20
lipca
sobota
Wspomnienie bł. Czesława, prezbitera
Rok liturgiczny: C/I
Pierwsze czytanie:
Wj 12, 37-42
Psalm responsoryjny:
Ps 136
Werset przed Ewangelią:
2 Kor 5, 19
Ewangelia:
Mt 12, 14-21

Patroni:

Liturgia na dzień 2019-07-20:

Pierwsze czytanie

Wj 12, 37-42
Czytanie z Księgi Wyjścia

Izraelici wyruszyli z Ramses do Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy mężów pieszych, nie licząc dzieci. Także wielkie mnóstwo cudzoziemców wyruszyło z nimi, nadto drobne i większe bydło, i olbrzymi dobytek. Z ciasta, które wynieśli z Egiptu, wypiekli przaśne placki, ponieważ się nie zakwasiło. Wypędzeni z Egiptu, nie mogąc się zatrzymać, nie zdołali przygotować nawet zapasów na drogę.

A pobyt Izraelitów w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat. I oto tego samego dnia, po upływie czterystu trzydziestu lat, wyszły wszystkie zastępy Pana z ziemi egipskiej. Tej nocy czuwał Pan nad wyjściem synów Izraela z ziemi egipskiej. Dlatego noc ta winna być czuwaniem na cześć Pana dla wszystkich Izraelitów po wszystkie pokolenia.

Psalm responsoryjny

Ps 136
Ps 136 (135), 1b i 23a i 24. 10a i 11a i 12. 13a i 14a i 15 (R.: por. Ps 113 [112], 2a)
Niech imię Pana będzie pochwalone
Albo: Alleluja

Chwalcie Pana, bo jest dobry. *
Pamiętał o nas w naszym poniżeniu
i uwolnił nas od wrogów, *
bo Jego łaska na wieki.

Niech imię Pana będzie pochwalone
Albo: Alleluja

On Egipcjanom pobił pierworodnych *
i wywiódł spośród nich Izraela.
Ręką potężną, wyciągniętym ramieniem, *
bo Jego łaska na wieki.

Niech imię Pana będzie pochwalone
Albo: Alleluja

Rozdzielił Morze Czerwone *
i środkiem morza przeprowadził Izraela.
Faraona z wojskiem strącił w Morze Czerwone, *
bo Jego łaska na wieki.

Niech imię Pana będzie pochwalone
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

2 Kor 5, 19
Alleluja, alleluja, alleluja

W Chrystusie Bóg pojednał świat z sobą,
nam zaś przekazał słowo jednania.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 12, 14-21
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Faryzeusze wyszli i odbyli naradę przeciw Jezusowi, w jaki sposób Go zgładzić.

Gdy się Jezus dowiedział o tym, oddalił się stamtąd. A wielu poszło za Nim i uzdrowił ich wszystkich. Lecz zabronił im surowo, żeby Go nie ujawniali. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:

«Oto mój Sługa, którego wybrałem;

Umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie.

Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie Prawo narodom.

Nie będzie się spierał ani krzyczał i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu.

Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi.

W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Jezus prawodawca

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Jezus prawodawca

W historii narodu wybranego jak i w całej Historii zbawienia słowo prawodawca zwykło odnosić się do Mojżesza. To on wyprowadził na polecenie Boga lud z ziemi egipskiej, to on przyniósł nadane przez Najwyższego Prawo, zapisane na dwóch kamiennych tablicach. Wreszcie on przez czterdzieści lat spędzonych z ludem na pustyni dbał o to, aby owo prawo było przestrzegane, aby nie pozostało li tylko na kamiennych tablicach, ale żeby lud miał je zawsze przed oczami.
Proroctwo Izajasza ukazuje jednak innego prawodawcę, który ma nadejść, gdy wypełni się czas. Ów prawodawca ma przynieść prawo nie tylko ludowi wybranemu, ale wszystkim narodom żyjącym na ziemi. Wszak Jego pouczenia wyczekują wyspy. Tym prawodawcą jest oczywiście nasz Zbawiciel. Zresztą Ewangelista odnosi to proroctwo bezpośrednio do Jezusa, zaznaczając że w Nim ono się spełnia. Jezus w czasie publicznego nauczania przekonuje, że nie przyszedł znieść Prawa, ale je wypełnić i że nawet jedna jota, jedna kreska w nim się nie zmieni, aż wszystko się wypełni.
Owo wypełnienie Prawa prowadzi jednak do odkrycia nowego przesłania w Prawie i u Proroków. Jezus zapowiada bowiem nowe przykazanie. To przykazanie ma być wypełnieniem Prawa. Miłość Boga nade wszystko i bliźniego jak siebie samego tłumaczy całe wieki troski i zabiegania Boga o miłość człowieka. To prawo miłości, posunięte aż do miłości nieprzyjaciół, do wydobycia z miłości samego miłosierdzia, staje się nową jakością w podejściu do Prawa, staje się samym sercem Dobrej Nowiny i orędzia zbawienia.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
W naszych relacjach międzyludzkich nie może istnieć sprawiedliwe prawo bez uwzględnienia prawa miłości ogłoszonego przez Zbawiciela. Okrojenie Dobrej nowiny, zredukowanie jej do wybranych aspektów praw nadawanych czy proklamowanych przez ludzi, zawsze będzie niosło ze sobą sporą dawkę niedoskonałości. Tylko przyjęcie całej Ewangelii, tylko czerpanie w pełni z nauki Zbawiciela sprawi, że ziemia stanie się przyjaznym domem nas wszystkich.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy Jezus jest moim prawodawcą?