lipca

poniedziałek

Wspomnienie świętych Rodziców NMP Joachima i Anny

Rok liturgiczny: B/I

Pierwsze czytanie:

Wj 32, 15-24. 30-34

Psalm responsoryjny:

Ps 106

Werset przed Ewangelią:

Jk 1, 18

Ewangelia:

Mt 13, 31-35

Patroni:

św. Joachim i Anna,
św. Erast,
św. Szymon (Symeon),
św. Austindus,
bł. Ewangelista i Peregryn,
bł. Hugo z Actis,
bł. Kamila Gentili,
bł. Jan Ingram,
bł. Jerzy Swallowell,
bł. Edward Thwing i Robert Nutter,
bł. Wilhelm Webster,
bł. Andrzej z Phu Yen,
bł. Marceli Gaucherius Labígne de Reignefort i Piotr Józef Le Groing de La Romagére,
św. Maria Małgorzata od św. Augustino Bonnet i IV towarz.,
św. Bartłomieja Capitanio,
bł. Wincenty Pinilla i Emmanuel Martín Sierra,
bł. Tytus Brandsma,
św. Jerzy Preca

Liturgia na dzień 2021-07-26:

Pierwsze czytanie

Wj 32, 15-24. 30-34

Czytanie z Księgi Wyjścia

Mojżesz zszedł z góry z dwiema tablicami Świadectwa w swym ręku, a tablice były zapisane po obu stronach, zapisane na jednej i na drugiej stronie. Tablice te były dziełem Bożym, a pismo na nich było pismem Boga wyrytym na tablicach. A Jozue, usłyszawszy odgłos okrzyków ludu, powiedział do Mojżesza: «W obozie rozlegają się okrzyki wojenne». On zaś odpowiedział: «To nie głos pieśni zwycięstwa ani głos klęski, lecz słyszę pieśni dwóch chórów».

A Mojżesz przybliżył się do obozu i ujrzał cielca i tańce. Zapłonął wówczas Mojżesz gniewem i rzucił z rąk swoich tablice, i potłukł je u podnóża góry. A porwawszy cielca, którego uczynili, spalił go w ogniu, starł na proch, rozsypał w wodzie i kazał ją pić Izraelitom.

I powiedział Mojżesz do Aarona: «Cóż ci uczynił ten lud, że sprowadziłeś na niego tak wielki grzech?» Aaron odpowiedział: «Niech się mój pan nie unosi na mnie gniewem, bo wiesz sam, że ten lud jest skłonny do złego. Powiedzieli do mnie: Uczyń nam boga, który by szedł przed nami, bo nie wiemy, co się stało z Mojżeszem, z tym mężem, który nas wyprowadził z ziemi egipskiej. Wtedy rzekłem do nich: Kto ma złoto, niech je zdejmie z siebie. I złożyli mi je, i wrzuciłem je w ogień, i tak powstał cielec».

Nazajutrz zaś tak powiedział Mojżesz do ludu: «Popełniliście ciężki grzech; ale teraz wstąpię do Pana, może otrzymam przebaczenie waszego grzechu». I poszedł Mojżesz do Pana, i powiedział: «Oto niestety lud ten dopuścił się wielkiego grzechu. Sporządzili sobie boga ze złota. Przebacz jednak im ten grzech! A jeśli nie, to wymaż mnie natychmiast z Twej księgi, którą napisałeś». Pan powiedział do Mojżesza: «Tylko tego, który zgrzeszył przeciw Mnie, wymażę z mojej księgi. Idź teraz i prowadź ten lud, gdzie ci rozkazałem, a mój anioł pójdzie przed tobą. A w dniu mojej kary ukarzę ich za ich grzech».

Psalm responsoryjny

Ps 106

Ps 106 (105), 19-20. 21-22. 23 (R.: por. 1b)

Nasz Pan jest dobry, chwalcie Go na wieki
Albo: Alleluja

U stóp Horebu zrobili cielca *
i pokłon oddawali bożkowi ulanemu ze złota.
Zamienili swą Chwałę *
na podobieństwo cielca jedzącego siano.

Nasz Pan jest dobry, chwalcie Go na wieki
Albo: Alleluja

Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił, *
który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,
rzeczy przedziwnych w krainie Chamitów, *
zdumiewających nad Morzem Czerwonym.

Nasz Pan jest dobry, chwalcie Go na wieki
Albo: Alleluja

Postanowił ich zatem wytracić, *
gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec.
On wstawił się do Niego, *
aby odwrócić Jego gniew niszczący.

Nasz Pan jest dobry, chwalcie Go na wieki
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Jk 1, 18

Alleluja, alleluja, alleluja

Ze swej woli zrodził nas Ojciec przez słowo prawdy,
byśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 13, 31-35

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:

«Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki podniebne przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach».

Powiedział im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło».

To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: «Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Dziadkowie zaczynem wiary i miłości

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Dziadkowie zaczynem wiary i miłości

Wspomnienie liturgiczne św. Joachima i Anny – rodziców NMP a dziadków Pana Jezusa jest doskonałą okazją, aby spojrzeć na kwestię wychowania w wierze, budowania klimatu, w którym przekazuje się wiarę i zdobywa podstawową wiedzę o najważniejszych zasadach moralnych, a także uczy szacunku dla osób starszych.
Pismo św. nigdzie nie wymienia imion rodziców NMP. Nawet rodowód Pana Jezusa zamieszczony w Ewangelii jest rodowodem po linii św. Józefa a nie Maryi. Jednak Tradycja przekazuje nam imiona dziadków Zbawiciela. Oczywiście ich wkład w życie Pana naszego jest wkładem, jaki wnieśli w opiekę i wychowanie swej niepokalanej córki. Jednak ich liturgiczne wspomnienie przypomina nam, że rodzina, która we współczesnych czasach musi bronić swojej tożsamości, to nie tylko rodzice i dzieci, ale to także pokolenia, które ukształtowały rodzinne tradycje, zwyczaje a nawet wiarę. Owszem, świat od czasów Zbawiciela zmienił się nie do poznania. Jednak mimo upływu lat, pomimo powszechnej katechizacji, mimo nowoczesnych środków przekazu wciąż niezastąpioną pozostaje tradycja i rodzinny przekaz wiary.
Maryja, wymodlona przez swoich rodziców dana nie tylko im, ale całej ludzkości jako dar z niebios, żyła wiarą, którą wyniosła z domu. Jej „tak” to dzieło współpracy z Bożą łaską jej samej, ale także rodziców, którzy przyjęli ją jako dar od Boga i wypełnienie ich modlitwy. „Tak”, wypowiedziane w sposób wolny
i nieprzymuszony, „tak”, wypowiedziane w stanie zachowania od jakiegokolwiek grzechu – pierworodnego bądź uczynkowego, wprowadziło ludzkość w pełnię czasu, która dał nam Zbawiciela.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
W naszej polskiej tradycji i kulturze dziadkowie zawsze mieli pełne ręce roboty. Kiedy rodzice zapracowani, niekiedy oddaleni czasowo od swoich domów zdobywali środki na przeżycie, dziadkowie troszczyli się o wnuki, dając im nie tylko fizyczną opiekę, ale także dzieląc się z nimi opowieściami z przeszłości, ucząc pacierza czy śpiewając nad kołyską pobożne pieśni i piosenki. Iluż nawet dorosłych ludzi swą wiarę, naukę dziesięciorga przykazań czy życiowe zasady moralne zawdzięcza właśnie dziadkom?! Może dzisiejsze wspomnienie jest doskonałą okazją, aby za wstawiennictwem św. Joachima i Anny prosić o potrzebne łaski dla żyjących a światłość wiekuistą dla zmarłych.
PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy modlę się za swoich dziadków?