Dzisiejsza Ewangelia przedstawia jedną z wielu sytuacji, w której Pan Jezus rozbija błędne schematy myślenia faryzeuszy. Chcą oni zachowywać wiernie przepisy Prawa mojżeszowego i wymagają tego od innych. Niektórzy pewnie mieli prawe intencje, innymi kierowała pycha. Tym niemniej, wszyscy byli pogubieni. Ich postawa przypominała bezmyślne działanie niektórych biurokratów, dla których nie liczy się sens ani cel przepisów, a jedynie ich literalne wykonanie, nawet gdyby oznaczało to szkodę dla dobra wspólnego i konkretnych obywateli.

Ktoś jednak mógłby bronić takiej postawy. Bóg dał Prawo, my nie powinniśmy się zastanawiać, lecz je wypełniać. Osobną kwestią jest to, że wiele żydowskich zwyczajów nie pochodziło z Objawienia, ale z tradycji nie opartej na Słowie Bożym. Tym niemniej, czy ślepe posłuszeństwo Prawu Bożemu nie jest właściwą postawą?

Wiara oznacza posłuszeństwo Bogu. Całkowite, ale nie ślepe. Mało tego, jeśli jest ono ślepe, nie jest całkowite. Bez zaangażowania rozumu, nie podejmujemy decyzji w sposób w pełni wolny, a więc z miłością, jak tego chce Bóg. Nasz rozum jest ograniczony i często bywa, że racjonalne jest zaufać Bogu, nie rozumiejąc do końca Jego woli. Ale powinniśmy starać się poznać prawdę o sobie, o świecie i o Nim, aby rozumieć Jego wolę i ją wypełniać.

Pan Jezus nie mówi, że szabat nie ma sensu, lecz że jest Panem szabatu. „Panem” w znaczeniu najgłębszym. On „wymyślił” szabat, dzień święty, w szczególny sposób przeznaczony na oddawanie czci Bogu. Konkretne przepisy zakazujące pracy miały być środkiem (a za pracę faryzeusze uznawali łuskanie kłosów), aby łatwiej było przeżywać święto. Wtedy, jak i dziś, pokusą było zepchnąć Boga na drugi plan, na przykład wobec chęci zarobku lub z obawy przed biedą. Ale istotą szabatu nie była bezczynność. Nie oddajemy czci Bogu nie pracując, bo praca też może i powinna być czynnością świętą. Ale aby znaleźć czas tylko dla Niego, potrzebujemy czasem zatrzymać się, zostawić na jakiś czas swoje zwykłe zajęcia.

Apostołowie byli z Jezusem. Szli z Bogiem-człowiekiem wśród zbóż. Słuchali Go, w ten sposób oddając Mu cześć. Za jakiś czas będą to czynić spożywając nie ziarna, lecz Chleb eucharystyczny, czego daleką zapowiedzią jest scena z dzisiejszej Ewangelii. Zachowali więc szabat.

Wszyscy potrzebujemy norm, które jasno określają co należy robić, a czego unikać aby żyć w harmonii z Bogiem. Niektóre z nich są oczywiste dla każdego, kto używa rozumu. Rozum pozwala nam pojąć, kim jest człowiek, a z tego wynikają zasady moralne. Są też normy moralne, szczególnie te odnoszące się bezpośrednio do naszej relacji z Bogiem, dla których rozum potrzebuje światła wiary, aby je pojąć. Do nich należą przykazania kościelne, w których określone jest, jak należy świętować Dzień Pański, który obchodzimy w niedzielę, na pamiątkę Zmartwychwstania. Kiedy rozumiem, czym jest niedzielna Eucharystia, jakie znaczenie ma modlitwa i wyciszenie, a także wspólne świętowanie ku czci Pana, nie będę miał problemu z rozeznaniem, jak stosować ustalone przez Kościół, a wynikające z Dekalogu, zasady.