„Teraz wiemy”. Uczniom Jezusa wydaje się, że wreszcie naprawdę Go poznali i w pełni zrozumieli Jego naukę. A stąd już tylko krok do nabrania zbytniej pewności siebie w relacji z Mistrzem. Nie upłynie kilka godzin, a wszyscy ci uczniowie Jezusa opuszczą, co raz jeszcze potwierdza tezę, że tyle wiemy o swojej wierze na ile została ona wypróbowana. Rację miał więc św. Filip Nereusz (wspominamy go 26. maja), gdy modlił się: „Panie Jezu, nie ufaj zbytnio Filipowi i nie pozbawiaj go swojej łaski. Gdy to uczynisz, jeszcze dzisiaj Cię zdradzi i popełni wszystkie grzechy świata. Panie, nie pozbawiaj Filipa Twojej łaski”. Filip wiedział, że nie upada tylko ten, kogo Bóg mocno trzyma za rękę.

„Odwagi!”. Największą skazą apostoła jest lęk. Bierze się z braku zaufania w moc Pana. Skutkuje „paraliżem” uczniów i zuchwalstwem wrogów. Jezusowe „odwagi”, dotyczy więc każdego pokolenia, ale w naszym jest szczególnie aktualne. André Frossard, francuski pisarz i filozof zauważył, że na przestrzeni wieków Kościół „umierał” wielokrotnie: na skutek prześladowań, schizm i herezji, bogactwa i upadku obyczajów, ale dzisiaj … Kościół umiera ze strachu! Rzeczywiście, nasze prawdy wiary, moralność i tradycje, można bezkarnie wyśmiewać w radiu i w telewizji, a my? Umieramy ze strachu.

„Ja zwyciężyłem świat”. W okresie wielkanocnym każdego dnia czytamy fragment Dziejów Apostolskich i zauważamy, że pierwszym uczniom Chrystusa nie brakowało problemów: porażki duszpasterskie, napięcia doktrynalne, wady moralne. A jednak z lektury tej Księgi płynie jakiś niezwykły optymizm, radość z każdego nowego ucznia, z każdego tchnienia Ducha Świętego. Zastanawiam się, co by było, gdyby dzieje pierwotnego Kościoła opisywali współcześni publicyści (nawet ci katoliccy): prawdopodobnie już w drugim rozdziale popadlibyśmy w depresję. Na szczęście Dzieje Apostolskie pisał św. Łukasz, który bardziej niż statystykom i „newsom” ufał słowom Jezusa: „Ja zwyciężyłem świat”.