Uczniom Jezusa przyszła myśl, kto z nich jest największy. Gdy Jezus wspomina o czekającej Go męce, gdy tłumy powoli zaczynają Go opuszczać, a lęk przed cierpieniem i śmiercią staje się coraz bardziej natarczywy, jego najbliżsi, apostołowie … rozdzielają między sobą „ministerialne” stanowiska i zastanawiają się, kto z nich jest największy. Zastanawiają się? Ewangelista Marek nie jest tak dyplomatyczny i napisze wprost, że apostołowie posprzeczali się między sobą w drodze o to, kto z nich jest największy (Mk 9, 34). Albo byli tak nierozumni, albo sami tak przerażeni, że swymi niedorzecznymi planami próbowali zaklinać przyszłość. Czy nie zdarzyło się i nam, stojąc przy łóżku umierającego, usłyszeć zapewnienia jego bliskich, że „wszystko będzie dobrze”? Człowiek w chwilach, które go przerastają traci często panowanie nad swymi myślami i słowami.

Jezus wziął dziecko i postawił je przy sobie. Gdy apostołowie zachowują się w tak ważnym momencie jak dzieci (kto z nich większy, silniejszy, mądrzejszy), Pan Jezus ukazuje im … dziecko! To prawie jak policzek! W czasach apostołów dzieci stały bowiem na samym dole hierarchii społecznej, bez praw, przywilejów czy jakiejkolwiek atencji. Chcecie być wielcy? – pyta więc Jezus. Będziecie mieli okazję, gdy staniecie po stronie bezbronnych i bezsilnych, i gdy sami staniecie się mali jak dzieci, gdy będą wam urągać i wami pogardzać. Ewangeliści nie odnotowali żadnej odpowiedzi apostołów na słowa Jezusa, widocznie zapadła cisza, po której Jan natychmiast zmienił temat.

Kto przyjmuje dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje. W dzisiejszych proaborcyjnych czasach nie można tych słów pominąć. Tym bardziej, że ostatnio słychać znowu wezwania, by aborcja była decyzją wyłącznie kobiety, aż do 12 tygodnia życia dziecka. Czytam komentarz specjalistów na ten temat: „Aborcja to furtka, przez którą do rodzin wdziera się śmierć. Jej skutki boleśnie dotykają wszystkich członków rodziny. Nawet dzieci, które nie mają pojęcia, że rodzice dokonali aborcji, noszą w sobie zranienie śmierci. Nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo ten oddech śmierci rani nas i rozprzestrzenia się na całą rodzinę” (E. Zarzeczny). Kto przyjmuje dziecko, przyjmuje Jezusa: a kto dziecko odrzuca?