Gdy w trakcie lektury Ewangelii natrafiamy na genealogię Pana Jezusa, większość z nas czyta tekst pobieżnie albo przechodzi do następnego akapitu. W czasie Mszy nie można tak zrobić, a jeśli tego dnia jest przewidziana homilia, kapłan ma spory problem. Jaką duchową naukę można wyciągnąć z faktu, że Ezechiasz był ojcem Manassesa?

Tymczasem pierwsi słuchacze Ewangelii słuchali uważnie tego fragmentu. Dla Żydów, którzy stanowili większość pierwszej wspólnoty chrześcijan, przynależność do rodu oznaczała zakorzenienie w jego historii. Trzeba ją było znać, więc uczono się na pamięć genealogii. A skoro Chrystus włączył nas do swojej rodziny, czyniąc nas przybranymi dziećmi Boga Ojca, trzeba tę rodzinę poznać. Rodzina Trójcy Świętej jest prosta do zapamiętania jeśli chodzi o osoby (zaledwie trzy…), ale żeby ją dobrze poznać potrzebna jest wieczność. W rodowodzie Pana Jezusa jest więcej postaci. Niektóre z nich dość dobrze znane i nie zawsze od dobrej strony. Rachab była nierządnicą, o historii Tamar lepiej nie czytać dzieciom. Juda to niedoszły morderca swego brata Józefa. Dawid był wielkim bohaterem Izraela, ale jako król dopuścił się zbrodni cudzołóstwa i morderstwa. Mądry Salomon też ma niejedno na sumieniu. Najszlachetniejszą postacią w tej genealogii jest Rut, która jest cudzoziemką, Moabitką, a wiec narodu na ogół wrogiego Izraelitom.

Biskup Robert Barron komentując dzisiejszy fragment z Ewangelii Mateusza, pisze tak: „Skoro Słowo naprawdę zamieszkało wśród nas, to był On członkiem rodziny, która, jak i nasze, była w jakiejś części dysfunkcyjna, była mieszanina dobra i zła, świętości i grzeszności, tego co chwalebne, i tego, co niezbyt chwalebne. I to jest dla nas dobra nowina”. Oczywiście, ostatnim przedstawicielem tego rodu jest Józef, sprawiedliwy, którego świętość przesłania grzechy przodków, mąż Maryi, która nie nosi w sobie żadnej skazy grzechu. Ale naznaczony grzechem ród Dawidowy, jest częścią historii Zbawienia. I Jezus się go nie wstydzi. Nie wstydzi się nas, którzy należymy do dysfunkcyjnej rodziny ludzkiej, a często sami przykładamy się swoimi grzechami do jej ułomnego charakteru.

Oprócz tych postaci, o których coś wiemy, w rodowodzie Jezusa pojawia się wielu, o których nie wiemy nic. Na przykład Azor, którego imię, nie wiedzieć czemu, w Polsce nadaje się psom. Ale i oni są przodkami Jezusa. Dla Niego mają znaczenie. Ma dla Niego znaczenie cała ludzkość, wszyscy ludzie. On zna nie tylko moje imię. On chce, aby moje życie należało do historii Zbawienia. Ode mnie zależy, na ile się w tę historię włączę.