W święto Podwyższenia Krzyża Świętego Kościół daje nam do medytacji fragment rozmowy Jezusa z Nikodemem. Jezus przyrównuje się w niej do węża, którego Mojżesz zawiesił na palu, aby był ratunkiem dla Izraelitów. Tamten wąż z miedzi miał ratować życie ludzi ukąszonych na pustyni przez jadowite węże. Wąż w biblii jest symbolem działania złego ducha. Zaskakujące jest zatem to porównanie. Święty Paweł w 2 Liście do Koryntian rozwija tę myśl, pisząc: „Bóg uczynił grzechem tego, który żadnego grzechu nie popełnił”. Chrystus pozwolił potraktować się jak złoczyńca, grzesznik, który za swoje zbrodnie odbiera słuszną karę śmierci.

Chrystus, który nie popełnił żadnego grzechu, zajmuje na krzyżu miejsce przygotowane dla każdego, kto popełnił w ciągu życia choćby jeden grzech ciężki, nazywany również śmiertelnym. Warto dziś uświadomić sobie, że krzyż na Golgocie przygotowany był dla mnie, a nie dla Jezusa. Chrystus mnie na nim zastąpił, przyjmując na siebie moje grzechy i przyjmując wielkodusznie całą odpowiedzialność za nie, a zatem także karę śmierci. On umiera na krzyżu za mnie, abym ja nie musiał już za własne grzechy ponosić słusznej kary. On umiera przybity do mojego krzyża, abym ja miał życie wieczne.
W ten sposób krzyż z drzewa hańby staje się drzewem zwycięstwa i chwały. Każdy, kto z wiarą i ufnością spogląda na chrystusowy krzyż, ocala swoje życie. Nie traćmy z naszych oczu Chrystusowego krzyża, znaku naszego zbawienia. Wpatrujmy się w niego, ze czcią i szacunkiem bierzmy go w ramiona, wyryjmy go w swoich sercach i kochajmy ten znak przeogromnej miłości Boga do człowieka.