Wygląda na to, że Kościół jest wycofany. Boi się zabierać głos w wielu kluczowych sprawach. Boi się mówić, że jedynym Zbawicielem świata jest Jezus Chrystus; że uwikłany w grzechy człowiek potrzebuje zbawienia z nieba; że bez nawrócenia człowiek naraża się na potępienie; że życie na ziemi nie da pełni szczęścia i dlatego oczekujemy nadejścia królestwa niebieskiego; że przykazania Dekalogu, potwierdzone przez Jezusa, są stale aktualne, że życie od poczęcia do naturalnej śmierci jest święte; że małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety jest nierozerwalne; że celibat dla królestwa niebieskiego jest bardzo wartościowy, a kapłaństwo sakramentalne jest niepowtarzalne i nie do zastąpienia. Wydaje się, że Kościół jakby bał się przypominać o takich i tego typu prawdach, bo jakoby nie przystają one do współczesności. I dlatego rodzi się lęk, a ludzie Kościoła nakładają na usta autocenzurę.

Czego naucza dziś Jezus w Ewangelii? „Oto Ja was posyłam jak owce między wilki”. Chrześcijanin uświadamia sobie, że na mocy chrztu jest posłany przez samego Jezusa, że środowisko może okazać się i często okazuje się mocno nieprzychylne prawdzie Bożej. „Bądźcie więc roztropni jak węże”. Odwaga świadczenia o Jezusie nie ma oznaczać braku roztropności. Chrześcijanin winien zawsze kierować się rozumem. Odwaga nie oznacza wyłączenia rozumności. Trzeba wiedzieć, kiedy milczeć, a kiedy mówić. Jak mówić i ile mówić? Czasem nawet trzeba uciekać. Zgodnie z dalszymi słowami Jezusa: „Gdy was prześladować będą w tym mieście, uciekajcie do innego”. Tak nieraz chrześcijanie czynili, a ich ucieczki sprawiały, że dobra nowina szybko się rozprzestrzeniała. Roztropność nie ma być jednak usprawiedliwieniem dla lęku, ani zachętą do wygodnego konformizmu.

Dalej Jezus naucza: bądźcie „nieskazitelni jak gołębie”. Z tym mamy w Kościele poważne problemy. Kościół jest wspólnotą, do której należą grzesznicy, a nie święci. Nie trzeba dodawać, że grzechy ludzi Kościoła są ciężkim zgorszenie, a  dla mediów – zawsze atrakcyjne. Jednak świadomość grzeszności ma prowadzić do nawrócenia i oczyszczenia, a nie do wycofania się z misji głoszenia prawdy.

Dalej Pan Jezus: „Miejcie się na baczności przed ludźmi! Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować”. Dziś – przynajmniej w świecie zachodnim – nie biczuje się fizycznie. Dziś się hejtuje. A współczesny człowiek zdaje się bardziej bać hejtu niż pierwsi chrześcijanie biczowań. A ponieważ człowiek boi się, więc milczy. Równocześnie stara się przypodobać światu, aby zaskarbić sobie serca współczesnych. Tymczasem Jezus mówi: „Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia”.

Jezus wzywa do wytrwałości, przede wszystkim do wytrwałości w wierze. Bo wiara w Jezusa daje nam zbawienie: „kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”. Jezus zapewnia też, że Duch Święty będzie nam towarzyszył w trudnych doświadczeniach: „Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was”. Duch Święty udziela przecież swoich darów: mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności. I wielu innych.

A zatem Kościół ma iść odważnie do przodu, a nie wycofywać się. Ma robić swoje, czyli głosić nade wszystko zbawienie w Chrystusie, a nie koncentrować się jedynie na doczesności. Ma głosić prawdy moralne przyniesione przez Jezusa, a nie upodabniać się do świata według danych socjologicznych i psychologicznych.