12
lipca
wtorek
Wspomnienie św. Brunona Bonifacego z Kwerfurtu, biskupa i męczennika
Rok liturgiczny: C/II
Pierwsze czytanie:
Iz 7, 1-9
Psalm responsoryjny:
Ps 48 (47), 2-3b. 3c-4. 5-6. 7-8 (R.: por. 9d)
Werset przed Ewangelią:
Ps 95 (94), 8a. 7d
Ewangelia:
Mt 11, 20-24

Patroni:

  • św. Proklus i Hilarion,
  • św. Fortunat i Hermagoras,
  • św. Nabor i Feliks,
  • św. Brunon,
  • św. Paternian,
  • św. Wiwentiolus,
  • św. Jan Gualbertus,
  • św. Leon,
  • bł. Dawid Gunston,
  • św. Jan Jones,
  • bł. Maciej Araki i 7 towarz.,
  • bł. Róża od św. Ksawerego {Magdalena Teresa} Tallien, Marta od Dobrego Anioła {Maria} Cluse, Maria od św. Henryka {Małgorzata Eleonora} de Justamond i Joanna Maria od św. Bernarda de Romillon

Liturgia na dzień 2022-07-12:

Pierwsze czytanie

Iz 7, 1-9
Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Za czasów Achaza, syna Jotama, syna Ozjasza, króla Judy, wyruszył Resin, król Aramu, z Pekachem, synem Remaliasza, królem Izraela, przeciw Jerozolimie, aby z nią toczyć wojnę, ale nie mógł jej zdobyć. I przyniesiono tę wiadomość do domu Dawida: «Aram stanął obozem w Efraimie!» Wówczas zadrżało serce króla i serce ludu jego, jak drżą od wichru drzewa w lesie.

Pan zaś rzekł do Izajasza: «Wyjdź naprzeciw Achaza, ty i twój syn, Szear-Jaszub, na koniec kanału Górnej Sadzawki, na drogę Pola Folusznika, i powiedz do niego:

Uważaj, bądź spokojny, nie bój się! Niech twoje serce nie słabnie z powodu tych dwóch oto niedopałków dymiących głowni, z powodu zaciekłości Resina, Aramejczyków i syna Remaliasza: dlatego że Aramejczycy, Efraim i syn Remaliasza postanowili twą zgubę, mówiąc: Wtargnijmy do Judei, przeraźmy ją i podbijmy dla siebie, a królem nad nią ustanowimy syna Tabeela!

Tak mówi Pan Bóg: Nic z tego – tak się nie stanie! Bo stolicą Aramu jest Damaszek, a głową Damaszku Resin; i stolicą Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza; ale jeszcze sześćdziesiąt pięć lat, a Efraim zdruzgotany przestanie być narodem. Jeżeli nie uwierzycie, nie ostoicie się».

Psalm responsoryjny

Ps 48 (47), 2-3b. 3c-4. 5-6. 7-8 (R.: por. 9d)
Bóg swoje miasto umacnia na wieki

Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały *
w mieście Boga naszego.
Święta Jego góra, wspaniałe wzniesienie, *
radością jest całej ziemi.

Bóg swoje miasto umacnia na wieki

Góra Syjon, kres północy, *
jest miastem wielkiego Króla.
Bóg w zamkach swoich *
okazał się obroną.

Bóg swoje miasto umacnia na wieki

Oto połączyli się królowie *
i wspólnie natarli.
Zaledwie ujrzeli, zdrętwieli, *
zmieszali się i uciekli.

Bóg swoje miasto umacnia na wieki

Chwyciło ich drżenie *
jak ból rodzącą kobietę,
jak wiatr ze wschodu, *
który okręty z Tarszisz druzgocze.

Bóg swoje miasto umacnia na wieki

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 95 (94), 8a. 7d
Alleluja, alleluja, alleluja

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 11, 20-24
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus począł czynić wyrzuty miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów, że się nie nawróciły.

«Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły. Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dzień sądu niż wam.

A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz. Bo gdyby w Sodomie działy się cuda, które się w tobie dokonały, przetrwałaby aż do dnia dzisiejszego. Toteż powiadam wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Biada tobie…

ks. Janusz Chyła ks. Janusz Chyła

Biada tobie…   unsplash.com

Wiele cudów działo się w czasach historycznej obecności Jezusa. Dokonują się one także teraz, kiedy mamy do Niego dostęp sakramentalny. Aby dostrzec cuda i w sposób właściwy je zinterpretować potrzebujemy wiary. Otwiera ona umysły, serca i oczy.

Jezus „czyni wyrzuty miastom”, mówi: „Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido!” oraz „Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie”. Groźnie brzmią te słowa. Nie są jednak wypowiedziane, aby kogokolwiek straszyć. W każdym słowie Jezusa – także w tych – jest obecna miłość i zatroskanie o człowieka.

Nawrócenie, o którym słyszymy dzisiaj w Ewangelii, dotyczy w pierwszej kolejności przeorientowania życia: „Żeby się nawrócić, trzeba najpierw się odwrócić. / Od czego? Od egoizmu przede wszystkim, od niekochania. / Od niedostrzegania Boga nad sobą i ludzi obok siebie…” (J. St. Pasierb).

Nawrócenie polega na przyjęciu łaski, zaprzyjaźnieniu się z Jezusem Chrystusem, a w konsekwencji na przynoszeniu owoców nowego życia, w tym również w wymiarze moralnym.