Opoka - Portal katolicki
opoka.newsopoka.photo
Pekao


Józef Augustyn SJ

Spotkaliśmy szczęśliwego Człowieka



Dziewiąta pielgrzymka Jana Pawła II do Ojczyzny była dla nas wielkim świadectwem życia i wiary. Najpierw była wielkim świadectwem modlitwy. Papież przyjechał do nas, aby się z nami modlić. Celem jego pielgrzymowania (mówił w czasie przywitania na lotnisku) były trzy spotkania liturgiczne, w czasie których miały miejsce ważne wydarzenia dla Kościoła w Polsce: konsekracja świątyni Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, beatyfikacja czterech Sług Bożych oraz obchody jubileuszu Kalwarii Zebrzydowskiej.

Pięknym dopełnieniem tej wielkiej wspólnej modlitwy była osobista, cicha modlitwa w Katedrze Wawelskiej i w Kalwarii Zebrzydowskiej. Obraz skupionego Papieża, któremu „towarzyszyła” medialna cisza (tak rzadkie zjawisko w telewizji), zrobił na wielu z nas wielkie wrażenie.

Takiego momentu nie przeżyliśmy w czasie poprzednich spotkań. Papież - wcale tego nie planując - ukazał nam jednocześnie źródło siły i odwagi w dźwiganiu wielkiej odpowiedzialności za Kościół oraz w znoszeniu ciężaru starości, choroby i niemocy fizycznej. Mniej narzekalibyśmy na nasz trudny ludzki los: na doznawane krzywdy, na fizyczne niedomagania, różnorakie braki, gdybyśmy jego wzorem trwali cierpliwie i wytrwale na modlitwie. By zaakceptować życie takie, jakie Bóg nam daje, trzeba nieustannie zwracać się do Ojca wszelkiego życia. Jesteśmy w stanie dźwigać ciężary naszej egzystencji z godnością, cierpliwością, pokojem i pogodą ducha tylko z pomocą Boskiej łaski. Dni spędzone z Janem Pawłem II były wielką szkołą pokornej akceptacji życia takim, jakie Bóg nam daje, oraz wewnętrznej wierności przyjętym zobowiązaniom.

Ojciec Święty uczył nas też wielkiej wrażliwości na ludzi ubogich i słabych. „Miłosierdzie Boże znajduje swoje odzwierciedlenie w miłosierdziu ludzi”. Te słowa, wypowiedziane w dniu przyjazdu, były jakby streszczeniem całego jego nauczania. Wielokrotnie Jan Paweł II wymieniał te same kategorie ludzi: bezrobotnych, bezdomnych, ludzi w podeszłym wieku, samotnych, rodziny wielodzietne, ludzi pozbawionych perspektyw życiowych. Nawoływał z mocą, abyśmy nie pozostali na nich obojętni.

Ze szczególną troską i wrażliwością Papież mówił o dzieciach i młodzieży. „Pragnę przytulić do serca dzieci i młodzież” - mówił w Balicach, witając się z rodakami. W Kalwarii Zebrzydowskiej zaś prosił Maryję: „Młodym pokazuj drogę i perspektywy na przyszłość. Dzieci otocz płaszczem swej opieki, aby nie ulegały zgorszeniu”. Nawoływał do udzielania skutecznej pomocy rodzinom, szczególnie rodzinom wielodzietnym, aby zapewnić lepszy „los dzieciom” oraz umożliwić należne wykształcenie.

I ta pielgrzymka była wielką lekcją prawdziwej miłości do ojczyzny. W przemówieniu powitalnym Jan Paweł II powiedział prosto: „Sprawy polskie leżą mi bardzo na sercu”. W ciągu całego swojego pontyfikatu „nasz” Papież śledził uważnie to, co działo się w ojczyźnie. Właśnie dlatego mógł powiedzieć: „Wiem, jak zmieniła się nasza Ojczyzna od czasu mojej pierwszej wizyty w 1979 roku. To już kolejna pielgrzymka, podczas której mogę obserwować, jak Polacy zagospodarowują odzyskaną wolność”. Ojciec Święty jak dobry ojciec chwali nas za osiągnięcia i potwierdza kierunek przemian w Ojczyźnie: „Jestem przekonany, że kraj nasz zmierza odważnie ku nowym horyzontom rozwoju w pokoju i pomyślności”. W tym kontekście też, przywołując słowa Siostry Faustyny, zachęca nas do wdzięczności Bogu za wszelkie dobro, jakie staje się udziałem Polski i Polaków.

Dla mnie jako księdza wizyta papieska była wielką szkołą autentycznego życia i duszpasterstwa. Jan Paweł II daje nam, księżom, piękny wzór, jak mamy się modlić, jak przezwyciężać różnorakie ludzkie niemoce, jak uczyć się wewnętrznej wolności, jak prowadzić dialog z młodzieżą, jak przygotowywać się do kazań, jak pomagać bezdomnym i bezrobotnym, jak wspomagać ludzi walczących ze złem, jak chronić dzieci i młodzież przed zepsuciem. W każdej pielgrzymce papieskiej podziwiam precyzję słów przygotowanych przez „naszego” Papieża „dla swoich umiłowanych rodaków”. On się nami interesuje. On nami żyje.

Właśnie dlatego, przyjeżdżając do nas raz na kilka lat, dobrze wie, co nam powiedzieć. Jego słowa nie są jednak przygotowywane w ostatnich kilku tygodniach przed pielgrzymką, ale one rosną w nim dla nas w ciągu lat: od pielgrzymki do pielgrzymki. Homilie papieskie są najlepszym wzorem nowoczesnego kaznodziejstwa. Aby „dobrze mówić” do ludzi, trzeba ich kochać, trzeba się nimi interesować, trzeba wiedzieć, „co im w duszy gra”. Papież dobrze to wie, i dlatego jego słowo odnajduje taki mocny oddźwięk w naszych sercach.

I jeszcze jeden piękny rys papieskiej szkoły w tych niezapomnianych dniach. Jan Paweł II uczył nas prostego, dziecięcego nabożeństwa do Matki Najświętszej. Wyznaje szczerze, iż jego serce „wychowywała Matka Boża Kalwaryjska”, z którą „był związany od dziecinnych lat”. Jej zawierza całe swoje dotychczasowe życie i całą swoją przyszłość: „Matko Najświętsza, Pani Kalwaryjska, wypraszaj także i mnie siły ciała i ducha, abym wypełnił do końca misję, którą mi zlecił Zmartwychwstały. Tobie oddaję wszystkie owoce mego życia i posługi; Tobie zawierzam losy Kościoła; Tobie polecam mój naród; Tobie ufam i Tobie raz jeszcze wyznaję: Totus Tuus, Maria! Totus Tuus”.

W ciągu tych trzech dni spotykaliśmy Człowieka starego i utrudzonego życiem, ale jednocześnie Człowieka szczęśliwego.

opr. mg/mg



 


Podziel się tym materiałem z innymi:


Kliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: Maryja Jan Paweł II akceptacja szczęście egzystencja codzienność pobożność maryjna trud życia podróż do Polski wizyta apostolska Bóg bogaty w miłosierdzie
 
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W
© Fundacja Opoka 2017
Realizacja: 3W