“Kto ma uszy niechaj słucha” - wzywa nas dzisiaj Jezus. Czasami mam wrażenie, że uszy u ludzi służą raczej do noszenia kolczyków, a nie do słuchania. Dlaczego o wiele częściej wolimy mówić a nie słuchać? Zależy nam na tym, aby to inni nas słuchali, a nie na tym, aby otworzyć się na to, co inni ludzie mają do powiedzenia. Może dlatego, że jesteśmy przekonani, że i tak my wiemy najlepiej i że to inni powinni od nas się uczyć i z nas brać przykład, a nie odwrotnie.

Słowo Boże napotyka w naszym życiu na wiele przeszkód. Twardość upartego jak skała serca niezdolnego całkowicie do przyjęcia Bożego słowa. Ułuda tego świata, które przemawia głośniej i całkowicie zagłusza Boże Słowo w nas. I wreszcie bark troskliwej pielęgnacji, która sprawia, że serce staje się jak autostrada, po której jeździ każda idea we własną stronę. Boże słowo przynosi obfity plon jedynie wtedy, gdy zapewnimy jemu odpowiedni grunt w naszym sercu.

Glebą żyzną i urodzajną jest serce pokorne, zdolne do dziecięcej ufności i zachwytu. Kiedy ziarno słowa pada na taki, grunt spulchniony ascezą i nawożony umartwieniami, zostaje szybko wprowadzone w głąb serca, otulone z czułością i pielęgnowane. Tam pracuje serce, które zachowuje słowo w swoim wnętrzu, rozważa je na nieustannej medytacji i pozwala mu wzrastać. A jaką glebą jest moje serce? Czy troszczę się o dobrą kondycję mojego ducha, aby było glebą urodzajną? A może moje serce na skutek beztroskiego niedbalstwa stało się już jałowym ugorem niezdolnym do wydawania dobrych owoców? Oddajmy dziś nasze serca Jezusowi. On, Dobry Rolnik, wie, jak pustynię zamienić w bujną oazę.