Opoka - Strona główna
opoka.news opoka.photo opoka.org.pl
Pekao
Na skróty: Liturgia na dziś Liturgia na jutro Liturgia na niedzielę Liturgia na wczoraj

Liturgia na dzisiaj

18 czerwca 2018
poniedziałek
Rok liturgiczny: B/II
XI Tydzień zwykły
Pierwsze czytanie:
1 Krl 21, 1b-16
Psalm responsoryjny:
Ps 5, 2-3. 5-6a. 6b-7 (R.: por. 3a)
Werset przed Ewangelią:
Ps 119 (118), 105
Ewangelia:
Mt 5, 38-42
święci Marek i Marcellian, św. Amandus z Bordeaux, św. Elżbieta z Schönau, św. Grzegorz Barbarigo.
Kolor szat

Pierwsze czytanie

1 Krl 21, 1b-16
Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej

Nabot Jizreelita miał winnicę w Jizreel obok pałacu Achaba, króla Samarii. Achab zatem zwrócił się do Nabota, mówiąc: «Oddaj mi na własność twoją winnicę, aby została przerobiona dla mnie na ogród warzywny, gdyż ona przylega do mego domu. A ja dam ci za nią winnicę lepszą od tej, chyba że wydaje ci się słuszne, abym ci dał pieniądze jako zapłatę za nią». Nabot zaś odpowiedział: «Niech mnie Pan broni przed tym, bym miał ci oddać dziedzictwo mych przodków».

Achab przyszedł więc do swego domu rozgoryczony i rozgniewany słowami, które Nabot Jizreelita wypowiedział do niego, a mianowicie: «Nie dam tobie dziedzictwa moich przodków». Następnie położył się na swoim łożu, odwrócił twarz i nic nie jadł.

Niebawem przyszła do niego Izebel, jego żona, i zapytała go: «Czemu duch twój jest tak rozgoryczony, że nic nie jesz?» On zaś jej odpowiedział: «Bo rozmawiałem z Nabotem Jizreelitą. Powiedziałem mu: Sprzedaj mi twoją winnicę za pieniądze albo, jeśli chcesz, dam ci zamiast niej inną. A on powiedział: Nie dam tobie mojej winnicy». Na to rzekła do niego Izebel, jego żona: «To ty teraz sprawujesz rządy królewskie nad Izraelem. Wstań, jedz i bądź dobrej myśli. To ja ci dam winnicę Nabota Jizreelity».

Potem w imieniu Achaba napisała listy i opieczętowała jego pieczęcią, a następnie wysłała do starszyzny i dostojników, którzy byli w mieście, sąsiadujących z Nabotem. W listach tak napisała: «Ogłoście post i posadźcie Nabota przed ludem. Posadźcie też naprzeciw niego dwóch ludzi nikczemnych, by zaświadczyli przeciw niemu, mówiąc: „Zbluźniłeś Bogu i królowi”. Potem go wyprowadźcie i kamienujcie, tak aby zmarł».

Jego współobywatele, starsi oraz dostojnicy mieszkający w mieście zrobili, jak im Izebel poleciła i jak było napisane w listach, które do nich wysłała. A więc ogłosili post i posadzili Nabota przed ludem. Potem przyszło dwóch ludzi nikczemnych, którzy zasiadłszy przed nim, zaświadczyli przeciw niemu, mówiąc: «Nabot zbluźnił Bogu i królowi».

Dlatego wyprowadzili go za miasto i ukamienowali go, wskutek czego zmarł. Sami zaś posłali do Izebel, aby powiedzieć: «Nabot został ukamienowany i zmarł».

Kiedy więc Izebel usłyszała, że Nabot został ukamienowany i zmarł, powiedziała Achabowi: «Wstań, weź w posiadanie winnicę Nabota Jizreelity, której nie zgodził się dać ci za pieniądze, bo Nabot nie żyje, lecz umarł». Kiedy tylko Achab usłyszał, że Nabot umarł, zaraz wstał, aby zejść do winnicy Nabota Jizreelity i wziąć ją w posiadanie.

Psalm responsoryjny

Ps 5, 2-3. 5-6a. 6b-7 (R.: por. 3a)
Wysłuchaj, Panie, głos mojej modlitwy

Usłysz, Panie, moje słowa, *
zważ na moje jęki.
Wytęż słuch na głos mojej modlitwy, *
Królu mój i Boże.

Wysłuchaj, Panie, głos mojej modlitwy

Bo Ty nie jesteś Bogiem, *
któremu miła nieprawość,
zły nie może przebywać u Ciebie, *
nie ostoją się przed Tobą nieprawi.

Wysłuchaj, Panie, głos mojej modlitwy

Nienawidzisz wszystkich, *
którzy zło czynią.
Zgubę zsyłasz na każdego, kto kłamie. *
Pan brzydzi się człowiekiem podstępnym i krwawym.

Wysłuchaj, Panie, głos mojej modlitwy

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ps 119 (118), 105
Alleluja, alleluja, alleluja

Twoje słowo jest pochodnią dla stóp moich, Panie,
i światłem na mojej ścieżce.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 5, 38-42
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Słyszeliście, że powiedziano: „Oko za oko i ząb za ząb!” A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu: lecz jeśli cię ktoś uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi. Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz. Zmusza cię ktoś, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące. Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie».
ks. Mirosław Matuszny
Temat: Oko za oko

Dzisiejszy fragment Ewangelii stawia nam chyba jedo z najtrudniejszych wymagań. Miłość nieprzyjaciół i nadstawianie drugiego policzka jest bowiem niejako wbrew naszej naturze dotkniętej skutkami grzechu pierworodnego. Zaatakowany człowiek broni się przed napastnikiem i zwykle na całym świecie uznajemy to za normalną postawę. Zresztą także w teologii katolickiej nieobce jest nam pojęcie uprawnionej obrony koniecznej, która w sytuacji bez wyjścia uzasadnia także pozbawienie życia napastnika. Czy zatem jest miejsce w naszym życiu na miłość nieprzyjaciół i na nadstawianie drugiego policzka? Czyż nie bliższe jest nam starotestamentalne „oko za oko, ząb za ząb”?
Zanim poszukamy właściwej odpowiedzi warto, abyśmy sobie przypomnieli, skąd wzięła się owa zasada, która mimo upływu czasu zdaje się nam być wciąż bliska. Kiedy sięgniemy do Starego Testamentu i zobaczymy, jak szerzyła się nieprawość pomiędzy ludźmi po grzechu pierwszych rodziców, szybko zrozumiemy, że Bóg ustanawiając zasadę „oko za oko” postawił pierwszą granicę pragnieniu zemsty. Oto bowiem ta surowa zasada mówiła, że nie wolno wymierzyć większej kary winowajcy, niż szkoda jaką wyrządził swoim postępowaniem. Zatem gdy chodzi o ścisłość, owa zasada nie powinna być postrzegana jako uzasadnione prawo zemsty, ale jako pierwsza zasada miłosierdzia.
Kiedy nadeszła pełnia czasów i Bóg posłał Swojego Syna, nadszedł czas, aby ludzkość zrobiła kolejny krok w stronę miłosierdzia. Słowa o niestawianiu zapory złemu w żaden sposób nie mogą być uznawane za przyzwolenie na zło. Co prawda Jezus powie Swoim apostołom, że posyła ich jak owce między wilki, ale nigdzie nie zabroni im stawania w obronie własnego życia. Zasada miłosierdzia znosząca stare prawo „oko za oko ząb za ząb” wpisuje się w wyobraźnię miłosierdzia, jaką rozpościera przed nami Ewangelia.


SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Z jednej strony owo nadstawianie drugiego policzka może być postrzegane jako gotowość na przebaczenie, jeśli winowajca zechce w ten drugi policzek przekazać pocałunek pokoju, jak chcą niektórzy, ale z kontekstu dzisiejszej Ewangelii bardziej wynika gotowość na otrzymanie kolejnego ciosu, aby zło dobrem zwyciężać, by poprzez miłosierdzie zdobywać świat dla Chrystusa. Nie jest to łatwe zadanie, ale z Bożą pomocą możliwe.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy stać mnie na miłość nieprzyjaciół?