4
stycznia
sobota
Dzień Powszedni
Rok liturgiczny: C/I
Pierwsze czytanie:
1 J 3, 7-10
Psalm responsoryjny:
Ps 98
Werset przed Ewangelią:
Hbr 1, 1-2a
Ewangelia:
J 1, 35-42

Patroni:

Liturgia na dzień 2025-01-04:

Pierwsze czytanie

1 J 3, 7-10
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Dzieci, nie dajcie się zwodzić nikomu; ten, kto postępuje sprawiedliwie, jest sprawiedliwy, tak jak On jest sprawiedliwy. Kto grzeszy, jest dzieckiem diabła, ponieważ diabeł trwa w grzechu od początku. Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła.

Ktokolwiek narodził się z Boga, nie grzeszy, gdyż trwa w nim nasienie Boże; taki nie może grzeszyć, bo się narodził z Boga. Dzięki temu można rozpoznać dzieci Boga i dzieci diabła: kto postępuje niesprawiedliwie, nie jest z Boga, jak i ten, kto nie miłuje swego brata.

Psalm responsoryjny

Ps 98
Ps 98 (97), 1bcde. 7-8. 9 (R.: por. 3cd)
Ziemia ujrzała swego Zbawiciela

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela

Niech szumi morze i wszystko, co w nim żyje, *
krąg ziemi i jego mieszkańcy.
Rzeki niech klaszczą w dłonie, *
góry niech razem wołają z radości.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela

W obliczu Pana, który nadchodzi, *
aby osądzić ziemię.
on będzie sądził świat sprawiedliwie *
i ludy według słuszności.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Hbr 1, 1-2a
Alleluja, alleluja, alleluja

Wielokrotnie przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków,
a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 1, 35-42
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jan stał wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem.

Jezus zaś, odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?»

Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej.

Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: «Znaleźliśmy Mesjasza» – to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa.

A Jezus, wejrzawszy na niego, powiedział: «Ty jesteś Szymon, syn Jana; ty będziesz nazywał się Kefas» – to znaczy: Piotr.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

100 alumnów w seminarium

ks. Antoni Bartoszek ks. Antoni Bartoszek

100 alumnów w seminarium   unsplash.com

Rok 2025 to rok wielkich rocznic. To Jubileusz chrześcijaństwa. To 1700 lat od pierwszego soboru powszechnego Kościoła w Nicei. To 100-lecia Kościołów lokalnych: archidiecezji katowickiej oraz archidiecezji częstochowskiej. To także 100-lecie założonej w Holandii wspólnoty Apostolstwa Chorych. Różnego rodzaju rocznice to – po pierwsze – spojrzenie w przeszłość, w historię. Po drugie, to okazja do wdzięczności Bogu za łaski, spływające na poszczególne wspólnoty świętujące jubileusze. Po trzecie, to wezwanie do refleksji nad zadaniami, które stawia przed nami czas przyszły.

Zatrzymajmy się nad jednym tylko zadaniem, wypływającym z dzisiejszej Ewangelii. Padają w niej słowa: „Chodźcie, a zobaczycie”. To zaproszenie ze strony Jezusa do uczniów, którzy byli zainteresowani, gdzie mieszka Nauczyciel. Słowa „chodźcie, a zobaczycie” w wielu wypowiedziach Kościoła są uznawane za duchową podstawę programu budzenia powołań kapłańskich.

Budzenie powołań to jedno z najważniejszych zadań, jakie obecnie stoi przed wspólnotą Kościoła. 100-lecie Kościołów lokalnych można uznać za symboliczną mobilizację do realizacji zadania, polegającego na uczynieniu wszystkiego co w ludzkiej mocy, by w poszczególnych seminariach duchownych przybywało kleryków. Tak, by liczba zbliżyła się do stu. Obecnie w części seminariów polskich mamy około 30 alumnów, w niektórych – mniej, w niektórych więcej. 100 alumnów w seminarium to mógłby być żywy owoc jubileuszy. „100 alumnów” – to oczywiście liczba symboliczna, ale wzywająca do pracy.

Budzenie powołań to nie wmawianie komuś, że ma powołanie. Budzenie powołań to nie techniki socjotechniczne, marketingowe, ani nawet duszpasterskie. Powołanie to Boża łaska. Zaś budzenie powołań to długoterminowy, szeroki i głęboki program osadzony w zwyczajnym duszpasterstwie Kościoła, prowadzący do tworzenia warunków sprzyjających odkrywaniu przez młodych mężczyzn powołania do kapłaństwa.

„100 alumnów” to wezwanie do wytężonej pracy duszpasterskiej w wielu wymiarach. To przede wszystkim zachęta do zintensyfikowania duszpasterstwa młodzieży. Słowa Jezusa „chodźcie, a zobaczycie” są przecież stałą mobilizacją do tworzenia wspólnot młodzieżowych, w których można doświadczyć żywej wiary, w których można spędzić czas na modlitwie, w których można usłyszeć głos powołania Bożego.

„100 alumnów” to wezwanie do samych duszpasterzy, aby pochylili się nad tym, co jeszcze mogą uczynić, aby słowa Jezusa „chodźcie, a zobaczycie” dotarły do serc i umysłów ludzi młodych.