Choć już sama forma perykopy przypomina starotestamentalne opowiadania o łaskawości Boga i wdzięczności za nią, nie jest ona jedynie lekcją dobrego wychowania. Scena uzdrowienia dziesięciu trędowatych mówi bowiem o istocie chrześcijańskiego powołania, którą jest zbawienie.

To oni jako pierwsi dostrzegają nadchodzącego Chrystusa. Wyłączeni ze społeczności mieli się trzymać z daleka od granic wioski i krzykiem informować o swojej chorobie, która była uważana za Bożą karę. Kiedy jednak wyklęci dostrzegli Syna Bożego, zamiast ostrzec Go przed chorobą, wołali o miłosierdzie. Ten nakazuje im pokazać się kapłanom, którzy mieli władzę przywrócić odsuniętych do społeczności. W drodze dziesięciu trędowatych doznaje oczyszczenia, ale tylko jeden z nich (obcokrajowiec) postanawia wrócić, by uwielbić Boga, którego uznaje w Jezusie upadając przed Nim na twarz.

Pytanie o pozostałych jest już skierowane nie tylko do wdzięcznego Samarytanina, ale do wszystkich świadków wydarzenia, którzy sami muszą sobie odpowiedzieć, dlaczego dziewięciu nie okazało wdzięczności za oczyszczenie. Warto tu dodać, że Nauczyciel celowo używa sformułowania, które ma podkreślić duchowy charakter uzdrowienia, a nie jedynie fizyczny. Potwierdzają to kolejne słowa, w których mówi  «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła». Ich sens nawiązuje do powstania z martwych (użyte to samo słowo) i zbawienia. Akt uzdrowienia otwiera go na nowe życie, prawdziwe zmartwychwstanie ze śmierci grzechu. 

Dziesięciu trędowatych można więc śmiało potraktować jako obraz całej wspólnoty ludzkiej, dotkniętej przez grzech i śmierć. Poznali oni Prawo, które określa co jest dobre, a co złe. I choć starają się przestrzegać przykazań, nie dostrzegają w nich Boga. Tylko Samarytanin otworzył się na relację ze Zbawcą i to on został ocalony.