To się zawsze próbowało wedrzeć do środka. Nie znosiło, że Ten może mu tak bezczelnie podbierać publikę. Było o to zazdrosne od pierwszych kart ogrodu Eden. Zazdrosne o każdy Jego krok w porze powiewu rajskiego wiatru (Rdz 3,8). Wściekłe, że nadał im imiona, że tchnął w nich świątynię życia. Przypełzło więc w wężu. A zawistne o niespalający się krzew i jaśniejącą twarz Mojżesza nie wytrzymało i wytopiło się w złotym cielcu. Uwiodło ich w tańcu. Nie mogło znieść, że są znów tak blisko Początku. Atakowało proroków aż po cysterny, kamienie i krew. Kiedy tylko Jego Obecność zbyt mocno ujmowała i nawracała ludy, taranem uderzało w świątynię Synaju. Gdy zaczynali na nowo Go słyszeć, nie mogło wytrzymać tej zrastającej się więzi. Nie wiedziało już czasem, co by mogło jeszcze uczynić (Łk 19,48) – byle Mu ich wykraść, skupić na sobie, odciągnąć od źródła, rozproszyć myśli i ... zdemolować kontemplację. 

Moje serce jest dziś na tej samej linii frontu. Stwórca wysyła mi nieustannie swego Syna, by je codziennie nauczał (Łk 19,47). Słowem swej miłości próbuje je wyrywać ze szponów tysięcy kupczących obrazów. Liturgią Mszy świętej – z objęć galerii handlowych. Półmrokiem parafialnych kościołów – z ledowych świateł reklam i essuni dyskotek.

Gdy tylko zaczynam sobie na nowo uświadamiać, że o świątynię mego serca toczy się walka przekupniów, gdy tylko robię krok w stronę modlitwy, ciszy, samotnego z Nim spaceru z wciśniętym w najgłębszą kieszeń, wygaszonym smartfonem –  zawistny od razu rozkłada swój pełen błyskotek stragan, którym chce zająć mą uwagę: „dawno nic nie opublikowałeś", "możesz zwiększyć zasięgi”, „twoje hasło jest za słabe”, „zezwól funkcji dyktafon na dostęp do lokalizacji”, „21 aplikacji wymaga aktualizacji”. 

A zagłodzona w tych bajtowych okopach świątynia serca woła: Idź do parku, w góry i las – posłuchaj Go w stworzeniu. Idź w ciszę kościołów – zapatrz się w białą hostię, w czerwoną lampkę, w figurki świętych. Idź do chorych i samotnych, posiedź przy nich… paczkomat poczeka – jasne, że się o Ciebie upomni powiadomieniami ze sto razy, ale przytrzymaj go do ostatniej możliwej minuty odbioru. Niech wie, że Kogoś innego słuchasz z zapartym tchem.