15
listopada
środa
Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Alberta Wielkiego, biskupa i doktora Kościoła
Rok liturgiczny: A/I
Pierwsze czytanie:
Mdr 6, 1-11
Psalm responsoryjny:
Ps 82
Werset przed Ewangelią:
1 Tes 5, 18
Ewangelia:
Łk 17,11-19

Patroni:

Liturgia na dzień 2017-11-15:

Pierwsze czytanie

Mdr 6, 1-11
Czytanie z Księgi Mądrości

Słuchajcie, królowie, i zrozumcie, nauczcie się, sędziowie ziemskich rubieży! Nakłońcie ucha, wy, co nad wieloma panujecie i chlubicie się mnogością narodów, bo od Pana otrzymaliście władzę, od Najwyższego panowanie: On zbada uczynki wasze i zamysły wasze rozsądzi. Będąc bowiem sługami Jego królestwa, nie sądziliście uczciwie ani prawa nie przestrzegaliście, ani nie poszliście za wolą Boga, przeto groźnie i rychło natrze On na was, będzie bowiem sąd nieubłagany nad panującymi.

Najmniejszy doznaje miłosiernego przebaczenia, ale mocarzy czeka mocne dochodzenie. Władca wszechrzeczy nie ulęknie się nikogo ani nie będzie zważał na wielkość. On bowiem stworzył małego i wielkiego i jednakowo o wszystkich się troszczy, ale możnym grozi surowe badanie.

Do was więc zwracam się, władcy, byście się nauczyli mądrości i nie upadli. Bo ci, co świętości święcie przestrzegają, dostąpią uświęcenia, a którzy się tego nauczyli, ci znajdą słowa obrony. Pożądajcie więc słów moich, pragnijcie, a znajdziecie naukę.

Psalm responsoryjny

Ps 82
Ps 82 (81), 3-4. 6-7 (R.: por. 8a)

Powstań, o Boże, osądź Twoją ziemię

«Ujmijcie się za sierotą i uciśnionym, *
oddajcie sprawiedliwość ubogim i nieszczęśliwym.
Uwolnijcie uciśnionego i nędzarza, *
wyrwijcie go z rąk występnych».

Powstań, o Boże, osądź Twoją ziemię

Rzekłem: «Jesteście bogami, *
jesteście wszyscy synami Najwyższego.
Lecz wy pomrzecie jak ludzie, *
poupadacie wszyscy jak książęta».

Powstań, o Boże, osądź Twoją ziemię

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

1 Tes 5, 18
Alleluja, alleluja, alleluja

Za wszystko dziękujcie Bogu,
taka jest bowiem wola Boża względem was w Jezusie Chrystusie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 17,11-19
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.

Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin.

Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Ulituj się nad nami

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Ulituj się nad nami

Nasza postawa względem Pana Boga powinna zakładać wiarę, nadzieję i miłość. Zdarza się jednak, że modlimy się o coś, ale bez wiary, że tak się może stać, że Bóg może nas wysłuchać. Zwyczajnie niekiedy chcemy mieć poczucie, że zrobiliśmy wszystko, co tylko był możliwe. Zbawiciel tymczasem mówi nam, proście a będzie wam dane. Czy w innym miejscu, o cokolwiek poprosicie Ojca w Imię moje, da wam. Przykładem prawdziwości tych słów, są owi trędowaci z dzisiejszej Ewangelii. Ich los był tragiczny. W tamtych czasach trąd był chorobą nieuleczalną, zaś sami trędowaci ze względów epidemiologicznych a także religijnych musieli być wykluczeni ze swojej społeczności. Kiedy więc usłyszeli, że idzie cudotwórca, zaczęli Go prosić o litość, wszak był On ich jedyną i ostatnią nadzieją. Jezus lituje się nad nimi i dokonuje uzdrowienia.
Kiedy jednak zostają uzdrowieni, okazuje się, że tylko jeden i to cudzoziemiec wraca, aby podziękować. Doprawdy wydaje się to niewiarygodne, ale jednak nie tylko w czasach publicznej działalności Pana Jezusa, lecz także dzisiaj zdarza się ludziom zapomnieć, że jest coś takiego, jak zwykłe, ludzkie „dziękuję”. Jak wiele spośród naszych modlitw, to błagania i prośby, jak mało natomiast jest podziękowań, oraz uwielbienia Boga za wszystko, co otrzymaliśmy od Niego.
Dziękować jest rzeczą ludzką, ale uwielbienie Boga wynika wprost ze sprawiedliwości. Wszystko, co mamy, otrzymaliśmy w darze. Ponadto Pan Jezus zachęca nas, abyśmy zwracali się do Niego ze wszystkimi naszymi sprawami. Zarówno rozmowa z Bogiem i przedstawianie Mu próśb, które leżą nam na sercu, jak też dziękowanie za wysłuchane modlitwy, budują naszą osobistą więź z Bogiem, relację przyjaźni i miłości, która otwiera nas na niezliczone zdroje łask.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Trędowaci z dzisiejszej Ewangelii otrzymali od Zbawiciela niejako drugie życie. Tymczasem my wszyscy, dzięki mocy Jego łaski, dzięki potędze miłości Boga otrzymaliśmy życie wieczne. Trzeba tylko, abyśmy odpowiedzieli miłością na miłość Boga i z serca dziękując Temu, Który Jest Miłością, już teraz budowali prawdziwą więź miłości, która będzie trwała na wieki.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy umiem dziękować Bogu?