Liturgia na dzień 2019-12-02:

Pierwsze czytanie

Iz 2, 1-5

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy:

Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stać będzie mocno na szczycie gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na górę Pańską, do świątyni Boga Jakuba! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo pochodzi z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem».

On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i sędzią dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!

[W roku A, gdy powyższe czytanie Iz 2, 1-5 zostało wykorzystane w 1 Niedzielę Adwentu, można odczytać następującą perykopę:]
(Iz 4, 2-6)

W owym dniu odrośl Pana stanie się ozdobą i chwałą, a owoc ziemi przepychem i krasą dla ocalałych z Izraela. I będzie tak: Ktokolwiek pozostał żywy na Syjonie i kto się ostał w Jeruzalem, każdy będzie nazwany świętym i wpisany do Księgi Życia w Jeruzalem.

Gdy Pan obmyje brud Córy Syjońskiej i krew rozlaną w Jeruzalem oczyści powiewem sądu i podmuchem pożogi, wtedy Pan przyjdzie spocząć na całej przestrzeni góry Syjon i na tych, którzy się tam zgromadzą, we dnie jako obłok z dymu, w nocy jako olśniewający płomień ognia. Albowiem nad wszystkim chwała Pańska będzie osłoną i namiotem, by za dnia dać cień przed skwarem, ucieczkę zaś i schronienie przed nawałnicą i ulewą.

Psalm responsoryjny

Ps 122

Ps 122 (121), 1b-2. 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 1bc)
Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *
«Pójdziemy do domu Pana».
Już stoją nasze stopy *
w twoich bramach, Jeruzalem.

Idźmy z radością na spotkanie Pana

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *
aby zgodnie z prawem izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie, *
trony domu Dawida.

Idźmy z radością na spotkanie Pana

Proście o pokój dla Jeruzalem: *
Niech żyją w pokoju, którzy cię miłują.
Niech pokój panuje w twych murach, *
a pomyślność w twoich pałacach.

Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ze względu na moich braci i przyjaciół *
będę wołał: «Pokój z tobą!»
Ze względu na dom Pana, Boga naszego, *
modlę się o dobro dla ciebie.

Idźmy z radością na spotkanie Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 80 (79), 4

Alleluja, alleluja, alleluja

Panie, Boże nasz, przyjdź, aby nas uwolnić,
okaż swoje oblicze, a będziemy zbawieni.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 8, 5-11

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi». Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go».

Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „idź!” – a idzie; drugiemu: „Przyjdź!” – a przychodzi; a słudze: „zrób to!” – a robi».

Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: «Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Panie, nie jestem godzien…

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Panie, nie jestem godzien…

Słowa, jakie słyszymy w dzisiejszej Ewangelii, w drugim dniu adwentu, nawet średnio zaangażowanym katolikom od razu przywołują na pamięć ten moment mszy świętej, kiedy wszyscy recytujemy frazę nawiązującą do dzisiejszej Ewangelii. Panie, nie jestem godzien, powiedział setnik, choć przecież w świecie zdominowanym przez Rzymian, to on był liczącą się osobą, nie zaś rabbi z Nazaretu. Jednak kiedy wszystkie sposoby ratowania życia umiłowanego sługi zawiodły, oto ów znaczący w Imperium człowiek korzy się przed Jezusem. Co więcej, wie, że zgodnie z prawem Żydowskim Jezus nie powinien przestępować progów jego domu. Uznaje się zatem sam za niegodnego powitania w domu człowieka, do którego zwraca się jak do wybawcy. To wymaga od niego wielkiej wiary. Wszak wiele uzdrowień dokonywało się przecież przez dotyk. Wieli ludzi dotykało się Jezusa licząc na to, że zostaną uzdrowieni. Tymczasem ten poganin wyznaje wiarę w to, że Jezus może dokonać cudu na odległość.
Jezus wysłuchuje modlitwy tego człowieka i Ewangelista uwiecznia ten epizod na kartach Pisma Świętego. Staje się owo wydarzenie świadectwem także dla nas. Jezus pragnie nas wysłuchać i Jego moc przenika wszystkie uwarunkowania czasu i przestrzeni. Jednak kiedy dopiero co rozpoczęliśmy okres radosnego oczekiwania na przyjście Zbawiciela, warto pomyśleć o tym, że Jezus, kiedy przychodzi staje się dla nas niestworzony darem. My sami z siebie nigdy nie jesteśmy godni przyjęcia Boga. On przychodzi do nas, i dzięki Jego łasce dostępujemy zbawienia.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Kiedy oczekujemy świąt Bożego Narodzenia, z każdym dniem udziela nam się klimat świąt, widzimy, jak sklepy przybierają świąteczny wystrój a choinki i szał zakupów niekiedy tak bardzo nas absorbują, iż zapominamy, że największym, niezasłużonym prezentem jest Jezus, który rodzi się w naszym sercu. My niegodni, stajemy się mieszkaniem Boga, świątynią Ducha Świętego. Może warto byłoby znaleźć choć chwilę w tym adwencie, by z wiarą, pełną powagą i może wzruszeniem powtórzyć tak dobrze znane nam słowa, „Panie, nie jestem godzien, ale powiedz tylko słowo…”.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam, że nie jestem godny przyjąć Boga, a mimo to On przychodzi do mojego serca i mojego życia?