grudnia

środa

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Jana Damasceńskiego, prezbitera i doktora Kościoła albo wspomnienie św. Barbary, dziewicy i męczennicy

Rok liturgiczny: A/II

Pierwsze czytanie:

Iz 25, 6-10a

Psalm responsoryjny:

Ps 23

Werset przed Ewangelią:

Ewangelia:

Mt 15, 29-37

Patroni:

św. Jan Damasceński,
św. Barbara,
św. Heraclas,
św. Melecjusz,
św. Feliks,
św. Aprus,
św. Sigiramnus,
św. Ada,
św. Adrehildis lub Ada,
św. Solas,
św. Jan Thaumaturgus (Cudotwórca),
św. Annon,
św. Osmund,
św. Bernard,
bł. Piotr Pectinarius,
bł. Franciszek Gálvez, Hieronim de Angelis i Szymon Yempo ,
bł. Adolf Kolping,
św. Jan Calabria

Liturgia na dzień 2019-12-04:

Pierwsze czytanie

Iz 25, 6-10a

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win. Zedrze On na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, i całun, który okrywał wszystkie narody; raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, zdejmie hańbę ze swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł.

I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność; cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! Albowiem ręka Pana spocznie na tej górze.

Psalm responsoryjny

Ps 23

Ps 23 (22), 1b-3a. 3b-4. 5. 6 (R.: por. 6cd)
Po wieczne czasy zamieszkam u Pana

Pan jest moim pasterzem, †
niczego mi nie braknie, *
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.

Po wieczne czasy zamieszkam u Pana

Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, †
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. *
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.

Po wieczne czasy zamieszkam u Pana

Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Po wieczne czasy zamieszkam u Pana

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.

Po wieczne czasy zamieszkam u Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Alleluja, alleluja, alleluja

Oto Pan przyjdzie, aby lud swój zbawić,
błogosławieni, którzy są gotowi wyjść Mu na spotkanie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 15, 29-37

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus przyszedł nad Jezioro Galilejskie. Wszedł na górę i tam siedział. i przyszły do Niego wielkie tłumy, mając z sobą chromych, ułomnych, niewidomych, niemych i wielu innych, i położyli ich u Jego stóp, a on ich uzdrowił. Tłumy zdumiewały się, widząc, że niemi mówią, ułomni są zdrowi, chromi chodzą, niewidomi widzą. i wielbiły Boga Izraela.

Lecz Jezus przywołał swoich uczniów i rzekł: «Żal Mi tego tłumu! Już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają, co jeść. Nie chcę ich puścić zgłodniałych, żeby ktoś nie zasłabł w drodze». Na to rzekli Mu uczniowie: «Skąd tu na pustkowiu weźmiemy tyle chleba, żeby nakarmić tak wielki tłum?» Jezus zapytał ich: «ile macie chlebów?» Odpowiedzieli: «Siedem i parę rybek».

A gdy polecił tłumowi usiąść na ziemi, wziął siedem chlebów i ryby i odmówiwszy dziękczynienie, połamał, dawał uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a pozostałych ułomków zebrano jeszcze siedem pełnych koszów.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Mesjańska uczta

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Mesjańska uczta

Zapowiedź proroka Izajasza o tym, że Bóg w czasach mesjańskich przygotuje ucztę dla wszystkich narodów, zdawała się przemawiać dość mocno do ludzi, którzy niejednokrotnie chorzy, cierpiący, czy jak dziś powiedzielibyśmy zwyczajnie wykluczeni z normalnego funkcjonowania w swoich społecznościach. Uczty, jakie wydawali władcy, marzenia o tym, aby choć raz w swoim życiu najeść się do syta były poza zasięgiem wielu osób w czasach Zbawiciela. Co więcej, także dziś, gdybyśmy wyszli poza krąg naszych polskich, czy nawet europejskich wyobrażeń i zorientowali się, dla ilu ludzi na świecie takie marzenia są dalej czymś poza zasięgiem ich wyobrażeń, zrozumielibyśmy, że taka zapowiedź proroka zwiastowała czasy powszechnego dobrobytu i szczęśliwości.
Jednak my żyjąc w zupełnie odmiennych czasach, w rzeczywistości gdzie tak często marnuje się wiele jedzenia, a my sami wraz z kolejnym adwentem nie tyle oczekujemy wystawnej uczty co raczej zrzucenia kilku kilogramów, musimy nieco inaczej sprofilować nasze adwentowe myślenie, aby dobrze przygotować się nie tylko na święta Bożego Narodzenia, ale sprawić także, aby ów adwent, który przeżywamy nie był dla nas czasem straconym, lub też jedynie okazją do zjedzenia kilku słodyczy mniej.
Zbawiciel dając ludziom chleb do sytości okazuje im miłosierdzie. Karmi zgłodniałych ludzi, ale także odsłania rąbek tajemnicy swego mesjańskiego posłannictwa. Cud jakiego dokonuje Zbawiciel niewątpliwie skłania nie tylko współczesnych Jezusowi, ale także nas do myślenia, Kim jest Ten, Który potrafi jednym słowem zaspokoić ludzki głód. Co ma jeszcze nam wszystkim do zaoferowania, skoro ten właśnie lekarz ciał i dusz, Mistrz głoszący Dobrą Nowinę przychodzi z pomącą zgłodniałemu człowiekowi.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Adwent, który przeżywamy skłania i skłaniać nas powinien nie tylko ku nadchodzącym świętom, ale także, a może przede wszystkim ku pragnieniu przygotowania we własnym sercu miejsca dla mającego narodzić się Zbawiciela. Aby tego dokonać trzeba nam niepoprzestać na drobnych umartwieniach, ale odczytując prawdziwy sens umartwienia, zwrócić nasze pragnienia ku dobrom duchowym i starać się karmić takim pokarmem i takimi uczynkami, aby wzrastać w miłości Boga i bliźniego.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Co jest moim duchowym pokarmem?