Ciało każdego z nas jest świątynią, w której mieszka Duch Boży. Ciało Chrystusa jest świątynią Boga. Usłyszany przed chwilą fragment Ewangelii Janowej nosi tytuł „Oczyszczenie świątyni”. Rzeczywiście Jezus wyrzuca z świątyni wszystko, to co nie powinno się w niej znajdować. Scena ta nasuwa nam pytanie o czystość świątyń naszych serc. Czy Bóg dobrze się czuje w moim sercu? Czy jest to dobra i godna przestrzeń dla Boga?

Mistycznym Ciałem Chrystusa jest Kościół, wspólnota, którą tworzymy. Świątynię jerozolimską Bogu wybudowali ludzie. Kościół katolicki jest świątynią, którą wybudował dla siebie Bóg. Inicjatywa jej powstania należy wyłącznie do Boga. On też pragnie nieustannie w niej przebywać. 

Z drugiej jednak strony widzimy, że wspólnotę Kościoła tworzą słabi, ułomni ludzie - po prostu grzesznicy. Grzech jednak nie należy ani do natury Kościoła, ani do natury ludzkiej. Grzech jest raną zadaną podczas duchowej bitwy z mocami ciemności. Raną, która szpeci nie tylko poszczególnych członków tej wspólnoty, ale również Kościół jako całość. Każdy mój nawet najmniejszy grzech dotyka i rani cały Kościół. Zranienia są także szansą dla nas, ponieważ otwierają nas na działanie kojącego balsamu łaski Bożej. „Gdzie wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska” - pisze w liście do Rzymian św. Paweł.

Mając tego świadomość, że to każdy z nas jest odpowiedzialny za duchową i moralną kondycję Kościoła w naszych czasach, starajmy się o oczyszczenie nas z naszych niedoskonałości, wad i grzechów. Bóg uzbroił Kościół, swoje Mistyczne Ciało, w środki lecznicze, którymi są sakramenty święte. Starajmy się jak najczęściej korzystać z tych zbawiennych balsamów, abyśmy pokonawszy w sobie zło i śmierć, mogli osiągnąć życie w Królestwie Bożym.