To ostatnia podróż Jezusa do Jerozolimy. Droga prowadzi przez Samarię, która od lat trwa w konflikcie z Judeą. Dlatego wysłani posłańcy nie znajdują miejsca gościny dla Mistrza. Powstały problem demaskuje pokusę, której ulegają Jakub i Jan, jedni z najbliższych uczniów Chrystusa. Chcą Bożej pomsty na tych, którzy ich odrzucają. Nauczyciel surowo ich za to gromi wybierając inną trasę.

Dalszy bieg wydarzeń wydaje się jednak nie być przypadkowy. Napotkane po drodze osoby wskazują bowiem powody, dla których uczniowie rezygnują z głoszenia Ewangelii. Fascynacja i entuzjazm pierwszego kandydata gaśnie, gdy uświadamia sobie, że po drodze nie będzie łatwo i przyjemnie. Drugi i trzeci odkładają natomiast wędrówkę, chcąc zająć się najpierw sprawami rodzinnymi.

W ten sposób Jezus pokazuje Apostołom, że szukanie wygody („Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć”) czy stawianie rodzinnych więzów ponad Mistrzem („Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych”) uniemożliwia towarzyszenie Mu. Jest uczciwy, bo nie zakrywa reguł przed wahającymi się. Od razu pokazuje, że Jego propozycja jest konkretna i nie ma ukrytych paragrafów.

Trudne reguły naśladowania Chrystusa do dziś się nie zmieniły i mają konkretny cel: ogołocić z przyziemnych przywiązań. Nie można przecież oddać się Jezusowi „aż po krzyż”, gdy jeszcze jesteśmy przywiązani do starych sposobów myślenia. Trzeba wyjść z nory, z gniazda. Do tego potrzeba jednak wewnętrznej gotowości serca na odrzucanie zabezpieczeń, przywiązania, recepty na szczęście.