października

czwartek

XXVI Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Ne 8, 1-12

Psalm responsoryjny:

Ps 19

Werset przed Ewangelią:

Mk 1, 15

Ewangelia:

Łk 10, 1-12

Patroni:

św. Dionizy Areopagita,
św. Kandyda,
św. Faust, Gajusz, Piotr, Paweł, Euzebiusz, Chaeremon, Lucjusz i 2 towarz. ,
św. Hezychiusz,
św. Maksymian,
św. Cyprian,
św. Ewald Czarny i Ewaldus Biały,
bł. Utto,
św. Gerard,
bł. Adalgottus,
bł. Ambroży Franciszek Ferro i 27 towarz.,
bł. Krescencjusz García Pobo

Liturgia na dzień 2019-10-03:

Pierwsze czytanie

Ne 8, 1-12

Czytanie z Księgi Nehemiasza

Cały lud, jak jeden mąż, zgromadził się na placu przed Bramą Wodną. I domagali się od pisarza Ezdrasza, by przyniósł księgę Prawa Mojżeszowego, które Pan nadał Izraelowi. Pierwszego dnia siódmego miesiąca kapłan Ezdrasz przyniósł Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy mogli rozumieć; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa.

Pisarz Ezdrasz stanął na drewnianym podwyższeniu, które zrobiono w tym celu. Ezdrasz otworzył księgę na oczach całego ludu – znajdował się bowiem wyżej niż cały lud; a gdy ją otworzył, cały lud powstał. I Ezdrasz błogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud, podniósłszy ręce, odpowiedział: «Amen! Amen!» Potem oddali pokłon i padli przed Panem na kolana, twarzą ku ziemi. A lewici objaśniali ludowi Prawo, podczas gdy lud pozostawał na miejscu.

Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego, dobitnie, z dodaniem objaśnienia, tak że lud rozumiał czytanie. Wtedy Nehemiasz, to jest namiestnik, oraz kapłan-pisarz Ezdrasz, jak i lewici, którzy pouczali lud, rzekli do całego ludu: «Ten dzień jest poświęcony Panu, Bogu waszemu. Nie bądźcie smutni i nie płaczcie!» Cały lud bowiem płakał, gdy usłyszał te słowa Prawa. I rzekł im Nehemiasz: «Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie słodkie napoje, poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem poświęcony jest ten dzień Bogu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją».

A lewici uspokajali cały lud, wołając: «Uspokójcie się! Wszak ten dzień jest święty. Nie bądźcie przygnębieni!» I cały lud poszedł, by jeść, pić, rozsyłać porcje i wyprawić wielkie obchody radosne, gdyż zrozumieli to, co im ogłoszono.

Psalm responsoryjny

Ps 19

Ps 19 (18), 8-9. 10-11 (R.: por. 9a)

Nakazy Pana są radością serca.

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, *
świadectwo Pana niezawodne, uczy prostaczka mądrości.
Jego słuszne nakazy radują serce, *
jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.

Nakazy Pana są radością serca.

Bojaźń Pańska szczera i trwa na wieki, *
sądy Pana prawdziwe, a wszystkie razem słuszne.
Cenniejsze nad złoto, nad złoto najczystsze, *
słodsze od miodu płynącego z plastra.

Nakazy Pana są radością serca.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mk 1, 15

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Bliskie jest królestwo Boże.
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

Łk 10, 1-12

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

«Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże.

Lecz jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Zwiastunowie Królestwa

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Zwiastunowie Królestwa

Posłanie siedemdziesięciu dwóch uczniów, aby zwiastowali nadchodzące Królestwo Boże miało być przygotowaniem do ostatecznego przyjęcia orędzia Jezusa Chrystusa, do spotkania ze Zbawicielem, który wkrótce miał osobiście zawitać do tych miejscowości. Wszak Ewangelista wyraźnie odnotowuje, że posłał Jezus uczniów tam, gdzie sam przyjść zamierzał. Przekaz, jaki mieli nieś ze sobą dotyczył teoretycznie dwóch różnych rzeczy. Mieli oni nieść przesłanie pokoju, oraz zapowiadać zbliżające się Królestwo Boże. Jednak w rzeczy samej te dwa tematy przepowiadania oznajmiały to samo zbawcze wydarzenie. Przybycie Zbawiciela, oznacza wizytę Księcia Pokoju. Wszak prawdziwy pokój możliwy jest tylko wtedy, jeśli zapanuje w ludzkim sercu.
Przyjmując uczniów Pańskich, ludzie przyjmowali orędzie Zbawiciela. Stąd też Pan Jezus posyłając owych siedemdziesięciu dwóch, bez żadnego przygotowania, nakazywał im nieść ową zapowiedź pokoju i Królestwa. Odrzucenie tego orędzia miało swoje brzemienne skutki. Dla zobrazowania tragizmu sytuacji, uczniowie mieli strząsnąć nawet proch z nóg i zapowiedzieć, że los tych miejscowości w dzień sądu będzie bardziej tragiczny od losu Sodomy. Słowa te jednak nie były zapowiedzią zemsty Bożej. Każdy, kto odrzuca przesłanie pokoju, kto zamyka swoje serce na przychodzącego Pana, nie jest w stanie zaznać prawdziwego pokoju.
Ludzkość tak wiele razy próbowała już budować różne wieże Babel. Nie tylko tę jedną, o której wspomina Pismo święte. Każde imperium wznoszone bez Boga czy wbrew Bogu stawało się wcześniej czy później pomnikiem ludzkiej pychy i próżności, pochłaniając coraz więcej krwawych ofiar.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
My też posłani jesteśmy, aby zwiastować nadejście Księcia Pokoju. Kimkolwiek w życiu byśmy nie byli, Jezus oczekuje od nas, że będziemy jak owych siedemdziesięciu dwóch, dawać o nim świadectwo wszędzie tam, gdzie przyszło nam żyć. Nie możemy więc milczeć, gdy Zbawiciel oczekuje naszego świadectwa. Nie wolno nam zapominać, że czy w pracy, czy w domu, czy podczas wypoczynku jesteśmy Jego uczniami.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam, że jestem uczniem Zbawiciela?