lutego

poniedziałek

VII Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Syr 1, 1-10

Psalm responsoryjny:

Ps 93

Werset przed Ewangelią:

Por. 2 Tm 1, 10b

Ewangelia:

Mk 9, 14-29

Patroni:

św. Nestor,
św. Cezary,
św. Aldetruda,
św. Walburga,
św. Gerland,
bł. Robert z Arbrisello,
św. Avertanus,
bł. Sebastian Aparicio,
bł. Dominik Lentini,
bł. Maria Adeodata {Maria Teresa} Pisani,
św. Maria Ludwika De Angelis

Liturgia na dzień 2019-02-25:

Pierwsze czytanie

Syr 1, 1-10

Czytanie z Mądrości Syracha

Cała mądrość od Pana pochodzi i z Nim jest na wieki.

Piasek morski, krople deszczu i dni wieczności któż może policzyć? Wysokość nieba, szerokość ziemi, przepaść i mądrość któż potrafi zbadać?

Jako pierwsza przed wszystkim stworzona została mądrość, a rozum roztropny jest od wieków.

Korzeń mądrości komuż został objawiony, a dzieła jej wszechstronnych umiejętności któż poznał?

Jest Jeden mądry, co bardzo lękiem przejmuje, Zasiadający na swoim tronie.

To Pan ją stworzył, przejrzał, policzył i wylał ją na wszystkie swe dzieła, na wszystkie stworzenia jako swój dar, a tych, co Go miłują, hojnie w nią wyposażył.

Psalm responsoryjny

Ps 93

Psalm (Ps 93 (92), 1. 2 i 5 (R.: por. 1a))

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Pan króluje, oblókł się w majestat, *
Pan wdział potęgę i nią się przepasał.
Tak świat utwierdził, *
że się nie zachwieje.

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Twój tron niewzruszony na wieki, *
istniejesz od wieków, Boże.
Świadectwa Twoje bardzo godne są wiary; †
Twojemu domowi świętość przystoi *
po wszystkie dni, o Panie.

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Por. 2 Tm 1, 10b

Alleluja, alleluja, alleluja

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 9, 14-29

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus z Piotrem, Jakubem i Janem zstąpił z góry i przyszedł do uczniów, ujrzał wielki tłum wokół nich i uczonych w Piśmie, którzy rozprawiali z nimi. Skoro Go zobaczyli, zaraz podziw ogarnął cały tłum i przybiegając, witali Go.

On ich zapytał: «O czym rozprawiacie z nimi?»

Jeden z tłumu odpowiedział Mu: «Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie mojego syna, który ma ducha niemego. Ten, gdziekolwiek go pochwyci, rzuca nim, a on wtedy się pieni, zgrzyta zębami i drętwieje. Powiedziałem Twoim uczniom, żeby go wyrzucili, ale nie mogli».

Odpowiadając im, Jezus rzekł: «O plemię niewierne, jak długo mam być z wami? Jak długo mam was znosić? Przyprowadźcie go do Mnie!» I przywiedli go do Niego. Na widok Jezusa duch zaraz począł miotać chłopcem, tak że upadł na ziemię i tarzał się z pianą na ustach.

Jezus zapytał ojca: «Od jak dawna to mu się zdarza?»

Ten zaś odrzekł: «Od dzieciństwa. I często wrzucał go nawet w ogień i w wodę, żeby go zgubić. Lecz jeśli coś możesz, zlituj się nad nami i pomóż nam».

Jezus mu odrzekł: «Jeśli możesz? Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy».

Zaraz ojciec chłopca zawołał: «Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!»

A Jezus, widząc, że tłum się zbiega, rozkazał surowo duchowi nieczystemu: «Duchu niemy i głuchy, rozkazuję ci, wyjdź z niego i więcej w niego nie wchodź!» A ten krzyknął i wyszedł, silnie nim miotając. Chłopiec zaś pozostawał jak martwy, tak że wielu mówiło: «On umarł». Lecz Jezus ujął go za rękę i podniósł, a on wstał.

A gdy przyszedł do domu, uczniowie pytali Go na osobności: «Dlaczego my nie mogliśmy go wyrzucić?»

Powiedział im: «Ten rodzaj można wyrzucić tylko modlitwą i postem».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Modlitwa i post

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Modlitwa i post

Wiara czyni cuda. Tak głosi ludowe porzekadło, które przecież ostatecznie odnosi się do słów samego Zbawiciela. To nasz Pan ciągle wyrzuca współczesnym sobie brak wiary, to właśnie Mistrz z Nazaretu powtarzał, że gdybyśmy mieli wiarę taką, jak ziarnko gorczycy, moglibyśmy rozkazywać górom i pagórkom, aby przeniosły się w inne miejsce, bądź też kazali przesadzić się drzewom i krzewom a byłyby nam posłuszne. Pan Jezus ilekroć dokonywał cudów, zwracał uwagę na wiarę słuchaczy. Podkreślał wiarę pogan, którzy prosili go o cud dla siebie, krytykował postawę uczonych w Piśmie i faryzeuszy, którzy w zatwardziałości swych serc nawet ewidentne cuda nie tylko że deprecjonowali, ale niekiedy wręcz przypisywali siłom diabelskim.
Cud, jaki opisuje dzisiejszy fragment Ewangelii jest jednak sytuacją, która daje nam wszystkim wiele do zastanowienia. Oto apostołowie wyposażeni w moc z wysoka idą z polecenia Pana, aby nie tylko głosić Dobrą Nowinę, ale też dokonywać widocznych znaków w Imię Pana. Mają moc, aby czynić cuda. Jednak okazuje się, że jest przypadek, któremu nie potrafią zaradzić. Tymczasem Pan Jezus najpierw moglibyśmy powiedzieć, tradycyjnie już wyrzuca im brak wiary, ale później tłumaczy, że jest rodzaj demonów, które można pokonać tylko modlitwą i postem.
Wydarzenie to z jednej strony pozwala apostołom zachować postawę pełną pokory, gdyż uświadamiają sobie jeszcze lepiej, że nie własną mocą działają cuda, z drugiej zaś przypomina, że nawet będąc wyposażonym w moc z wysoka, nie wolno głosicielom słowa tracić kontaktu z Panem i trzeba nieustannie hartować moc ducha, aby nie osłabł w służbie Ewangelii.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Modlitwa jest rozmową z Bogiem. Post stanowi ograniczenie zaspokojenia potrzeb ciała, aby doskonalił się i umacniał duch. Jednak jednio i drugie stanowi oderwanie się od trosk doczesnych i zwrócenie ku Zbawicielowi, Temu, dla Którego nie ma rzeczy niemożliwych, i w Imię Którego ostatecznie dokonuje się głoszenie Ewangelii.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam o modlitwie i poście?