Liturgia na dzień 2017-12-02:

Pierwsze czytanie

Dn 7, 15-27

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Ja, Daniel, popadłem z tego powodu w niepokój ducha, a widzenia powstałe w mojej głowie przeraziły mnie. Przybliżyłem się do jednego ze stojących i zapytałem o właściwe znaczenie tego wszystkiego.

On zaś odpowiedział i wyjaśnił znaczenie rzeczy. Te wielkie bestie w liczbie czterech – to czterej królowie, którzy powstaną z ziemi. Królestwo jednak otrzymają święci Najwyższego, i będą posiadać królestwo na zawsze i na wieki wieków.

Potem chciałem się upewnić co do czwartej bestii, odmiennej od pozostałych i nader strasznej, która miała zęby z żelaza i miedziane pazury, a pożerała, kruszyła i deptała nogami resztę; oraz co do dziesięciu rogów na jej głowie, i co do innego, przed którym, gdy wyrósł, upadły trzy tamte. Róg ten miał oczy i usta, wypowiadające wielkie rzeczy, i wydawał się większy od swoich towarzyszy. Patrzyłem, a róg ten rozpoczął wojnę ze świętymi, i zwyciężał ich, aż przybył Przedwieczny i sąd zasiadł, a władzę dano świętym Najwyższego, i aż nadszedł czas, by święci otrzymali królestwo.

Powiedział tak: Czwarta bestia – to czwarte królestwo, które będzie na ziemi, różne od wszystkich królestw; pochłonie ono całą ziemię, podepce ją i na proch zetrze. Dziesięć zaś rogów – z tego królestwa powstanie dziesięciu królów, po nich zaś inny powstanie, różny od poprzednich, i obali trzech królów. Będzie wypowiadał słowa przeciw Najwyższemu i gnębił świętych Najwyższego, postanowi zmienić czasy i Prawo, a święci będą wydani w jego ręce aż do czasu, czasów i połowy czasu.

Wtedy odbędzie się sąd i odbiorą mu władzę, by go zniszczyć i zniweczyć doszczętnie. A panowanie i władzę, i wielkość królestw pod całym niebem otrzyma lud święty Najwyższego. Królestwo Jego będzie wiecznym królestwem; będą Mu służyły wszystkie moce i będą Mu uległe.

Psalm responsoryjny

Dn 3

Dn 3, 82a i 83a i 84a i 85a. 86a i 87 (R.: por. 57b)

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Błogosławcie Pana, synowie ludzcy, *
błogosław Pana, Izraelu.
Błogosławcie Pana, kapłani Pańscy, *
błogosławcie Pana, słudzy Pańscy.

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Błogosławcie Pana, duchy i dusze sprawiedliwych, *
błogosławcie Pana, święci i pokornego serca.
Błogosławcie Pana, *
chwalcie Go i wywyższajcie na wieki.

Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 21, 36

Alleluja, alleluja, alleluja

Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie,
abyście mogli stanąć przed Synem Człowieczym.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 21, 34-36

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie spadł na was znienacka jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi.

Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Ostatni dzień

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Ostatni dzień

Koniec roku liturgicznego nie przypomina w niczym końca roku kalendarzowego. Nikt nie urządza hucznych zabaw, ani nie snuje prognoz, co będzie działo się w następnym roku. Nawet podsumowania o charakterze parafialnym dokonują się z końcem roku kalendarzowego. Zatem coś daje nam ów nowy rok, w który niechybnie jutro wkroczymy?
Po pierwsze, ostatnie dni roku kościelnego to czytania przedstawiające nam apokaliptyczne wizje, zarówno ze Starego jak i z Nowego Testamentu. Mowa Jezusa na temat zburzenia Jerozolimy, zapowiedzi powtórnego przyjścia Pana, refleksje na temat końca świata. Wydaje się to oczywiste. Skoro jutro zaczniemy rok kościelny od pierwszej niedzieli adwentu, jeśli w naszych rozważaniach znów będziemy dotykać tajemnicy oczekiwania na Zbawiciela, wiadomo, że końcówka roku musi prowadzić nas do wydarzeń przyszłych, do Apokalipsy.
Przy tym wszystkim jednak warto pamiętać, że Apokalipsa nie została napisana, aby siać popłoch i paraliżować strachem pierwszych uczniów Jezusa. Jan dostąpił objawienia, aby przynieść Kościołowi słowa otuchy i umocnienia. Kiedy dziś wczytujemy się w te fragmenty Ewangelii, które mówią nam o powtórnym przyjściu Pana, odbieramy je jako przestrogę, napomnienie, generalnie czujemy się nimi zaniepokojeni. Tymczasem w chwilach największych prześladowań chrześcijaństwa zapowiedź powtórnego przyjścia Pana była nadzieją, której wypełnienia z utęsknieniem oczekiwali wierzący.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Dlaczego tak się dzieje? Może właśnie dlatego, że ulegliśmy pokusie, przed którą przestrzega nas dzisiaj Zbawiciel. Serca nasze stały się ociężałe na skutek trosk doczesnych. Weszliśmy tak głęboko marności tego świata, że wizja nieba, spotkania z Oblubieńcem nie tylko nas nie pociąga, ale wręcz przeraża. O ile na nowy rok kalendarzowy dokonujemy różnych postanowień, może właśnie warto zrobić także to jedno na początek roku kościelnego. Nauczyć się czuwać i patrzeć na ponowne przyjście Pana nie jako na dzień trwogi, ale jako na powrót Oblubieńca.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy przeraża mnie wizja stanięcia przed Panem?