marca

sobota

V Tydzień Wielkiego Postu

Rok liturgiczny: B/II

Pierwsze czytanie:

Ez 37, 21-28

Psalm responsoryjny:

Jr 31, 10. 11-12b. 13 (R.: por. 10d)

Werset przed Ewangelią:

Ez 18, 31ac

Ewangelia:

J 11, 45-57

Patroni:

św. Timolaus, Dionizy (dwóch), Pauza, Romulus, Aleksander (dwóch) i Agapiusz,
św. Sekundulus,
św. Maccarthemus,
bł. Jan z Baculo,
św. Katarzyna Szwedzka,
bł. Dydak Józef z Gadibus {Franciszek Józef} López-Caamańo,
bł. Maria Karłowska,
św. Oscar Romero

Liturgia na dzień 2018-03-24:

Pierwsze czytanie

Ez 37, 21-28

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

Tak mówi Pan Bóg:

«Oto wybieram Izraelitów spośród ludów, do których pociągnęli, i zbieram ich ze wszystkich stron, i prowadzę ich do ich kraju. I uczynię ich jednym ludem w kraju, na górach Izraela, i jeden król będzie nimi wszystkimi rządził, i już nie będą tworzyć dwóch narodów, i już nie będą podzieleni na dwa królestwa.

I już nie będą się kalać swymi bożkami i wstrętnymi kultami, i wszelkimi odstępstwami. Uwolnię ich od wszystkich wiarołomstw, którymi zgrzeszyli, oczyszczę ich i będą moim ludem, Ja zaś będę ich Bogiem.

Sługa mój, Dawid, będzie królem nad nimi, i wszyscy oni będą mieć jedynego Pasterza, i żyć będą według moich praw, i moje przykazania zachowywać będą i wypełniać. Będą mieszkali w kraju, który dałem słudze mojemu, Jakubowi, w którym mieszkali wasi przodkowie. Zamieszkają w nim oni i synowie, i wnuki ich na zawsze, a mój sługa, Dawid, będzie na zawsze ich władcą.

I zawrę z nimi przymierze pokoju: będzie to wiekuiste przymierze z nimi. Osadzę ich i rozmnożę, a mój przybytek pośród nich umieszczę na stałe. Mieszkanie moje będzie pośród nich, i Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Ludy zaś pogańskie poznają, że Ja jestem Pan, który uświęca Izraela, gdy mój przybytek będzie wśród nich na zawsze».

Psalm responsoryjny

Jr 31, 10. 11-12b. 13 (R.: por. 10d)

Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Słuchajcie, narody, słowa Pańskiego, *
głoście je na wyspach odległych i mówcie:
«Ten, który rozproszył Izraela, znów go zgromadzi *
i będzie nad nim czuwał jak pasterz nad swym stadem».

Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Pan bowiem uwolni Jakuba, *
wybawi go z ręki silniejszego od niego.
Przyjdą z weselem na szczyt Syjonu *
i rozradują się błogosławieństwem Pana.

Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Wtedy dziewica rozweseli się w tańcu *
i młodzieńcy cieszyć się będą ze starcami.
Zamienię bowiem ich smutek w radość, *
pocieszę ich i rozweselę po ich troskach.

Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ez 18, 31ac

Chwała Tobie, Królu wieków

Odrzućcie od siebie wszystkie grzechy
i uczyńcie sobie nowe serce i nowego ducha.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

J 11, 45-57

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Wielu spośród Żydów przybyłych do Marii, ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego. Niektórzy z nich udali się do faryzeuszów i donieśli im, co Jezus uczynił.

Arcykapłani więc i faryzeusze zwołali Sanhedryn i rzekli: «Cóż zrobimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków? Jeżeli Go tak pozostawimy, to wszyscy uwierzą w Niego, a przyjdą Rzymianie i zniszczą nasze miejsce święte i nasz naród». Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był najwyższym kapłanem, rzekł do nich: «Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod rozwagę, że lepiej jest dla was, aby jeden człowiek umarł za lud, niżby miał zginąć cały naród».

Tego jednak nie powiedział sam od siebie, ale jako najwyższy kapłan w owym roku wypowiedział proroctwo, że Jezus ma umrzeć za naród, i nie tylko za naród, ale także po to, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno. Tego więc dnia postanowili Go zabić.

Odtąd Jezus już nie występował otwarcie wśród Żydów, tylko odszedł stamtąd do krainy w pobliżu pustyni, do miasta zwanego Efraim, i tam przebywał ze swymi uczniami.

A była blisko Pascha żydowska. Wielu przed Paschą udawało się z tej okolicy do Jerozolimy, aby się oczyścić. Oni więc szukali Jezusa i gdy stanęli w świątyni, mówili jeden do drugiego: «Jak wam się zdaje? Czyżby nie miał przyjść na święto?»

Arcykapłani zaś i faryzeusze wydali polecenie, aby każdy, ktokolwiek będzie wiedział o miejscu Jego pobytu, doniósł o tym, by można było Go pojmać.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Zadziwiające proroctwo

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Zadziwiające proroctwo

Jak bardzo zło może zablokować człowieka na działanie łaski Bożej, świadczy dzisiejszy fragment Ewangelii. Oto arcykapłani i faryzeusze już nawet nie wyrażają swoich wątpliwości względem nauki Jezusa, ale otwarcie przyznają, że mowy i cuda Jezusa są tak przekonujące, iż ludzie lada chwila uwierzą w Niego. Co więcej, jedyną konsekwencją ma być konflikt z Rzymem, który może krwawo zakończyć względną koegzystencję. W obliczu tej sytuacji arcykapłanom i faryzeuszom brakuje jednego. Wiary. Rozum wskazuje im na nadprzyrodzone pochodzenie Jezusa, ale przywiązanie do ziemskich porządków nie pozwala na pójście za nim.
Ten dramat sprzed dwóch tysięcy lat powtarza się do dziś. Wielu ludzi, duchownych i świeckich dostrzega gołym okiem, że świat mnie wziął się sam z siebie. Ludzie, którzy poznają prawa nauki, obserwują procesy zachodzące w przyrodzie naturalnym światłem ludzkiego rozumu pojmują, że to wszystko nie jest dziełem przypadku. Jednak bilans doczesnych korzyści i strat nie pozwala im na pójście za Jezusem. Przywiązanie do pełnionych funkcji, ziemskie zaszczyty, korzyści materialne i inne dobra sprawiają, że Jezus także dziś w sercach wielu ludzi skazywany jest na śmierć.
Wystarczyłaby jednak wiara w to, że mimo doczesnych prześladowań, utraty wszystkiego, co mamy Jezus płaci nam życiem wiecznym, że Jego obietnica odnosi się także do nas, aby wziąć swój krzyż i pójść za Mistrzem z Nazaretu.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Wiara bez uczynków jest martwa. Cóż z tego, że będziemy wypowiadać słowa modlitwy, na co zda się cała działalność dobroczynna, jaką niejednokrotnie prowadzimy, ile warte będą składane przez nas ofiary, jeśli decyzje naszego życia nie będą motywowane wiarą? W kluczowym momencie naszego życia skarzemy Pana na śmierć, bo na końcu naszej drogi będziemy widzieli siłę ziemskich imperiów, a nie potęgę zbawienia.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy postępuję według wiary?