Temat: Posłani do swoich

Pamiętamy reakcję krajan Pana Jezusa na Jego słowa i czyny. Nikt nie jest prorokiem we własnym domu. Ci, którzy znali Zbawiciela od najmłodszych lat powątpiewali o Nim, przywoływali Jego młodzieńcze lata oraz krewnych, którzy żyli pośród nich. W dzisiejszej Ewangelii Jezus rozsyła swoich uczniów po dwóch po okolicznych miejscowościach. To pierwsze rozesłanie ma przygotować przyjście Jezusa do tych miejscowości. Jest ono różne od tego, gdy już po zmartwychwstaniu Pan pośle uczniów na krańce świata, aby szli i nauczali wszystkie narody udzielając im chrztu. Teraz celem ich misji są Izraelici. „Owce, które poginęły z pokolenia Izraela”. Wszakże zanim Jezus dokona zbawienia świata, kieruje swoje słowa wezwania do nawrócenia do tych, do których wcześniej skierowane było słowo za pośrednictwem proroków.
Stąd też to pierwsze posłanie zawiera w sobie polecenie, aby nie zabierać niczego ze sobą na drogę. Uczniowie mają zdać się całkowicie na tych, do których pójdą. Tam, gdzie zostaną przyjęci, mają pozostać dłużej, odchodząc z tych wiosek, gdzie zostaną odrzuceni, maj strząsnąć proch z nóg, pokazując publicznie, że nic ich z nimi nie łączy i że nie chcą mieć z nimi nic wspólnego. To posłanie jest zapowiedzią, że nadeszły czasy mesjańskie. Jest świadectwem, że pośród swego ludu jest Ten, Który miał przyjść. Stąd też Jezus daje swym uczniom moc, która manifestowała się będzie w uzdrawianiu i gromieniu demonów.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
To pierwsze posłanie będzie dla Apostołów swoistym sprawdzianem przed misją, która zawiedzie ich do najdalszych znanych krain, do posłaniem na dobre i złe, gdzie większość z nich poniesie męczeńską śmierć płacąc cenę swojego życia za głoszenie Ewangelii. Teraz wyposażeni w moc z Wysoka pójdą, aby doświadczyć przyjęcia i odrzucenia, radości i smutków, ale nade wszystko aby umacniać własną wiarę w to, że idąc w Imię Zbawiciela niosą Jego przesłanie i czynią znaki mocą Jego Imienia.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam, że Jezus posyła każdego z nas, aby dawać świadectwo?