W uroczystość św. Wojciecha słyszymy fragment Chrystusowej przypowieści o ziarnie pszenicznym, które musi wpierw obumrzeć, aby mogło wydać plon obfity. Święty Wojciech z pewnością był takim ziarnem, które na naszych ziemiach obumarło, aby wydać obfity owoc nawrócenia i przemiany życia. 

Życie chrześcijańskie jest na wzór samego Jezusa Chrystusa, życiem w kenozie, w uniżeniu, aż po całkowite zatracenia, aż po śmierć. Ideałem życia chrześcijańskiego przez wiele wieków była śmierć męczeńska. Wyznawcy Chrystusa pożądali śmierci męczeńskiej, a kiedy zbliżał się dzień śmierci poczytywali go sobie za nagrodę i ogromny zaszczyt. Każdemu z nich towarzyszyło przekonanie, że męczeństwo zgładzi ich grzechy i pozwoli im wejść do królestwa Bożego.

Jaki jest mój ideał życia chrześcijańskiego? Czy pokrywa się ono z ideałem życia pierwszych uczniów Chrystusa? Czy za wszelką cenę pragnę zdobyć królestwo Boże nawet za cenę własnego zdrowia lub życia? Niech św. Wojciech patron naszej Ojczyzny pozwoli nam dokonywać mądrych wyborów, tak, abyśmy nie zatracili tego, co najcenniejsze, ale pomnożyli skarb wiary, który otrzymaliśmy w depozycie i z którego przyjdzie nam się kiedyś rozliczyć.