listopada

sobota

Rocznica Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Ez 47, 1-2. 8-9. 12

Psalm responsoryjny:

Ps 46

Drugie czytanie:

1 Kor 3, 9b-11. 16-17

Werset przed Ewangelią:

2 Krl 7, 16

Ewangelia:

J 2,13-22

Patroni:

Poświęcenie bazyliki Laterańskiej,
św. Ursyn,
św. Agrippinus,
św. Wito,
św. Eustolia i Sopatra,
św. Jerzy,
bł. Joanna de Signa,
bł. Gabriel Ferretti,
bł. Ludwik Morbioli,
bł. Gracja z Catharo,
bł. Jerzy Napper,
bł. Elżbieta od Trójcy Św. Catez,
bł. Henryk Hlebowicz,
św. Maria z Góry Karmel od Dzieciątka Jezus (González Ramos García Prieto)

Liturgia na dzień 2019-11-09:

Pierwsze czytanie

Ez 47, 1-2. 8-9. 12

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie anioł z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną na zewnątrz i poza murami powiódł mnie od bramy zewnętrznej, skierowanej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza.

Anioł rzekł do mnie: «Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostaną przy życiu: będą tam też niezliczone ryby, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione.

A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ ich woda przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo».

Psalm responsoryjny

Ps 46

Ps 46, 2-3. 5-6. 8-9 (R.: por. 6)

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Bóg jest dla nas ucieczką i siłą: *
najpewniejszą pomocą w trudnościach.
Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia *
i góry zapadły w otchłań morza.

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Nurty rzeki rozweselają miasto Boże, *
najświętszy przybytek Najwyższego.
Bóg jest w jego wnętrzu, więc się nie zachwieje, *
Bóg je wspomoże o świcie.

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną.
Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, *
zdumiewające dzieła, których dokonał na ziemi.

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Drugie czytanie

1 Kor 3, 9b-11. 16-17

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Wy jesteście Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.

Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.

[2 czytanie w kościołach, gdzie obchodzi się uroczystość oraz gdy święto wypada w niedzielę]

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

2 Krl 7, 16

Alleluja, alleluja, alleluja

Wybrałem i uświęciłem tę świątynię,
aby moja obecność trwała tam na wieki.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 2,13-22

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie».

W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo».

Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?»

On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

Homilie

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Świątynia Boga

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Świątynia Boga

Święto poświęcenia katedry Biskupa Rzymu jest doskonałą okazją, aby zadać sobie pytanie o rolę ziemskich świątyń w naszym życiu. Izraelici mieli jedną świątynię. Synagogi były i są jedynie domami modlitwy. Jedno było miejsce, które zgodnie z Prawem Izraela, Prawem danym ludziom przez Boga za pośrednictwem Mojżesza było miejscem składania ofiar. Nasze świątynie są miejscem sprawowania Najświętszej Ofiary. Oprócz kościołów mamy też inne miejsca kultu. Przydrożne kapliczki, cmentarne kaplice, religijne monumenty i wiele innych. Z regularną prawie częstotliwością znajdują się ludzie, którzy kwestionują potrzebę tych miejsc. Dowodzą, że Bogu nie potrzebne są kościoły, bo cały świat należy do Niego, że lepiej zamiast stawiać kolejny pomnik przeznaczyć te pieniądze na jakiś cel dobroczynny, że to wszystko najlepiej byłoby sprzedać i przynajmniej spróbować zaradzić potrzebom ludzi biednych.
Prawda jest taka, że rzeczywiście cały świat należy do Boga i czy wybudujemy Mu kolejny Kościół, czy nazwiemy imieniem świętego kolejną ulicę w naszym mieście , Bogu ani nie przybędzie ani nie ubędzie. To prawda, On tego wszystkiego nie potrzebuje. Tak się jednak składa, że to mu potrzebujemy tego wszystkiego. To my ludzie potrzebujemy świątyń, gdzie w ciszy, z poszanowaniem sacrum będziemy mogli zatopić się w modlitwie i wsłuchać w słowo Boże. Przyjąć Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie i zatopić podziękować Bogu za to, że z nas ludzi czyni żywą świątynię, że przychodzi do nas i nie gardzi skołatanym ludzkim sercem.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Prawdziwą, najprawdziwszą świątynią jest ludzkie ciało. To my po przyjęciu Komunii świętej wychodzimy niczym żywe monstrancje, niosąc w sobie niestworzony dar i tajemnicę. Miejsca kultu, przydrożne kapliczki i pomniki świętych są dla nas jak rodzinne albumy, gdzie przypominamy sobie o wspaniałej przeszłości, wzbudzamy i podtrzymujemy duchową więź z bliskimi i nie raz tęsknimy za kolejnym spotkaniem z tymi, których kochamy. Czyż zatem mamy wyzbyć się tego wszystkiego i zapomnieć o Bogu? Czy tak ma wyglądać nasze budowanie tożsamości i podtrzymywanie relacji z Bogiem?

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam, że jestem świątynią Boga?