Chodzi Ci więc dziś Panie, we wszystkich trzech tekstach, o mój wzrok… – „Oczy niewidomych, wolne od mroku i od ciemności, będą widzieć” (Iz 29,18) i dalej – „bo gdy ujrzy swe dzieci (…) wśród siebie, ogłosi imię moje jako święte” (Iz 29,23). I psalm: „Wierzę, że będę oglądał dobra Pana w krainie żyjących” (Ps 27, 13). Wreszcie cała ta ewangelia, z jej poruszającym momentem: „I otworzyły się ich oczy…” (Mt 9,30). Proszę Cię Panie tym wierszem, żeby me oczy, za kotarą tego, co widać, nigdy nie przegapiały istoty i zawsze – jak ten dzielny dzwoniec – wierzyły w Ciebie, który jesteś Światłem nadziei w wichurze.

Wzrok

widzę kasjerkę rzucającą klientom towarem
nie widzę pary po dotyku jej palca na ekranie 
iPhone’a z gasnącymi literkami esemesa córki:
mamo jednak się nie udało ma inną to już pewne

widzę trąbiącego na mnie nerwowo kuriera
w uliczce zapchanej porannym korkiem
nie widzę cwaniaka który za niepunktualność
poszczuł go przed chwilą obżartym pitbullem

widzę błyskotliwie tryumfującą dziennikarkę
machającą obcasem w takt porażek gościa
nie widzę łez kamerzysty który póki co 
nie może nic zrobić by nie stracić pracy

widzę zakochanych młodych pokłóconych 
zmagających się z nieznaną do tej pory ciszą
nie widzę ich dziecięcych próśb o czułość
wyszeptanych w ucho pluszowego misia

widzę zadyszanego na pasach przechodnia
z przewieszoną przez łokieć adwokacką togą
nie widzę jego skreśleń w sentencji obrony
by w rozbitych rodzinach uratować miłość

wytrwale pochylony dzwońcu z Cold Méndeza
dzielnie się broniący przed tym co silniejsze
jak wielką nadzieją są twe krople jasne
odbite ciałkiem wciąż wierzącym w Słońce

„Cold” – Jorge Méndez (fot. „Heavy winter”, Mikael Sundberg): https://www.youtube.com/watch?v=pUZeSYsU0Uk