„Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”. Jezus wskazuje w tych słowach na względną wartość składania starotestamentalnych ofiar całopalnych. Równocześnie pokazuje, że także nasze chrześcijańskie praktyki religijne mają małą wartość, jeśli nie są związane z właściwym nastawieniem serca. Jezus podkreśla, że kluczową postawą jest miłosierdzie. Miłosierdzie wobec bliźniego ma się dokonywać w naszym życiu na wzór miłosierdzia Bożego względem nas. A jak wygląda miłosierdzie okazywane przez Boga człowiekowi? Ukazał je Jezus w postawie wobec celnika Mateusza.

Jezus wezwał Mateusza pośród codzienności życia. Pośród zadań i obowiązków zawodowych, a były to obowiązki, delikatnie mówiąc: moralnie wątpliwe. Bo bardzo dwuznaczne było zajmowanie się poborem podatków na rzecz okupowanego Rzymu, czym zajmował się Mateusz. To, że Jezus wezwał Mateusza, było przejawem wielkiego miłosierdzia Jezusa. Jezus wzywa nas pośród naszych codziennych zajęć. Wzywa nawet wtedy, gdy to, co wykonujemy nie jest ani pobożne, ani nawet moralne.   

Jezus powołuje człowieka, aby nieść mu uzdrowienie. „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają”. Mateusz nie był człowiekiem chorym, nie był też niepełnosprawny. Jednak potrzebował uzdrowienia wewnętrznego. Ze swojego przywiązania do spraw materialnych. Ze swoich oszustw, których dokonywał przy transakcjach finansowych, jak wielu innych celników. Ze swojego przekonania, że sam sobie da rady w życiu. Dalsze koleje życia Mateusza, kiedy to widzimy go w gronie dwunastu apostołów oraz wśród czterech ewangelistów, potwierdzają, że przyjął od Jezusa wielki dar uzdrowienia wewnętrznego. W tym objawiło się wielkie miłosierdzie Boga względem niego.

Każdy z nas potrzebuje takiego uzdrowienia. Dziś pierwszy piątek miesiąca. Dzień poświęcony Najświętszemu Sercu Jezusa. W wielu parafiach ogłoszona jest okazja do spowiedzi świętej, tzw. spowiedź pierwszo-piątkowa. To dobry czas, aby przyjąć dar miłosierdzia Bożego. To dobry czas, aby uświadomić sobie, że jesteśmy ludźmi ciągle dotkniętymi mniejszymi lub większymi chorobami wewnętrznymi, że potrzebujemy lekarza naszych serc i dusz.

Jeśli przyjmiemy dar miłosierdzia Bożego, które leczy nasze wnętrza, to będziemy potrafili okazywać właściwą postawę miłosierdzia względem bliźniego. Miłosierdzie względem bliźniego to wsparcie w jego potrzebach, ale nie tylko potrzebach materialnych. Chrześcijaństwo zna nie tylko uczynki miłosierdzia względem ciała, ale także uczynki miłosierdzia względem duszy. I warto je przypomnieć właśnie dlatego, że dziś w Ewangelii Jezus okazał miłosierdzie, nie tyle przychodząc z uzdrowieniem cielesnym, ile z uzdrowieniem duchowym. Oto chrześcijańskie uczynki miłosierdzia względem duszy: grzesznych upominać; nieumiejętnych pouczać; wątpiącym dobrze radzić; strapionych pocieszać; krzywdy cierpliwie znosić; urazy chętnie darować; modlić się za żywych i umarłych. Ten typ miłosierdzia może okazać się trudniejszy w realizacji niż miłosierdzie względem ciała.