. Nasz problem ze sprawiedliwością polega w czasach dzisiejszych także na tym, że wielu ludzi uważa, że coś im się należy. Należą nam się zasiłki, należy nam się odpowiedni miejsce w hierarchii społecznej, należy nam się szkolnictwo, darmowe leczenie i wiele innych rzeczy. Należy nam się także odpowiednia pogoda, gdy planujemy urlop, oraz śnieg, gdy chcemy aby upiększył nam świąteczną aurę. Kiedy jednak przychodzi do naszych relacji z bliźnimi, kiedy zwykłe ludzkie dziękuję mogłoby być ludzkim gestem docenienia czyjegoś wysiłku, już nie jesteśmy tacy skorzy. Przecież wszystko nam się należy.
Tymczasem Pismo pyta nas, co mamy, czegośmy nie otrzymali. Co przynieśliśmy na ten świat i co z niego zabierzemy. Oto owymi sędziami, sędziami swojego życia i losu jesteśmy najpierw my sami. To my mamy umiłować sprawiedliwość, my sami mamy dobrym przykładem stawać się ową solą ziemi i światłem będącym na świeczniku. Wszak naszym powołaniem jest nie tylko sprawiedliwość, ale także miłosierdzie. Jak możemy je czynić, kiedy w naszym patrzeniu na świat wciąż tyle pychy i egoizmu? Tak dużo wymagań od innych i coraz mniej od siebie?

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Ewangelia przestrzega nas przed dawaniem zgorszenia, przed dawaniem złego przykładu, poprzez który ktoś porzuciłby drogę prawości i zaczął naśladować nasze grzeszne uczynki. Jako dzieci światłości mamy tak żyć, aby inni chwalili Boga, który jest w niebie.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy jestem człowiekiem sprawiedliwym?