Liturgia na dzień 2019-03-02:

Pierwsze czytanie

Syr 17, 1-15

Pan stworzył człowieka z ziemi i znów kazał mu do niej wrócić.

Dał ludziom dni pod liczbą i czas odpowiedni, dał im też władzę nad wszystkim, co jest na ziemi. Przyodział ich w moc podobną do swojej i uczynił ich na swój obraz. Lęk przed nimi wpoił wszystkiemu, co żyje, aby panowali nad zwierzętami i ptactwem.

Dał im wolną wolę, język i oczy, uszy i serce zdolne do myślenia. Napełnił ich wiedzą i rozumem, o złu i dobru ich pouczył.

Umieścił oko swoje w ich sercu, aby wielkość swoich dzieł im ukazać. Święte imię Jego wychwalać będą i wielkość Jego dzieł opowiadać.

Dodał im wiedzy i prawo życia dał im w dziedzictwo. Przymierze wieczne zawarł z nimi i praw swoich ich nauczył.

Wielkość majestatu widziały ich oczy i uszy ich słyszały donośność Jego głosu. Rzekł im: «Trzymajcie się z dala od wszelkiej niesprawiedliwości!» I dał każdemu z nich przykazania co do jego bliźniego.

Przed Nim są zawsze ich drogi, nie skryją się przed Jego oczami.

Psalm responsoryjny

Ps 103

Psalm (Ps 103 (102), 13-14. 15-16. 17-18a (R.: por. 17a))

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy cześć Mu oddają.
Wie On, z czegośmy powstali, *
pamięta, że jesteśmy prochem.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Dni człowieka są jak trawa, *
kwitnie on jak kwiat na łące.
Wystarczy, że wiatr go muśnie, już znika, *
i wszelki ślad po nim ginie.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Lecz łaska Pana jest wieczna *
dla Jego wyznawców,
a Jego sprawiedliwość nad ich potomstwem, *
nad wszystkimi, którzy strzegą Jego przymierza.

Bóg jest łaskawy dla swoich czcicieli

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 25

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 10, 13-16

Przynosili Jezusowi dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego.

A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: «Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego».

I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Uwierzyć jak dziecko

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Uwierzyć jak dziecko

Czas dzieciństwa jest z zasady dla człowieka czasem błogosławionym. Beztroska, opieka rodziców, poznawanie świata stanowią o pięknie tego okresu życia. Jednak dzisiejsze słowa, jakie znajdujemy w pierwszym czytaniu szybko przypominają nam o kolejach losu życia człowieka. Bóg wziął człowieka z ziemi i człowiek do niej musi wrócić. Gdyby tylko w tym stwierdzeniu zawierał się los życia człowieka, nasza egzystencja byłaby naznaczona brakiem głębszego sensu. Tymczasem człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boga został powołany do wieczności. Stąd też od samego dzieciństwa, od chwili kiedy zaczynamy poznawać i rozumieć świat, jesteśmy powołani do poznawania Boga i miłowania Go. Ten, Który Jest, Który dał nam się poznać i Który pierwszy nas umiłował wzywa nas, abyśmy poznając świat coraz bardziej zbliżali się do Niego samego.
Jezus dziś w Ewangelii napomina uczniów, aby nie zabraniali dzieciom przychodzić do Niego. Gdyby to był jedynie nieistotny epizod na kartach Ewangelii, zapewne autor natchniony zignorowałby to wydarzenie. Jednak Pan mimo zmęczenia chce błogosławić dzieciom. Do takich należy Królestwo Niebieskie. Dzieci są niewinne, szczere i ciekawe świata. Tego też możemy nauczyć się od nich w naszej relacji do Boga. Przychodząc do Pana Nieba i Ziemi trzeba nam przystąpić do Niego z czystym sercem. Zaufać Mu tak, jak bezgranicznie dziecko potrafi zaufać tylko Ojcu. Wówczas spłynie na nas Jego błogosławieństwo. Wtedy zrozumiemy wielkie dzieła Boże, zbyt trudne do pojęcia dla dorosłego człowieka, który zapomniał już, co znaczy całym sobą przylgnąć do Boga i otworzyć przed Nim całe serce.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Fenomen wiary dziecka prowadzi nas do poznania Pana. On przecież chce, abyśmy wszyscy byli blisko Niego, abyśmy mieli przystęp do Jego Serca, Które za nas zostało przebite. Bóg daje nam się poznać, ale dziecięcym sercem trzeba nauczyć się zadawać Mu proste, ale ważne dla nas pytania. Wtedy pouczy nas o cudzie życia, wskaże drogę do świętości, uczyć żyć błogosławieństwami, jakie sam wyrzekł, da nam pewność, że z Nim spędzimy całą wieczność.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy mam wiarę jak dziecko?