Jezus jest z uczniami w domu. To dobre miejsce, aby tworzyć relacje zaufania i pytać o ważne sprawy. Uczniowie przystępują zatem do Niego i proszą o wyjaśnienie przypowieści o chwaście. Jest w niej zawarta prawda o Bogu i człowieku, Kościele i świecie, świętości i grzechu, doczesności i wieczności.

Jezusowe przypowieści pomagają nam zrozumieć wszystko, co się dzieje w nas i wokół nas. Syn Człowieczy jest siewcą dobrego nasienia. Widzimy jednak, że na roli świata rosną także chwasty. Zostały one zasiane przez złego ducha.

Nie do nas należy oddzielanie jednych roślin od drugich. Jest to niewskazane tym bardziej przed nadejściem żniw. Nastąpi to przy końcu świata. Wówczas żeńcami będą aniołowie posłani przez Syna Człowieczego. Finałem będzie chwała sprawiedliwych i klęska dopuszczających się nieprawości.

Od otwarcia naszych uszu na Boże słowo i serc na łaskę, zależy to, czy w wieczności będziemy wrzuceni w „piec rozpalony” czy będziemy jaśnieć „jak słońce w Królestwie Ojca”. Każdego dnia dokonujemy wyboru.