6
lutego
środa
Wspomnienie świętych męczenników Pawła Miki i Towarzyszy
Rok liturgiczny: C/I
Pierwsze czytanie:
Hbr 12, 4-7. 11-15
Psalm responsoryjny:
Ps 103
Werset przed Ewangelią:
J 10, 27
Ewangelia:
Mk 6, 1-6

Patroni:

Liturgia na dzień 2019-02-06:

Pierwsze czytanie

Hbr 12, 4-7. 11-15
Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Jeszcze nie opieraliście się aż do krwi, walcząc przeciw grzechowi, a zapomnieliście o napomnieniu, z jakim Bóg się zwraca do was jako do synów: «Synu mój, nie lekceważ karcenia Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. Bo kogo miłuje Pan, tego karci, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje». Trwajcie w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił?

Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości. Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i osłabłe kolana! Proste ślady czyńcie nogami, aby kto chromy, nie zbłądził, ale był raczej uzdrowiony. Starajcie się o pokój ze wszystkimi i o uświęcenie, bez którego nikt nie zobaczy Pana. Baczcie, aby nikt nie pozbawił się łaski Bożej, aby jakiś korzeń gorzki, który wyrasta do góry, nie spowodował zamieszania, a przez to nie skalali się inni.

Psalm responsoryjny

Ps 103
Ps 103 (102), 1b-2. 13-14. 17-18a (R.: por. 17a)

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Błogosław, duszo moja, Pana, *
i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego.
Błogosław, duszo moja, Pana *
i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy cześć Mu oddają.
Wie On, z czegośmy powstali, *
pamięta, że jesteśmy prochem.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Lecz łaska Pana jest wieczna *
dla Jego wyznawców,
a Jego sprawiedliwość nad ich potomstwem, *
nad wszystkimi, którzy strzegą Jego przymierza.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 10, 27

Alleluja, alleluja, alleluja

Moje owce słuchają mego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 6, 1-6
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli Mu Jego uczniowie. Gdy zaś nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując się, pytało ze zdziwieniem: «Skąd to u Niego? I co to za mądrość, która Mu jest dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce! Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry?» I powątpiewali o Nim.

A Jezus mówił im: «Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony».

I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Zlekceważony Zbawiciel

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Zlekceważony Zbawiciel

Pobyt Pana Jezusa w rodzinnym mieście Ewangelista odnotował jako czas, w którym Zbawiciel nie mógł dokonać wielu cudów. Jedynie dokonało się kilka uzdrowień. Patrząc współczesnymi kategoriami myślenia, gdyby dziś dokonało się choć jedno uzdrowienie, wieść o tym rozeszłaby się lotem błyskawicy, a do tego miesjca zaczęliby przybywać inni ludzie. Jedni jako tzw. ciekawscy, drudzy w nadziei na uzdrowienie z własnych chorób i dolegliwości. Tymczasem Jezus mimo tych kilku cudów wyrzuca swoim rodakom brak wiary.
Jaką trzeba mieć wiarę, aby w oczach Bożych znalazła ona uznanie? Tyle razy przecież spotykamuy się na kartach Ewangelii z zarzutem niedowiarstawa. Tak często Pan mówi, że gdyby Jego słuchacze w tym apostołowie mieli wiarę prztnajmniej jak ziarnko gorczycy, byliby w stanie dokonywać wielkich rzeczy i znaków. Bóg bowiem daje łaskę i wiele razy gotów jest dokonać znaków i cudów, ale oczekuje na nasze współdziałanie. Gotów jest nam błogosławić, ale chce nas wychować do współpracy z łaską.
Rola wiary obdarowanego nie jest więc do przecenienia. Nie wystarczy o cokolwiek prosić. Trezba czynić to z wiarą. Wiara bowiem prowadzi nas do uznania Boga za Ojca, do przyjęcia tej rzeczywistości, któtra kryje się za nauką głoszoną przez Zbawiciela.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Człowiek, który wierzy nie tylko uznaje istnienie Boga. Nie jest tylko słuchaczem, odnotowującym pewne fakty, wobec których może pozostać obojętny. Człowiek wierzący, staje się zaangażownaym uczniem, który dostosowuje swoje życie do prawdy, którą poznał i pragnie zjednoczenia z Bogiem, którego umiłował.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy jestem uczbniem Jezusa, czy tylko biernym słuchaczem?