Eliasz w tradycji żydowskiej należał do największych bohaterów Starego Testamentu. Wynikało to tyle z treści jego nauczania, ile z nadzwyczajnej mocy, którą obdarzył go Bóg, aby wypełnić misję. Zmagania Eliasza z królem Achabem i jego demoniczną żoną Jezabel zostały przedstawione w epickim opowiadaniu, które mogłoby być i bywa inspiracją dla autorów literatury fantasy czy powieści historycznych. Stał się legendą. Problem polega na tym, że legend słuchamy, ale nie traktujemy ich jako historii mogących wpłynąć na nasze życie.

Tak się stało z Eliaszem. W Bożym planie ten wielki prorok miał być zapowiedzią (w teologii używa się słowa „figura”) Jan Chrzciciela. Dlatego panowało przekonanie, że Eliasz powróci na krótko przed nadejściem Mesjasza. Wiedzieli o tym ówcześni eksperci czyli uczeni w Piśmie. Jak to jednak czasami bywa, eksperci mają wiedzę teoretyczną, ale nie zauważają faktów. Uczeni nie zobaczyli w Janie Chrzcicielu powracającego Eliasza, tym bardziej nie chcieli zobaczyć w Jezusie obiecanego Mesjasza. Oficjalnie przyjmowali jako prawdziwe antyczne proroctwa, były one jednak tak odległe, że obrośnięte legendą, stały się nierealne.

Dziś mamy do czynienia z podobnym mechanizmem, tym razem w odniesieniu do samego Pana Jezusa. Mesjasz przyszedł, ale „nie poznali go i postąpili z nim tak, jak chcieli”. Nikt poważny nie neguje faktu, że Jezus Chrystus żył dwa tysiące lat temu i dał początek religii chrześcijańskiej. Jednak Jego życie, nawet dla wielu chrześcijan, jest legendą, która może być wzruszająca, inspirująca, ale nie jest czymś realnym. Nie jest więc prawdą wobec której muszę zająć stanowisko, wezwaniem, na które muszę odpowiedzieć. Boże Narodzenie stało się wzruszającą opowieścią o dzieciństwie, macierzyństwie, wyrazem tęsknoty za prostym życiem pasterzy czy bajkowym światem Magów. Wciskamy żywą historię Pan Jezusa do świata baśni czy kulturowych archetypów. Postępujemy z Nim, „jak chcemy”, a nie jak On chce. Może nawet dobrze, że antychrześcijańscy fanatycy próbują wyrugować Boże Narodzenie i zastąpić je jakimiś świętami zimowymi. Przynajmniej oni pamiętają, czym jest Boże Narodzenie w swej istocie. Dla nas zaś jest to mobilizacja, aby uświadomić sobie, że historia, którą wspominamy, nie tylko się wydarzyła, ale powinna kształtować historię naszego życia.