września

czwartek

Wspomnienie świętych męczenników Andrzeja Kim Taegon, prezbitera, albo wspomnienie Pawła Chong Hasang i Towarzyszy

Rok liturgiczny: B/II

Pierwsze czytanie:

1 Kor 15, 1-11

Psalm responsoryjny:

Ps 118 (117), 1b-2. 16-17. 28-29 (R.: por. 1b)

Werset przed Ewangelią:

Mt 11, 28

Ewangelia:

Łk 7, 36-50

Patroni:

św. Andrzej Kim Tae-gon, Paweł Chong Ha-sang i 103 towarzyszy,
św. Dorymedons,
św. Eustachy,
św. Andrzej,
św. Hypatius, Asianus i Andrzej ,
bł. Adalpret,
bł. Tomasz Johnson,
bł. Franciszek z Posadas,
św. Józef Maria de Yermo y Parres,
św. Aleksy U Se-yóng,
bł. Maria Teresa od św. Józefa (van den Bosch)

Liturgia na dzień 2018-09-20:

Pierwsze czytanie

1 Kor 15, 1-11

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam głosiłem. Bo inaczej na próżno byście uwierzyli.

Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi.

Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży. Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem, a dana mi łaska Jego nie okazała się daremna; przeciwnie, pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja, co prawda, lecz łaska Boża ze mną.

Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak uwierzyliście.

Wersja krótsza
1. czytanie (1 Kor 15, 3-8. 11)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi.

Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak uwierzyliście.

Psalm responsoryjny

Ps 118 (117), 1b-2. 16-17. 28-29 (R.: por. 1b)

Dziękujcie Panu, bo nasz Pan jest dobry
Albo: Alleluja

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, *
bo Jego łaska trwa na wieki.
Niech dom Izraela głosi: *
«Jego łaska na wieki».

Dziękujcie Panu, bo nasz Pan jest dobry
Albo: Alleluja

Prawica Pana wzniesiona wysoko, *
prawica Pańska moc okazała.
Nie umrę, ale żyć będę *
i głosić dzieła Pana.

Dziękujcie Panu, bo nasz Pan jest dobry
Albo: Alleluja

Jesteś moim Bogiem, podziękować chcę Tobie, *
Boże mój, wielbić pragnę Ciebie.
Wysławiajcie Pana, bo jest dobry, *
bo Jego łaska trwa na wieki.

Dziękujcie Panu, bo nasz Pan jest dobry
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 28

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdźcie do Mnie wszyscy,
którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 7, 36-50

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jeden z faryzeuszów zaprosił Jezusa do siebie na posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i zajął miejsce za stołem. A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne, dowiedziawszy się, że gości w domu faryzeusza, przyniosła flakonik alabastrowy olejku i stanąwszy z tyłu u Jego stóp, płacząc, zaczęła łzami oblewać Jego stopy i włosami swej głowy je wycierała. Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem.

Widząc to, faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie: «Gdyby On był prorokiem, wiedziałby, co to za jedna i jaka to jest ta kobieta, która się Go dotyka, że jest grzesznicą».

Na to Jezus rzekł do niego: «Szymonie, mam ci coś do powiedzenia».

On rzekł: «Powiedz, Nauczycielu».

«Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden winien mu był pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwom. Który z nich więc będzie go bardziej miłował?»

Szymon odpowiedział: «Przypuszczam, że ten, któremu więcej darował».

On zaś mu rzekł: «Słusznie osądziłeś».

Potem, zwróciwszy się w stronę kobiety, rzekł do Szymona: «Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś łzami oblała mi stopy i otarła je swymi włosami. Nie powitałeś mnie pocałunkiem; a ona, odkąd wszedłem, nie przestała całować stóp moich. Głowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś olejkiem namaściła moje stopy. Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje».

Do niej zaś rzekł: «Odpuszczone są twoje grzechy».

Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: «Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza?»

On zaś rzekł do kobiety: «Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Zachować Ewangelię

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Zachować Ewangelię

Słowa Apostoła Narodów zapisane na kartach dzisiejszego pierwszego czytania nie pozostawiają złudzeń. Aby być zbawionym, należy zachować Ewangelię w niezmienionej formie, w kształcie, w jakim otrzymaliśmy ją od Boga za pośrednictwem Apostołów. Wiara w Boga nie oznacza bowiem przystąpienia do jakiegoś stowarzyszenia czy partii politycznej. Wiara jest aktem związanym z życiem. Jeśli prawdziwie wierzymy, że Jezus Chrystus jest Zbawicielem świata, nie możemy żyć w sposób sprzeczny ze stawianymi przez Niego wymaganiami. Jezus jest przecież Tym, Który nas wykupił. Dzięki Niemu przeszliśmy ze śmierci do życia. On sam zatem wskazuje nam drogę na której nie zbłądzimy, ale będziemy zmierzać do Krainy życia.
Jeśli nagrodą za pójście za Panem jest odziedziczenie życia wiecznego, życia w Królestwie sprawiedliwości, miłości, prawdy i pokoju, to czyż możemy teraz w życiu doczesnym postępować w sposób sprzeczny z tymi wartościami? Czyż całe nasze życie nie powinno być nakierowane na przybliżanie się do Boga, przeżywanie radości ze spotkania z Panem w sakramentach Kościoła, w Jego Słowie, w drugim człowieku, jakiego Pan stawia na naszej drodze życia?
Ewangelia ukazuje nam jeszcze jeden, być może najważniejszy aspekt praktykowania naszej wiary, Jest nim czynienie miłosierdzia. Katechizm zna uczynki miłosierdzia tak względem ciała jak i względem duszy. Miłosierdziem nie jest więc pobłażliwość dla grzechu, ale upominanie grzeszników. Jednak kiedy się grzesznik nawraca, wielka radość jest w niebie.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
My sami potrzebujemy miłosierdzia Boga. Nikt z nas nie jest bez grzechu, więc Bóg pochyla się nad nami i darując nam winy daje nam kolejną już w naszym życiu szansę. Trzeba więc samemu przyjąć te słowa do serca, że wiara nasza obliguje nas do życia wg, ducha, do zachowania się nieskalanym od wpływów świata. Czy to wpływów fałszywej nauki, czy też życia tak, jakby Boga nie było.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy żyję wg wiary?