Podczas przygotowań dzieci do Pierwszej Komunii Świętej, pewien chłopiec zadał mi pytanie: „Kto kogo przyjmuje podczas Komunii Świętej? My przyjmujemy Pana Jezusa czy On przyjmuje nas?” Zaskoczony pytaniem uznałem, że dziecko wyraża głęboką teologiczną intuicję. 

Jeszcze bardziej zdziwiłem się, gdy po jakim czasie przeczytałem w encyklice Jana Pawła II Ecclesia de Eucharistia, myśl św. Augustyna, który pisał o wzajemnym przyjmowaniu Chrystusa i człowieka w Komunii Świętej. Z pewnością ten chłopczyk tekstu św. Augustyna nie znał. Bóg w sposób przedziwny działa w naszym życiu i nierzadko najmłodsi uczestnicy liturgii mogą nas uwrażliwić na Jego tajemnicę. 

Wspólnota stołu to jeden z najważniejszych sposobów budowania relacji. To wejście w świat drugiego człowieka. Bóg nie tylko zasiada z nami do stołu, ale daje nam Siebie do spożycia. Chce jak najgłębiej wniknąć w naszą historię, w nasze dusze i ciała. Kiedy spożywany zwykły chleb, to staje się on naszym ciałem. Przyjmując Chleb, którym jest Chrystus, wówczas On przemienia nas w Siebie.