Święto Podwyższenia Krzyża Świętego jest szczególnym czasem oddania czci Jezusowi ukrzyżowanemu. Dzień ten przypomina o obowiązku stałego szacunku wobec krzyża jako znaku zbawienia. Opowiem o trzech miejscach, w których krzyż został specyficznie uczczony, trochę odchodząc wyjątkowo od klasycznego komentarza do czytań. 

Pierwszym z tych trzech miejsc jest wspólnota Apostolstwa Chorych. Została założona prawie 100 lat temu w Holandii przez ks. W.J. Willenborga, proboszcza nadmorskiej parafii Bloemendaal. Cztery lata później przez Francję wspólnota ta dotarła do Polski. Obecnie liczy w naszej Ojczyźnie kilka tysięcy członków. Przynależą do niej osoby dotknięte chorobą, które świadomie i dobrowolnie postanowiły w swoim trudnym i bolesnym doświadczeniu zaakceptować fakt cierpienia z poddaniem się woli Bożej, złączyć się w cierpieniu z umęczonym Jezusem i wraz z Nim ofiarować swój ból za zbawienie świata i w wielu innych intencjach Kościoła.

W swoich decyzjach osoby te w żaden sposób nie przyjmują postawy cierpiętnictwa, ani nie deprecjonują medycyny. W którymś momencie choroby postanowiły wkroczyć wprost na drogę Jezusa niosącego krzyż, odkrywając, że ich cierpienia mogą stać się cząstką dzieła zbawczego Jezusa Chrystusa. Decyzja taka była nieraz poprzedzona duchową walką w obliczu niezrozumiałości i mroczności samego cierpienia. Rozpoznanie zbawczego sensu cierpienia stało się prawdziwym podwyższeniem krzyża Chrystusa w ich życiu oraz w życiu ich otoczenia.

Przez kilka ostatnich lat w ramach mojej pracy w Wydziale Teologicznym w Katowicach prowadziłem badania naukowe nad fenomenem Apostolstwa Chorych. Zgłębiałem źródła polskie, francuskie, a przede wszystkim holenderskie. Odkryłem duchowe i teologiczne bogactwo listów do chorych, które pozostawił po sobie niderlandzki założyciel Apostolstwa Chorych. Owocem tych naukowych poszukiwań stała się książka pt. „Apostolstwo chorych. 100-letnie doświadczenie duchowe – podstawy teologiczne – perspektywy pastoralne”.

Chciałem, by także poprzez tę książkę, przez jej treść i jej formę, krzyż Chrystusa został wywyższony. Dlatego na pierwszej stronie okładki znalazł się krzyż prześwietlony światłem słońca. Sam krzyż na grafice okładki jest ciemny, jak mroczne jest cierpienie samo w sobie. Jednak został przeniknięty światłem słońca, które jest symbolem Chrystusa, przynoszącego nadzieję i radość. Krzyż prześwietlony światłem naszego Pana to właściwie istota duchowej misji Apostolstwa Chorych. To, że w sposób graficzny krzyż został wywyższony na okładce naukowej książki o Apostolstwie Chorych, jest dyskretnym znakiem wagi obecności krzyża w nauce i kulturze.   

Kiedy powstała myśl, jak ma wyglądać okładka książki, zrodziło się pytanie o sposób stworzenia grafiki. Z pomocą przyszedł dyrektor ośrodka dla osób niepełnosprawnych, gdzie od ponad 20 lat pełnię posługę kapelana. Przekazał ideę grafiki okładki warsztatom terapii zajęciowej, działającym w ramach naszej placówki. Nasi podopieczni wraz instruktorem wykonali krzyż.

W tym, że osoby z niepełnosprawnością przygotowały krzyż, jest także wiele symboliki. Zaś sam dyrektor wywiózł krzyż w nasze góry, w Beskid Śląski, zaniósł go na jeden ze szczytów – Ochodzitą, by tam przy zachodzie słońca wykonać zdjęcia potrzebne do grafiki. Wiele w tych działaniach było trudu i zaangażowania, a dyrektor niosący na szczyt góry krzyż to fakt, któremu także można nadać znaczenie symboliczne.

Reszty prac nad okładką dopełnił grafik z wydawnictwa. Samo postawienie krzyża na szczycie góry to ważna forma jego podwyższenia. Owszem, krzyż przygotowany przez naszych podopiecznych nie pozostał w tamtym miejscu. Powrócił do ośrodka i został zawieszony w zakrystii kaplicy. Jednak przychodzą na myśl szczyty gór, na których krzyże stoją na stałe: Giewont, Tarnica, Babia Góra, Pilsko i wiele innych. Tam krzyż jest wysoko podwyższony.

Ważne jest, aby krzyż Chrystusa był wywyższany w życiu chrześcijan, nie tylko ludzi chorych, we współczesnej nauce i kulturze oraz w wielu pięknych i ważnych miejscach naszej Ojczyzny, nie tylko w górach.