października

wtorek

Dzień powszedni albo wspomnienie bł. Wincentego Kadłubka, biskupa albo wspomnienie świętych męczenników Dionizego, biskupa, i Towarzyszy albo wspomnienie św. Jana Leonardiego, prezbitera

Rok liturgiczny: B/II

Pierwsze czytanie:

Ga 1, 13-24

Psalm responsoryjny:

Ps 139 (138), 1b-3. 13-14b. 14c-15 (R.: por. 24b)

Werset przed Ewangelią:

Łk 11, 28

Ewangelia:

Łk 10, 38-42

Patroni:

św. Dionizy i towarz.,
św. Jan Leonardi,
św. Abraham,
św. Diodorus, Diomedes i Didymus ,
św. Domninus,
św. Publia,
św. Sabin,
św. Domninus,
św. Gislenus,
św. Deusdedit,
św. Guntherus,
św. Bernard Ruthenensis (z Tours),
św. Ludwik Bertrán,
św. Innocenty od Niepokalanej {Emmanuel} Canoura Arnau i VIII towarz.,
bł. Jan Henryk Newman

Liturgia na dzień 2018-10-09:

Pierwsze czytanie

Ga 1, 13-24

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Galatów

Bracia:

Słyszeliście o moim wcześniejszym postępowaniu, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć, jak w żarliwości dla judaizmu przewyższałem wielu moich rówieśników z mego narodu, jak byłem szczególnie wielkim zapaleńcem w zachowywaniu tradycji moich przodków.

Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie, bym Ewangelię o Nim głosił poganom, natychmiast, nie radząc się ciała i krwi ani nie udając się do Jerozolimy, do tych, którzy apostołami stali się pierwej niż ja, skierowałem się do Arabii, a później znowu wróciłem do Damaszku. Następnie, trzy lata później, udałem się do Jerozolimy, aby poznać się z Kefasem, i zatrzymałem się u niego tylko piętnaście dni. Spośród zaś innych, którzy należą do grona apostołów, widziałem jedynie Jakuba, brata Pańskiego. A Bóg jest mi świadkiem, że w tym, co tu do was piszę, nie kłamię.

Potem udałem się do krain Syrii i Cylicji. Kościołom zaś chrześcijańskim w Judei pozostawałem osobiście nieznany. Docierała do nich jedynie wieść: ten, co dawniej nas prześladował, teraz jako Dobrą Nowinę głosi wiarę, którą wcześniej usiłował wytępić. I wielbili Boga z mego powodu.

Psalm responsoryjny

Ps 139 (138), 1b-3. 13-14b. 14c-15 (R.: por. 24b)

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

Przenikasz i znasz mnie, Panie, *
Ty wiesz, kiedy siedzę i wstaję.
Z daleka spostrzegasz moje myśli, †
przyglądasz się, jak spoczywam i chodzę, *
i znasz wszystkie moje drogi.

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

Ty bowiem stworzyłeś moje wnętrze *
i utkałeś mnie w łonie mej matki.
Sławię Cię, że mnie tak cudownie stworzyłeś, *
godne podziwu są Twoje dzieła.

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

I duszę moją znasz do głębi. *
Nie byłem dla Ciebie tajemnicą,
kiedy w ukryciu nabierałem kształtów, *
utkany we wnętrzu ziemi.

Prowadź mnie, Panie, swą drogą odwieczną

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 11, 28

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego
i zachowują je wiernie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 10, 38-42

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała Jego słowa.

Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła».

A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Nasze codzienne troski

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Nasze codzienne troski

Rozumiejąc. Jak wielką rolę odgrywa prawo gościnności w realiach Bliskiego Wschodu może dziwić uwaga. Jaką Pan Jezus zrobił Marcie i Marii. Tym bardziej większego znaczenia nabierają słowa Zbawiciela, że słuchanie Słowa Bożego jest tak ważne, że Maria, która zaniedbała posługiwanie przy stole obrała lepszą cząstkę. Koresponduje z tym przekazem pierwsze czytanie, gdzie św. Paweł przypomina pokrótce historię swojego powołania. Powołany od samego początku, zanim zdążył przyjść na świat. Wezwany przez samego Zbawiciela do głoszenia słowa Bożego. Wszystko po to, aby przez jego posługiwanie objawiły się wielkie sprawy Boże.
Każdy z nas jest wezwany do świadczenia o Jezusie. Jedni przez posługę głoszenia słowa, jak Apostoł Narodów, inni, aby jak Maria wsłuchiwać się w to, co mówi Pan, a następnie być świadkiem Jego obecności w naszym życiu i naszym domu. Jezus przecież objawia nam Swoją obecność i Swoją wolę na różne sposoby. Poznajemy Jego zamiary względem nas słuchając przepowiadania ludzi posłanych do głoszenia słowa Bożego, sięgając po Pismo Święte, stając na modlitwie i rozmawiając z Tym, Który jest odwieczną miłością.
Powołanie do świadczenia o woli Pana jest zadaniem całego naszego życia. Można by parafrazując św. Pawła powiedzieć, że każdy z nas został powołany już od łona swej matki. Wszak Bóg, Który nas stworzył obdarował nas wielką miłością, która domaga się świadectwa z naszej strony.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Jak więc mamy odpowiedzieć Bogu? Czy zatem nasze codzienne posługiwanie bliźniemu jest nieistotne? Czy mamy zupełnie odpuścić sobie ową mniej ważną cząstkę? Nauka dzisiejszej Ewangelii nie deprecjonuje posługiwania ani gościnności. Jednak akcentuje w sposób jednoznaczny, że najważniejsze w życiu jest przebywanie w obecności {Pana i wsłuchiwanie się w Jego słowo.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy wybieram w życiu zawsze najlepszą cząstkę?