maja

poniedziałek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Bernardyna ze Sieny, prezbitera

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Dz 14, 5-18

Psalm responsoryjny:

Ps 115

Werset przed Ewangelią:

J 14, 26

Ewangelia:

J 14, 21-26

Patroni:

św. Bernardyn ze Sieny,
św. Lidia z Tiatyry,
św. Aurea,
św. Baudelius,
św. Talaleusz,
św. Lucyfer,
św. Hilary,
św. Austregisilius,
św. Anastazy,
św. Teodor,
bł. Gwidon z Gherardesca,
bł. Kolumba {Aniela} z Rieti,
bł. Archanioł Tadini

Liturgia na dzień 2019-05-20:

Pierwsze czytanie

Dz 14, 5-18

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Gdy Paweł i Barnaba dowiedzieli się w Ikonium, że poganie i Żydzi wraz ze swymi władzami zamierzają ich znieważyć i ukamienować, uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice i tam głosili Ewangelię.

W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, kaleka od urodzenia, który nigdy nie chodził. Słuchał on przemówienia Pawła; ten spojrzał na niego uważnie i widząc, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia, zawołał głośno: «Stań prosto na nogach!» A on zerwał się i zaczął chodzić.

Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: «Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!» Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, którego świątynia była przed miastem, przywiódł przed bramę woły oraz przyniósł wieńce i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.

Na wieść o tym apostołowie Barnaba i Paweł rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: «Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje. Pozwolił On w dawnych czasach, aby każdy naród chodził własnymi drogami, ale nie przestawał dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was i radością napełniał wasze serca».

Tymi słowami ledwie powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary.

Psalm responsoryjny

Ps 115

Psalm (Ps 115 (113B), 1-2. 3-4. 15-16 (R.: por. 1))
Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę *
za łaskę i wierność Twoją.
Dlaczego mają pytać poganie: *
«Gdzie się ich Bóg znajduje?»

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Nasz Bóg jest w niebie, *
czyni wszystko, co zechce.
Ich bożki są ze srebra i złota, *
dzieła rąk ludzkich.

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Błogosławieni jesteście przez Pana, *
który stworzył niebo i ziemię.
Niebo jest niebem Pana, *
ziemię zaś dał synom ludzkim.

Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 14, 26

Alleluja, alleluja, alleluja

Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 14, 21-26

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».

Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?»

W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.

To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Zachowywać przykazania

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Zachowywać przykazania

Przykazania nie są sprawą ani łatwą, ani popularną. Wszak zabraniają nam wielu rzeczy. Co ciekawe, kiedy dotyczy to nas samych, chcielibyśmy w przykazaniach widzieć moralny kodeks stojący na straży naszego życia, mienia i rodziny. Kiedy jednak sami skłaniamy się ku drodze na skróty, kiedy wolelibyśmy, aby dekalog nie istniał, zaczyna on nam ciążyć. Chcielibyśmy jak to jest w zwyczaju współcześnie, dopisać mnóstwo rzeczy małym drukiem, które z jednej strony usprawiedliwiłyby nasze występki, z drugiej zaś zagwarantowały nasze interesy tak, aby na podstawie tego samego dekalogu móc od innych domagać się respektowania naszych praw.
Tymczasem Zbawiciel nie bierze pod uwagę takiej opcji. Nie zawęża przykazań danych kiedyś przez Boga Mojżeszowi jedynie do wybranej grupy, a nawet do swoich uczniów. Co więcej, On sam daje nam nowe przykazanie i rozciąga je wręcz na naszych wrogów i nieprzyjaciół. W ten sposób miłość, posunięta aż do miłości nieprzyjaciół ma być znakiem rozpoznawczym uczniów Jezusa z Nazaretu.
Przyjaźń ze Zbawicielem jest wielkim darem. Jednak wbrew opinii wielu, niestety także duchownych, nie jest ona rodzajem bezradności Boga, ale prawdziwą miłością i pragnieniem przyjaźni opartym na wzajemności. Jezus chce żebyśmy zachowywali Jego przykazania. Wtedy jesteśmy Jego przyjaciółmi.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Warto pamiętać o tym, kiedy bezmyślnie deklarujemy, że możemy nazywać Pana przyjacielem, kiedy znieważamy Jego Imię, pogardzamy Jego Kościołem, czy też w ogóle nie chcemy stosować się do przykazań. Nauka Jezusa jest prosta. Przykazania są dane po to, aby się do nich stosować. Jeśli ich przestrzegamy, jesteśmy przyjaciółmi Jezusa.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy jestem przyjacielem Jezusa?