stycznia

piątek

I Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Hbr 4, 1-5. 11

Psalm responsoryjny:

Ps 78

Werset przed Ewangelią:

Łk 7,16

Ewangelia:

Mk 2, 1-12

Patroni:

św. Successus, Paweł i Lucjusz ,
św. Cosconius, Zenon i Melanip,
św. Woluukam,
św. Pryska,
św. Deicolus,
bł. Beatrycze z Este (I),
św. Małgorzata Węgierska,
bł. Facius,
bł. Andrzej Grego z Peschiery,
bł. Krystyna Ciccarelli,
bł. Regina Protmann,
bł. Felicyta Pricet, Monika Pichery, Carola Łukasz i Wiktoria Gusteau ,
św. Maria Teresa {Maria Joanna} Fasce,
bł. Diego (Dydak) {Józef} Oddi

Liturgia na dzień 2019-01-18:

Pierwsze czytanie

Hbr 4, 1-5. 11

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Lękajmy się, gdy jeszcze trwa obietnica wejścia do Bożego odpoczynku, aby ktoś z was nie mniemał, iż jest jej pozbawiony. Albowiem i my otrzymaliśmy dobrą nowinę, tak jak i tamci, lecz tamtym słowo usłyszane nie było pomocne, gdyż nie łączyli się przez wiarę z tymi, którzy je usłyszeli.

Wchodzimy istotnie do odpoczynku my, którzy uwierzyliśmy, jak to Pan powiedział: «Toteż przysiągłem w swym gniewie: Nie wejdą do mego odpoczynku», aczkolwiek dzieła były dokonane od stworzenia świata. Powiedział bowiem Bóg na pewnym miejscu o siódmym dniu w ten sposób: «I odpoczął Bóg w siódmym dniu po wszystkich dziełach swoich». I znowu tamże: «Nie wejdą do mego odpoczynku».

Śpieszmy się więc wejść do owego odpoczynku, aby nikt nie poszedł za tym samym przykładem nieposłuszeństwa.

Psalm responsoryjny

Ps 78

Psalm (Ps 78 (77), 3 i 4bc. 6-7. 8 (R.: por. 7b))

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

To, co usłyszeliśmy i poznaliśmy, *
i co nam opowiedzieli nasi ojcowie,
opowiemy przyszłemu pokoleniu, *
chwałę Pana i Jego potęgę.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

O tym ma wiedzieć przyszłe pokolenie, *
synowie, którzy się narodzą,
że mają pokładać nadzieję w Bogu †
i nie zapominać dzieł Bożych, *
lecz strzec Jego poleceń.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

A niech nie będą jak ich ojcowie *
pokoleniem opornych buntowników,
pokoleniem, którego serce jest niestałe, *
a duch nie dochowuje wierności Bogu.

Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 7,16

Alleluja, alleluja, alleluja

Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 2, 1-12

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszano, że jest w domu. Zebrało się zatem tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę.

I przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili nosze, na których leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: «Dziecko, odpuszczone są twoje grzechy».

A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: «Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga?»

Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: «Czemu myśli te nurtują w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć paralitykowi: Odpuszczone są twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje nosze i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje nosze i idź do swego domu!»

On wstał, wziął zaraz swoje nosze i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: «Nigdy jeszcze nie widzieliśmy czegoś podobnego».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Uwolnieni od grzechów

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Uwolnieni od grzechów

Dzisiejsza Ewangelia w sposób najbardziej dobitny z możliwych uświadamia nam, jak wielkim darem jest odpuszczenie grzechów. W czasach starego Prawa lud składał ofiary, licząc, że Bóg zlituje się nad nimi i przebaczy grzechy. Były więc ofiary przebłagalne, które w żaden sposób nie mogły zgładzić grzechów. Wszak krew kozłów i cielców nie ma takiej mocy. Dopiero Jezus Chrystus przynosi nam prawdziwe odpuszczenie grzechów. Najpierw przyjmując chrzest, później tak jak w przypadku paralityka samemu odpuszczając grzechy aż po Golgotę, gdzie dokonało się zbawienie. Aby nam udzielić łaski odpuszczenia grzechów Chrystus Pan ustanawia sakrament pokuty i pojednania. W tym darze udziela swojemu ludowi mocy odpuszczania grzechów. „Którym odpuścicie, będzie im odpuszczone, którym zatrzymacie, będzie im zatrzymane.”
Człowiek, który zostaje uzdrowiony przez Zbawiciela, otrzymuje ważną wiadomość. Jego paraliż, stan, który złamał jego życie, jest niczym, w porównaniu z klęską jaką jest zniewolenie przez grzech. Wolność od grzechów jest darem, który daje nam Pan. Dzięki Jego męczeńskiej śmierci i zmartwychwstaniu Kościołowi została dana moc odpuszczania grzechów.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Na naszej drodze ku Bogu nie musimy już iść przytłoczeni i obciążeni grzechami. Pan uwalnia nas od wszystkiego, co rani nas zniewala i odbiera nadzieję na prawdziwe szczęście. Dlatego właśnie Jezus jest zbawicielem świata. Gdyby Jego misja ograniczyła się do uzdrawiania, nakarmienia głodującej ludzkości, pocieszenia strapionych, Jezus zasługiwałby na miano filantropa, uzdrowiciela, ale nie Zbawcy. On jednak daje nam coś o niebo więcej. Daje nam wolność dzieci Bożych. Dlatego jest Zbawicielem świata.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy korzystam z daru odpuszczenia grzechów?