Jesteśmy świadkami pokornej rozmowy Syna z Ojcem w czasie Ostatniej Wieczerzy. Wszystko, co dotychczas Jezus w swoim życiu czynił, robił w imieniu Boga. Teraz, kiedy odchodzi, prosi by Wszechmogący zachował w Swoim imieniu tych, którzy poszli za Nim. W ten sposób pokazuje, że ma świadomość niebezpieczeństwa rozproszenia i podziałów, które czekają Apostołów. Wie też, że tylko jedność wokół Bożego imienia może ich ocalić. Pragnie tej jedności wspólnot, aby mogły się przeciwstawić światu, który w nienawiści będzie ich prześladować.

Tylko zjednoczony na wzór Ojca i Syna Kościół nie zostanie pokonany. Relacja między Apostołami powinna więc być odbiciem miłości trynitarnej. Uzdalniać do tego, by byli w stanie poświęcić całe swoje życie dawaniu świadectwa prawdy o Bogu. Misja Apostołów nie odbiega od tej, którą miał sam Chrystus. Co więcej, jej powodzenie zależy właśnie od jedności we wspólnocie. Bo skoro Chrystus przyszedł zgromadzić, zjednoczyć dzieci Boże, by powstała jedna owczarnia i jeden Pasterz, to również Jego naśladowcy w tym kierunku powinni zmierzać.

Mają ku temu odpowiednie narzędzia, które przekazał im Nauczyciel. Dał im słowo Ojca, przykład wypełnienia Jego woli, a teraz prosi, by Bóg „ich ustrzegł od złego” i uświęcił w prawdzie. A ona jest taka, że uczniowie Chrystusa nie są już ze świata. Żyją w nim, ale już do niego nie należą. Ich życie bowiem się nie kończy, ale trwa w Bogu. Dlatego powinni żyć w opozycji do tego, co proponuje im świat. A siłę czerpać z prawdy o swoim pochodzeniu i rozpoczętym już życiu wiecznym. Wówczas smutek ich zamieni się w radość i to w całej pełni.