W centrum Wielkiego Czwartku, chociaż jest to dzień upamiętniający ustanowienie sakramentów Eucharystii i kapłaństwa, stoi mycie nóg – radykalny akt uniżenia. Jezus, Pan i Nauczyciel, przyjmuje rolę niewolnika. Jest to nie tylko gest pokory, ale ustanowienie nowego, radykalnego Prawa Królestwa: władza w Jego Kościele jest tożsama ze służbą. Mycie nóg staje się sakramentem służby, który musi poprzedzać i towarzyszyć Sakramentowi Eucharystii.

Piotr, nie mogąc tego pojąć, początkowo odrzuca gest Jezusa. Opór Piotra symbolizuje nasze trudności z przyjęciem tej radykalnej logiki Ewangelii. Nie rozumiemy, że bycie w pełni z Chrystusem oznacza pozwolenie Mu na oczyszczenie nas w naszej najgłębszej nędzy, a następnie przyjęcie Jego stylu życia: miłości, która schodzi na kolana.

Nakaz: „Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem” jest imperatywem do wcielania tej Jezusowej nauki w nasze codzienne życie. Nasza Eucharystia musi się objawiać w umyciu nóg – w podejmowaniu w rodzinie, pracy czy wspólnocie najniższej, nieefektownej służby. Prawdziwa chrześcijańska wolność polega na odrzuceniu pychy, przyjęciu łaski, a następnie naśladowaniu Chrystusa w Jego drodze pokornej, a nie spektakularnej, miłości.